ΕΝΑΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ

Μαρτίου 25, 2015
Τα παρακάτω στοιχεία αναρτώνται ως συμπλήρωμα στην προηγούμενη ανάρτηση με τη συνέντευξη του Γρηγοριάδη, ενός άλλου αξιωματικού (γιατρού του πολεμικού ναυτικού) που δήλωνε μαρξιστής για όλο το διάστημα που υπηρέτησε εν ενεργεία. Και ως ερμηνεία της παρουσίασης των δύο αυτών στελεχών του στρατεύματος μπορεί να θεωρηθεί η «δικαίωση» της  έκφρασης του Μπονάνου το 1977 σε ένα βιβλίο-παραλήρημα (Η αλήθεια, Αθήνα 1986… σ.199) για το θέμα ΚΚΕ και ένοπλες δυνάμεις «Αι ορδαί των μητραλιών του ΚΚΕ…»

Ο Κ. Σειρηνίδης, ταγματάρχης του στρατού

 

Για την σχέση Σειρηνίδη με ΚΚΕ και τα γεγονότα που συνέβησαν το 1975 στο κέντρο επιστράτευσης Τρίπολης όπου συνυπηρετούσαν, αναφέρθηκε ο αντιστράτηγος Δ.Δήμου στις 27-10- 2004 σε συζήτηση που θα αναρτηθεί. Ο Σειρηνίδης  αρνήθηκε να δώσει συνέντευξη και σε συζήτηση που επιδιώχθηκε από τον γράφοντα στις 3-11-2004, δήλωσε πως ιδεολογικά ανήκει και δραστηριοποιείται στο χώρο των αναρχικών. Και τούτο  μετά την αποχώρησή του από το ΚΚΕ το 1989 (πριν τη γνωστή διάσπαση  και την διάλυση του ενιαίου Συνασπισμού). Με το ΚΚΕ ο Σειρηνίδης συνεργάζεται ως ανεξάρτητος μετά την απόταξή του από το στρατό το 1978. Στις εκλογές επίσης του 1981 κατέρχεται ως υποψήφιος συνεργαζόμενος στο Νομό Σερρών και στις επόμενες του 1984 στον Πειραιά. Έκτοτε δραστηριοποιείται ως στέλεχος ενταγμένο στον κομματικό μηχανισμό του ΚΚΕ ( του τμήματος της Κεντρικής Επιτροπής για θέματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής άμυνας).  Ένα βιβλίο του που εκδίδεται από τον  εκδοτικό μηχανισμό του ΚΚΕ  Η Στρατιωτική Παρουσία των ΗΠΑ στην Ελλάδα, μελέτη του ΚΜΕ  (Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών) ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ, Αθήνα 1983, δεν αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες πού είναι τοποθετημένος εκείνο το διάστημα. Είναι καθαρές θέσεις του ΚΚΕ.

Ο Σειρηνίδης γεννήθηκε στη Νέα Ιωνία του Βόλου το 1938 και εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων το 1957 απ’ όπου αποφοίτησε ανθυπολοχαγός πεζικού το 1960. Αργότερα πήρε τα πτυχία Νομικής και Πολιτικών Επιστημών. Μιλούσε αγγλικά και γαλλικά. Το 1974 με την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο είναι  ταγματάρχης στην Τρίπολη επικεφαλής τάγματος επίστρατων, που στην πλειοψηφία τους είναι ΄΄ανεπιθύμητοι΄΄ για τη χούντα (εξ ου και η τοποθέτηση του Σειρηνίδη αλλά και άλλων στελεχών του στρατού στο κέντρο επιστράτευσης της Τρίπολης). Συγκεντρώνει, εξοπλίζει  και οργανώνει το τάγμα στο οποίο απευθύνεται και ουσιαστικά στασιάζει. Στέλνει τηλεγράφημα την ίδια ημέρα της εισβολής ζητώντας την παραίτηση της χούντας. Συλλαμβάνεται αλλά μεσολαβεί η μεταπολίτευση και με την αμνηστία ελευθερώνεται. Δεν ξεχνούν το Σειρηνίδη και με την πρώτη ευκαιρία καταγγέλλεται και ασκείται ποινική δίωξη από τον ΥΕΘΑ Αβέρωφ για προσηλυτισμό στρατιωτικών στο ΚΚΕ. Η κατηγορία για προσηλυτισμό καταπίπτει στο στρατοδικείο Θεσσαλονίκης όπου δικάζεται το 1978. Καταδικάζεται όμως σε εξάμηνη φυλάκιση γιατί εξύβρισε κάποιον ως χουντικό, πράγμα που το παραδέχθηκε. Την ίδια ημέρα παραπέμπεται σε πρωτοβάθμιο και στη συνέχεια σε δευτεροβάθμιο ανακριτικό συμβούλιο με το ερώτημα της απόταξης που συντελείται σύντομα. Δεν προσφεύγει σε διοικητικά δικαστήρια.  Αρνήθηκε να δώσει οποιοδήποτε έγγραφο σχετικό με τις υποθέσεις της πειθαρχικής και ποινικής του δίωξης. Είναι η πιο ενδιαφέρουσα γνωστή περίπτωση στελέχους των ΕΔ που μετεμφυλιακά εμπλέκεται με το ΚΚΕ. Άφησε να διαφανεί  πως  από την αρχή της δικτατορίας  είχε ανάμειξη, και  δραστηριοποιήθηκε αντιδικτατορικά μέσα από τον παράνομο μηχανισμό του. Εν τούτοις δεν στοιχειοθετείται η αναβίωση ΚΟΣΣΑ (Κομματική Οργάνωση Στρατού και Σωμάτων Ασφαλείας)με τον Σειρηνίδη (χωρίς να αποκλείεται) της μορφής που ο διωκτικός μηχανισμός του μετεμφυλιακού κράτους θεωρούσε ως σίγουρο. Το ΚΚΕ  στη συγκεκριμένη περίπτωση θα πρέπει να οργάνωσε και συντήρησε σε δράση ένα στέλεχος των ΕΔ εν αποστρατεία κατά της  δικτατορίας. Για την μετά την απόταξή του δραστηριότητα στο χώρο του ΚΚΕ δεν χωρούν αμφιβολίες, αφού δικάζεται (καίτοι αθωώνεται) για κάτι τέτοιο και αργότερα εντάσσεται στον κομματικό μηχανισμό πλήρως. Δε θα ‘πρεπε να ξενίζει  η περίπτωση συνεργασίας στελεχών των ΕΔ ως αποστράτων και σ’ αυτό το Κόμμα. Εξ άλλου η προπολεμική γενιά των στελεχών των ΕΔ είχε δώσει πολλούς που υπηρέτησαν το ΚΚΕ και στη διάρκεια της πολυτάραχης δεκαετίας του 1940 και μετεμφυλιακά.  Μεταδικτατορικά πλήθος αξιωματικών ε.α.  ασχολούνται και είναι οργανωμένοι κυρίως στα δύο μεγάλα κόμματα, εξ ου και η κυριαρχούσα  έκφραση ΄΄κλαδική αποστράτων΄΄ του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Το ίδιο με την ΠΟΛΑΝ (Πολιτική Άνοιξη) και το ΔΗΚΚΙ (Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα)  σε μικρότερους αριθμούς. Πάντως όσο περνούν τα χρόνια μεταπολεμικά τόσο και λιγοστεύπουν οι αξιωματικοί που υποστηρίζονται από Κόμματα και ακλέγονται βουλευτές. Ο Σειρηνίδης του στρατού, ο Γρηγοριάδης  και  Ντουνιαδάκης πρόσφατα του ναυτικού είναι οι μόνοι αξιωματικοί προέλευσης παραγωγικών σχολών που εδώ και σαράντα χρόνια κόσμησαν τις λίστες του ΚΚΕ σε εκλογές.

ΕΝΑΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

Μαρτίου 25, 2015
Η ανάρτηση αυτή γίνεται για όσους ενδιαφέρονται για τέτοια θέματα (δικτατορία, ένοπλες δυνάμεις, αξιωματικοί, αντίσταση, κομμουνισμός…). Δεν σηματοδοτεί τίποτε το γεγονός πως εμφανίζεται ( η ανάρτηση) μέρα σαν και τη σημερινή

Ο γιατρός Γρηγοριάδης, πρώην Δήμαρχος Ηρακλείου

 

 

Ο Γρηγοριάδης είναι ο μόνος γνωστός αξιωματικός προελεύσεως μεταπολεμικά παραγωγικής σχολής στελεχών των ΕΔ (της Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων Θεσσαλονίκης- ΣΑΣ) που εντάχθηκε σε κομμουνιστική οργάνωση, συνελήφθη για την δραστηριότητά του στα πλαίσια αυτής της οργάνωσης στη διάρκεια της δικτατορίας, και δικάστηκε γι’ αυτό. Στη μεταπολίτευση ασχολήθηκε με την πολιτική και διετέλεσε Δήμαρχος Ηρακλείου Αττικής. Η ιδιότητα του γιατρού επισκίασε αυτήν του στρατιωτικού. (Η περίπτωση του Κ. Σειρηνίδη είναι διαφορετική και παρά την πίεση του γράφοντος, αρνήθηκε να καταγραφεί συζήτηση που διεξήχθη σπίτι του, επικαλούμενος ιδεολογικούς λόγους ως Αναρχικός, όπως δήλωσε. Εν τούτοις κάποια  στοιχεία που σχετίζονται με τη δικτατορία αλλά και με το ΚΚΕ παρατίθενται έστω σε υποσημείωση.[1])

Ηράκλειο 12 Νοεμβρίου 2003

-. Με τον γιατρό Γιώργο Γρηγοριάδη τέως δήμαρχο Ηρακλείου, απόστρατο υποναύαρχο του πολεμικού ναυτικού τάξης εξόδου 1959 από τη ΣΑΣ Θεσσαλονίκης. Στο σπίτι του στο Ηράκλειο. Ήδη μου είπες ότι έχεις μια ιδιότυπη ιστορία και αναφέρθηκες μόλις στην μητέρα σου. Πες μου λοιπόν με δύο λόγια αυτή την ιστορία της οικογενείας σου.

Γ. Θα σου πω για αυτό, θα σου πω. Ο πατέρας μου γεννήθηκε στη Δράμα σε μια πολύ συντηρητική οικογένεια. Ο πατέρας μου είναι απότακτος του …, όχι απότακτος, κυνηγημένος το ’35 Βενιζελικός. Κυνηγημένος το ’35 γύρισε από την Θεσσαλονίκη που ήταν με τα πόδια στη Δράμα όταν τον διώξανε από εκεί. Ένας άνθρωπος προοδευτικός που χάλασε, θα έλεγα, στον εμφύλιο πόλεμο. Δηλαδή στο μετεμφυλιακό κράτος ο πατέρας μου βρέθηκε ακροδεξιός. Δεξιός έως βασιλικός. Είμαστε μια οικογένεια φεουδαρχική, ήτανε ο φεουδάρχης της περιοχής στη Δράμα. Είχε κάπου 27.000 στρέμματα για να καταλάβεις, φεουδάρχης …

-. Άρα γιατρέ έχουμε μια οικογένεια δεξιά έως ακροδεξιά …

Γ. Βασιλική. Η μητέρα μου ήταν πρόεδρος της φανέλας του στρατιώτη στη Δράμα. Δηλαδή όλα μέσω θα έλεγα της Κ.Υ.Π. για να καταλάβεις. Ήτανε υποψήφια του Μαρκεζίνη στις εκλογές. Ο Μαρκεζίνης ήτανε τότε προοδευτικός, στις εκλογές το ’55 ή το ’56 δεν θυμάμαι. Ο πατέρας μου δεν ανακατευόταν με τα πολιτικά, όμως η μάνα μου ήτανε και δηλωμένο στέλεχος της ακροδεξιάς. Πήγε στη κηδεία τής Φρειδερίκης, στο γάμο του Παύλου του εγγονού, της στέλνανε οι βασιλικές οργανώσεις όλο το υλικό που είχαν, γιατί ήτανε σταθερό στέλεχος των βασιλικών, όλοι οι απανταχού παρόντες. Και έχει πλάκα όταν την πάω για να ψηφίσει, ξέρουν τι ψηφίζω εγώ και ξέρουν η μάνα μου επίσης τι ψηφίζει παντού και έχει πλάκα που την πάω εγώ να ψηφίσει κάθε τόσο.

-. Έτσι γιατρέ μου δίνεις το δικαίωμα, να ρωτήσω, τι ψηφίζεις έκτοτε; Αφ’ ότου συνειδητοποίησες και άρχιζες να βάζεις το χέρι στην κάλπη.

Γ. Επί δικτατορίας δεν είχαμε ψηφίσει τίποτα όπως θυμάσαι. Δηλαδή τι να ψηφίσουμε; Παρά μονάχα σταλμένοι από τον στρατό να ψηφίσουμε … Όταν ήμουνα μαθητής, ψήφισα τη μάνα μου γιατί ήταν υποψήφια. Και ψήφισα το ’55 – ’56 Μαρκεζίνη επειδή είχα τη μάνα μου υποψήφια του Μαρκεζίνη. Στα στρατό συνέβη το πρώτο και αξίζει τον κόπο να σου το πω γιατί πιθανώς θα φωτίσει τον τρόπο που {ασπάζομαι}… καταρχάς την Μαρξιστική ιδεολογία.

-. Σχολή ιατρικής προφανώς.

Γ. Στρατιωτική ιατρική σχολή Θεσσαλονίκης. Με παρέπεμψαν στα 20 μου χρόνια και δικάστηκα ως άθεος, στρατοδικείο αυτό … πειθαρχικό συμβούλιο στη στρατιωτική ιατρική σχολή … Ευτυχώς φύλαξα το παραπεμπτικό και είναι άξιο λόγου γιατί θα γελάσεις πάρα πολύ άμα διαβάσεις τι γράφει μέσα αυτός που με ανάκρινε για να με παραπέμψει. Πέρασα λοιπόν στα 20 μου χρόνια από το πειθαρχικό συμβούλιο της σχολής με το ερώτημα της απολύσεως, έλεγε εκεί. Γιατί ήμουνα άθεος. Έβαλα παύλα εκεί που λέει θρήσκευμα στο πανεπιστημιακό δελτίο που μας δίνουν να συμπληρώσουμε. Μας δίνανε ένα πανεπιστημιακό δελτίο σε μια εποχή δύσκολη, ’55 – ’56, ακόμη μετεμφυλιακό κράτος. Εγώ έβαλα παύλα εκεί που λέει ΄΄θρήσκευμα΄΄ για να καταλάβεις. Είχα αντιληφθεί ότι δεν υπάρχουν Θεοί και επειδή δεν ήθελα να γράφω … έβαλα παύλα εκεί που λέει θρήσκευμα. Έχω στη διάθεση σου το κείμενο της παραπομπής μου. Αξίζει το κόπο να το μελετήσεις και να δεις με ποιον τρόπο λειτουργούσε τότε το μετεμφυλιακό κράτος.

-. Στην στρατιωτική ιατρική ποια ήταν τα μηνύματα που πήρες και τι σου έμεινε όταν βγήκες γιατρός πλέον, αξιωματικός;

Γ. Τα μηνύματα που πήρα μου φαίνεται ότι ήταν ότι υπάρχει ένα κράτος που βολεύει εμάς τους προνομιούχους. Είμασταν εμείς οι προνομιούχοι, η δεξιά. Γιατί φυσικά με όποιον μίλησα σε εκείνο το μέρος, μου έλεγε ότι μόνο η δεξιά είναι η εθνική παράταξη. Ήμουνα εθνικόφρων με την έννοια του … Θα θυμάσαι την έννοια του εθνικόφρονα βέβαια, όπως αυτή είχε δοθεί από τα πάντα πια, από την πραγματικότητα, από τα βιβλία, από τα δελτία της ασφάλειας και τα λοιπά. Ήμουνα ο σούπερ εθνικόφρων, υπέρ εθνικόφρων.

-. Πως συμβιβάζεται να είσαι άθεος εθνικόφρων;

Γ. Συμβιβάζεται. Γύρω στα είκοσί μου ανακάλυψα ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να έχουμε Θεούς και ότι ομοίως, δεν πήγαινε καλά με την εθνικοφροσύνη. Διάβαζα πάρα πολύ πρέπει να σου πω. Το μεγάλο μου ελάττωμα ήταν ότι διάβαζα και το βλέπεις.[2] Διάβαζα πάρα πολύ. Ότι έντυπο υπήρχε το διάβαζα και αυτό με ώθησε σιγά – σιγά να ανακαλύψω πως δεν υπάρχουν Θεοί. Το δήλωσα ευθαρσώς και αν δεν ήμουνα ο αδιαμφισβήτητος πρώτος φοιτητής του πανεπιστημίου θα με είχανε αποτάξει. Κέρδισα 3 με 2 το στρατοδικείο γιατί πάτησα στο 1ο άρθρο του Συντάγματος που λέει ότι οι Έλληνες έχουν ανεξιθρησκία, έχουν δικαίωμα να έχουν όποια θρησκεία θέλουν και χάρη σε αυτό είπα ότι μπορώ να έχω και να μην έχω και καμία θρησκεία. Αν τις αρνηθεί κανένας όλες μία – μία, μπορεί να μην έχει και καμία στο τέλος. Και έτσι χάρη στο άρθρο 1ο του Συντάγματος δεν με απέταξαν επειδή ήμουνα ο πρώτος φοιτητής και με 3 – 2 κέρδισα, με δύο μήνες φυλακή.

-. Βγαίνεις όμως το 1959 αξιωματικός και είσαι ένας αξιωματικός άθεος αλλά εθνικόφρων;

Γ. Εθνικόφρων ναι. Όπως το λες, έχεις δίκιο. Άθεος αλλά ακόμα εθνικόφρων.

-. Κατατάσσεσαι στο ναυτικό και σταδιοδρομείς κανονικά μέχρι; …

Γ. Κατατάχτηκα στο ναυτικό, στο βασιλικό ναυτικό τώρα, ξέρεις, χαρά, το 1959 δια βασιλικού διατάγματος. Πως και έγινε στο ναυτικό; Πολύ απλό. Τελειώσαμε μονάχα οι πρώτοι μαθητές, και είχαμε δηλώσει όλοι ναυτικό και αεροπορία. Όλη η σχολή δήλωνε ότι θέλει να πάει ναυτικό και αεροπορία. Οι πρώτοι είχανε επιλογές, εγώ ήμουνα πάντα …, είχα μηδέν προσόντα, μηδέν διαγωγή, ήμουνα όλο φυλακισμένος και είχα μηδέν διαγωγή, μηδέν προσόντα … Έπαιρνα πάντα μηδέν αλλά είχα άριστα πανεπιστημιακά και καθώς περάσαμε μόνον εφτά, πήγαμε τέσσερις ναυτικό και τρεις αεροπορία. Δηλαδή το ναυτικό εκείνο τον χρόνο έπαιρνε τέσσερις και η αεροπορία τρεις, έτσι; Ήθελα να πάω στο ναυτικό που πιάνανε οι πρώτοι ενώ ήμουνα τελευταίος από μηδέν – μηδέν. Στη σχολή ήμουνα μέσα στους εφτά που πέρασαν την πρώτη περίοδο.

-. Έχεις τις ποινές που είχες πάρει στη στρατιωτική ιατρική;

Γ. Δεν τις έχω. Όμως περί αυτού μπορούν να μαρτυρήσουν δεκάδες συμμαθητών.

-. Έρχεται η δικτατορία και αποστρατεύεσαι στις 24 Αυγούστου το 1967. Γιατί;

Γ. Για το λόγο ότι είχα δηλώσει πολύ πιο μπροστά ότι είμαι αριστερός, ότι υποστηρίζω τις αρχές του Κ.Κ.Ε. και είμαι ένας των αξιωματικών κρατώντας την ‘Αυγή’.

-. Μπορείς να επαναλάβεις; Δεν το κατάλαβα. Έχουμε μείνει στο ότι βγήκες από τη σχολή, είσαι εθνικόφρων,  άθεος και τον Αύγουστο του ’67 αποστρατεύεσαι διότι προηγουμένως έχεις δηλώσει ότι είσαι κομμουνιστής. Εξήγησε το σε παρακαλώ.

Γ. Στο μεσοδιάστημα, και είναι μεγάλο μεσοδιάστημα γιατί οχτώ χρόνια υπηρέτησα τελικά στο ναυτικό, είχα την ευκαιρία να κάνω πολλά πράγματα. Πρώτα από όλα να πάω στην Αμερική. Εκεί τα πράγματα άλλαξαν πολύ. Είδα από κοντά μια κοινωνία δομημένη, το 1962 πήγα στην Αμερική. Με έστειλε το ναυτικό στην Αμερική για να παραλάβουμε …, ήμουν σούπερ εθνικόφρονας και δεν υπήρχε ο φόβος να με εμποδίσουν από το να πάω στην Αμερική για να παραλάβουμε πλοίο. Παραλάβαμε το ‘Θύελλα’. Ήμουνα στο ‘Βέλος’ τότε. Υπηρετούσα στο ‘Βέλος’ και με έβαλαν να παραλάβουμε το ‘Θύελλα’. Είχα την τύχη να συναντήσω έναν λαμπρό αξιωματικό εκεί τον Κονοφάο, ένας λαμπρός αξιωματικός Δημήτρης Κονοφάος και τον Παππά ύπαρχο. Παππά και Κονοφάο, τους δύο λαμπρούς ανθρώπους της ζωής μου με τους οποίους συνδέθηκα μετά και στη δικτατορία … Έτυχε, λέω, πως τα φέρνει η ζωή καμιά φορά. Έτυχε. Όμως εγώ στην Αμερική άρχισα να αλλάζω. Δηλαδή άρχισα …, διάβαζα πολύ πάντα και διάβαζα ότι μπορείς να φανταστείς. Στην Αμερική όμως είχε μια εφαρμοσμένη κοινωνία επιτυχίας. Κοινωνία αφθονίας, κοινωνία καταναλωτική, κοινωνία καπιταλιστική, τον έβλεπα τον καπιταλισμό και είδα ξαφνικά ότι αυτή η κοινωνία δεν είναι ευτυχισμένη. Έμαθα ξαφνικά, συνειδητοποίησα … δεν ήμουνα από αυτούς, ότι αυτές οι κοινωνίες …, δεν είναι ο καπιταλισμός που (πίστευα διαφορετικά επειδή έτσι γεννήθηκα, έτσι μεγάλωσα εννοώ), δεν οδηγούσε πουθενά. Δεν είχε καμιά προοπτική ευτυχίας για το ανθρώπινο είδος. Πρέπει να σου πω ότι ήμουνα πάντα με το ανθρώπινο είδος, με το ανθρώπινο γένος ήμουνα πάντα σαν ένα τμήμα …, δεν ενδιαφερόμουνα για μένα προσωπικά, όσο για το τι είχανε οι άνθρωποι γύρω μου. Στην Αμερική λοιπόν διάβασα για πρώτη φορά, μη σου φανεί παράξενο, ένα βιβλίο που καταπολεμούσε τον κομμουνισμό. The (…) έγινε και ταινία αργότερα με τον Γκάρυ Κούπερ, The (…), ΄΄Ο Ιδιοφυής΄΄ θα λέγαμε. Που εξηγούσε με πιο τρόπο οι ιδιοφυείς άνθρωποι καταπιέζονται στα κομμουνιστικά καθεστώτα… περίπου. Αυτό ήτανε έναυσμα για να πω «Για στάσου. Είναι δυνατόν να είναι τόσο στραβοί οι Αμερικάνοι με τους εαυτούς τους που να μην βλέπουν το ουσιώδες; Ότι αυτή η κοινωνία δεν είναι ευτυχισμένη;»

-. Είπες σε μια στιγμή Γιώργο, ότι έμπαινες στα λεωφορεία των αξιωματικών …

Γ. Με την ‘Αυγή’.

-. … με την ‘Αυγή’ και δηλώνοντας ότι είσαι κομμουνιστής. Πότε έγινε αυτό;

Γ. Δεν χρειάζεται να το δηλώσω. Στις κουβέντες που κάναμε με τον Βαρούχα, θυμάμαι τον Βαρούχα να μου λέει «Καλά ρε, είναι δυνατόν να θέλεις να υπηρετήσεις στο ναυτικό και να είσαι κομμουνιστής;», «Μα γιατί να μην είμαι; Δεν είναι νόμιμη η ιδιότητα η κομμουνιστική; Δεν είναι νόμιμο το κομμουνιστικό; …» Δηλαδή δεν ήταν ακόμα. Ήμουνα κομμουνιστής ιδεολογικά.

-. Πότε γινόντουσαν αυτά;

Γ. Το ’63 – ’64 που ήμουνα στο ναυτικό νοσοκομείο του Πειραιά. Θυμάμαι ότι ήτανε πολύ γνωστό, οι αξιωματικοί με ξέρανε πια όλοι, ξέρανε … Αλλά ήταν η εποχή δύσκολη, όπου φαινότανε ότι κάτι αλλάζει στην πολιτική του τόπου μετά το ’63, θυμάσαι μετά τις διαστάσεις (…). Και φοβότανε πιστεύω ότι ΄΄για να τα λέει αυτός έτσι, για να μπορεί να λέει αυτός καθαρά…΄΄, εγώ τα έλεγα αθώα, καθαρά, γιατί ήμουνα πάντα καθαρός από μικρό παιδί. Επειδή δεν θα ανεχόμουνα να βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να λέει άλλα από αυτά που λέει κάθε μέρα

-. Ποια ήτανε η αιτιολογία της αποστρατείας σου; Τον Αύγουστο του ’67.

Γ. Είναι αστείο. Ήτανε ο Κονοφάος τότε, με ήξερε ο Κονοφάος από την Αμερική. Ο Κονοφάος ήτανε στο γραφείο του αρμόδιου που πήγα να τον αποχαιρετήσω στο Γ.Ε.Ν. και μου λέει «Καλά ρε γιατί σε αποστρατεύσανε; Γιατί σε αποστρατεύουνε εσένα, αξιωματικό τέτοιας ποιότητας; …» που πίστευε ο Κονοφάος. Το είπε και στο δικαστήριο ο Κονοφάος αυτό. «Πως γίνεται να αποστρατεύουν έναν αξιωματικό τέτοιας ποιότητας;» Του λέω «Προφανώς επειδή είμαι κομμουνιστής, αριστερός. Και είναι δεδομένο ότι είμαι αριστερός.» Λέει «Καλά και …» τα έχασε ο Κονοφάος. «Α έτσι …» Ο Κονοφάος βασιλικός βέβαια, «Α έτσι. Δεν το φανταζόμουνα. Δεν το είχα φανταστεί ποτέ.» Το λέω γιατί ο Κονοφάος που έτυχε να με ξέρει από μικρό, με είδε στο ναυτικό, με είδε στην Αμερική στο ναυτικό, έτυχε να ζήσουμε μαζί στο ναυτικό, ζήσαμε ώρες, μέρες για να παραλάβουμε ολόκληρο πλοίο, είχε δει από κοντά αυτή την μεταστροφή μου. Τους έκανα θεωρεία στο καρέ των αξιωματικών, τους εξηγούσα για ποιο λόγο, στοιχειώδη Μαρξιστική θεωρεία, για ποιο λόγο οι τάξεις έχουν να παίξουν ρόλο στην ιστορία, για ποιο λόγο η ιστορία δεν είναι μοναχά συνοθύλευμα κάποιων προσωπικών αποφάσεων αλλά είναι …

-. Ένα λεπτό. Ένα λεπτό Γιώργο. Τώρα δα είπες ότι στο καρέ ενός πολεμικού πλοίου, θα μου πεις ποιο χρόνο έκανες ανάλυση στοιχειώδους Μαρξιστικής θεωρίας;

Γ. Ναι.

-. Πριν την δικτατορία. Ποιο ήταν το πλοίο, πότε έγινε αυτό και πως δεν σε είχαν πιάσει από τότε;

Γ. Φαντάζομαι ότι δεν με είχαν πιάσει για το λόγο ότι ήτανε ευρύνους, πραγματικά ευρύνους ο Κονοφάος, άντρας, λεβέντης και ευρύνους ο Κονοφάος. Οπότε έχουμε τεράστια λειτουργική διαφορά οι δυο μας, αλλά ήταν άντρας ο άνθρωπος και θα εξηγήσω παρακάτω γιατί. Ο ευρύνους Κονοφάος και (…) και δεν τολμούσανε, και ο Παππάς ύπαρχος, πρόσεξε συγκυρία. Άνθρωποι δηλαδή που από μέσα τους λειτουργούσανε δημοκρατικά ανεξάρτητα από το μετεμφυλιακό κράτος το οποίο υπηρετούσανε. Λειτουργούσανε δημοκρατικά. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι άκουγαν έναν αξιωματικό που δεν φαινόταν βλάκας, να έχει στοιχεία και να τεκμηριώνει απόψεις που αφορούσαν ό,τι μπορείς να φανταστείς, κοσμολογία, θεωρεία μαθηματικών, θεωρεία του κράτους, Λένιν με λεπτομέρειες, άκουγαν κάποιον να τεκμηριώνει στοιχεία κοινωνικά, το πώς δομείται μια κοινωνία και πως εξελίσσεται.

-. Δεν γνώριζες, δεν είχες υπ’ όψιν σου ότι λειτουργούσαν και προδικτατορικά υπηρεσίες οι οποίες … και δίκτυα ασφαλείας τα οποία ήταν αρμόδια να ξέρουν τι είναι οι αξιωματικοί, τι είναι τα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων;

Γ. Ήμουνα Α.Γ.Ε.Π. ο ίδιος, ήμουνα Αξιωματικός Γραφείου Ελέγχου Πληροφοριών, Α.Γ.Ε.Π.[3] Δηλαδή με είχαν βάλει Α.Γ.Ε.Π. και έγραφα για να καταλάβεις για τον αδερφό του Λυμπέρη του Χρήστου που υπηρετούσε τότε, έγραφα ό,τι μου λέγανε οι δύο χαφιέδες που είχε το πλοίο. Το πλοίο ‘Θύελλα’ είχε δύο χαφιέδες, ερχόντουσαν λοιπόν οι δύο χαφιεδούλες και μου λέγανε «Αυτός βγήκε έξω και διάβαζε ‘Νέα’.» Έλεγα «Και τι έχουν τα ‘Νέα’;» ρωτούσα εγώ. Περίεργο ας πούμε. Λέω πως διάολο θα εξελιχτούν στην Ελλάδα τα πράγματα. Και τι έχουν τα ‘Νέα’;

-. Για ποιον σου τα έλεγαν αυτά;

Γ. Νεαρός ναύτης Λυμπέρης που υπηρετούσε στο πλοίο ‘Θύελλα’, αδερφός του Χρήστου του Λυμπέρη, του γνωστού αργότερα Χρήστου Λυμπέρη.

-. Δεν κατάλαβα γιατρέ. Είπες ότι ο αδερφός του Λυμπέρη ήταν χαφιές δικός σου ως Α.Γ.Ε.Π. στο πλοίο και ερχόταν και κάρφωνε άλλους αξιωματικούς; Τι είπες;

Γ. Αντιθέτως είπα ότι μου κάρφωσαν τον Λυμπέρη τον αδερφό του αργότερα Α/Γ.Ε.Ν. Χρήστου Λυμπέρη του λαμπρού αξιωματικού, υπηρετούσε κατά σύμπτωση ως ναύτης στο πλοίο ‘Θύελλα’ όπου εγώ ήμουνα Α.Γ.Ε.Π.. Και ερχότανε δύο χαφιεδάκια, δεν θυμάμαι το όνομα τους, ασήμαντοι άνθρωποι, ερχόταν και μου καρφώνανε τι γινόταν μέσα στο πλοίο. Χαζές αναφορές σε έναν χαζό μηχανισμό που λειτουργούσε. Και μου κάρφωναν τον Λυμπέρη για να καταλάβεις. Και έλεγα «Τι έχει ο Λυμπέρης;» «Διάβαζε ‘Νέα’.» μου έλεγαν. «Αναγίγνωσκε ροζ τύπο.» Άκου ροζ τύπος ! Το έγραψα και εγώ γιατί μου φάνηκε πολύ αστείο, το έγραψα στην αναφορά μου τότε ως Α.Γ.Ε.Π. ότι «Μου δηλώνουν οι τάδε ότι τον τσάκωσαν να αναγιγνώσκει ροζ τύπο, τα ‘Νέα’.[4]» Τα ‘Νέα’!

-. Φτάνουμε στο 1967, γίνεται η δικτατορία …

Γ. Μη φτάσουμε γιατί είναι πολύ σημαντικό να σου πω ενδιαμέσως.

-. Να μου πεις. Ναι.

Γ. Γυρνάμε το ’63 στην Ελλάδα με το ‘Θύελλα’. Γιατρός εγώ. Εγώ πια πεπεισμένος ότι η κοινωνία πρέπει να αλλάξει, διαβάζω ότι μπορείς να φανταστείς, ότι υπάρχει στην αγορά Μαρξιστικό βιβλίο το παίρνω από την αρχή μέχρι το τέλος. Με την μανία που είχα με τα βιβλία και είμαι και γρήγορος αναγνώστης. Μου προσημειώθηκε πάρα πολύ γρήγορα μια άποψη για τον κόσμο και την κοινωνία όπως έχει φτιαχτεί. Ο λαμπρός Μαρξ βέβαια, η σπουδαία θεωρεία του, η αξεπέραστη θεωρεία του είναι ένα πράγμα που και τώρα στο λέω ύστερα από την πολύ μεγάλη αμφισβήτηση που έχουμε όλοι για τον Μαρξ …

-. Πες μου για τότε τι πίστευες γιατρέ. Για τότε.

Γ. Πίστευα σταθερά ότι εδώ είναι το κλειδί της επιτυχίας του ανθρώπου. Ότι εδώ πια είναι σίγουρα το κλειδί της επιτυχίας του ανθρώπου.

-. Γίνεσαι λοιπόν συνειδητός Μαρξιστής.

Γ. Ακριβώς. Ιδεολογικά λοιπόν. Δεν ήμουνα κομμουνιστής οργανωμένος πουθενά αλλά ήμουνα συνειδητός Μαρξιστής. Και το υπεράσπιζα φωναχτά. Στο ερώτημα σου τώρα, για να σου απαντήσω στο ερώτημα σου ‘Καλά δεν ήξερες ότι υπάρχει Κ.Υ.Π.;’ Τι Κ.Υ.Π. υπήρχανε και ΣΙΠ και όλα αυτά; Όταν εγώ ήμουνα Α.Γ.Ε.Π., εγώ με την αμφισβήτησή μου δηλωμένη παντού, ακουγόταν σε όλο το ναυτικό. Που φοβόταν το ναυτικό αυτή την πορεία, την λέγανε «Στα τρία είναι, μήπως και αυτός τα έχει καλά με τους Παπανδρέου και έρθουν στην εξουσία αύριο;» Φοβόταν προφανώς όλες αυτές τις …  που έχουν οι αξιωματικοί, το περιορισμένο μυαλό τους, που πάρα πολλοί από αυτούς ήταν απόφοιτοι κάποιας σχολής άσχετης, έχουν βγάλει μια σχολή και δεν ήταν τίποτα ποτέ, όλοι αυτοί οι άνθρωποι πιστεύανε ότι «Αυτός θα έχει κάποιες πλάτες για να τα λέει αυτά.» ή δεν ξέρω τι άλλο πιστεύανε. Ούτε μπήκα ποτέ στον κόπο να σκεφτώ τι μπορεί να σκέφτεται το σκοτισμένο μυαλό τους, αλλά πάντως δεν ήταν οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να με κρίνουν και το κυριότερο που θα μπορούσα να το υπολογίζω εγώ. Στο ερώτημα σου λοιπόν ‘Δεν σκεφτόσουν ότι υπήρχε ο πίσω;’ Δεν σκεφτόμουν ούτε μπορώ να πω ότι υπήρχε τίποτα από πίσω. Τους είχα γραμμένους [5].

-. Θεωρείς τη μεγάλη πλειοψηφία των αξιωματικών της εποχής που αναφέρεσαι, δηλαδή μετά το ’60, τη θεωρείς χαμηλού επιπέδου κουλτούρας. Και γιατί;

Γ. Ο αδερφός μου υπήρξε αξιωματικός όπως ξέρεις, και αξιωματικός που εξέτισε όλη την καριέρα του κανονικά, δημοκρατικών πεποιθήσεων ο άνθρωπος, από την δική μου καταγωγή για να καταλάβεις. Που δεν έκανε καμιά Μαρξιστική παρέκκλιση, παρέμεινε εκεί που ήμασταν εμείς. Εθνικόφρων και παρέμεινε εθνικόφρων και δεν μπορώ να τον αδικήσω, γιατί ουδέποτε συμμετείχε σε τίποτα. Ένας ήσυχος άνθρωπος. Αυτοί οι ήσυχοι άνθρωποι ήταν επικίνδυνοι ως αξιωματικοί, γιατί ήταν ήσυχοι άνθρωποι σε μία εποχή που δεν ήταν ήσυχη. Ήταν ήσυχοι άνθρωποι σε μία εποχή που έβραζε ήδη για μεγάλες αλλαγές στην χώρα μας και όχι μόνο. Ήταν ήσυχοι άνθρωποι σε έναν αιώνα που έπρεπε να γίνουν αλλαγές, δραματικές αλλαγές σε όλον τον κόσμο.

-. Γιώργο σε ρώτησα εάν θεωρούσες χαμηλού επιπέδου κουλτούρας …

Γ. Σου απάντησα αλλά δεν το κατάλαβες.

-. … τη δεκαετία του ’60.

Γ. Σου απάντησα και δεν το κατάλαβες. Οι αξιωματικοί λοιπόν, ο αδερφός μου σου είπα για να καταλάβεις, χρησιμοποίησα τον αγαπημένο μου αδερφό για παράδειγμα για να καταλάβεις. Ο αδερφός μου και οι υπόλοιποι αξιωματικοί του πολεμικού ναυτικού που ήταν οπωσδήποτε σκάλες, κλίμακες πάνω από …

-. Μια παρένθεση Γιώργο. Εξακολουθείς να είσαι αριστερός και Μαρξιστής;

Γ. Βέβαια. Εξακολουθώ να είμαι αριστερός και Μαρξιστής, μαχόμενος μάλιστα σταθερά όταν είμαι δήμαρχος. Όταν δεν είμαι δήμαρχος, κάθε φορά που δεν είμαι δήμαρχος, είμαι υποψήφιος βουλευτής.

-. Πάμε στο ’67. 1967.

Γ. Να τελειώσω την παρένθεση που σου άνοιξα για να καταλάβεις την μεταστροφή. Σε όλο αυτό το διάστημα το δύσκολο, το κρίσιμο μέχρι το ’65, υπήρχε ο φόβος σε όλους τους άλλους φαντάζομαι … Και το είπα χαμηλού επιπέδου με την έννοια ότι δεν ήταν υποψιασμένοι για το τι συμβαίνει γύρω τους. Δεν είχαν διαβάσει επαρκώς. Και του ναυτικού ήταν καλό επίπεδο. Δηλαδή σε ότι συνάντησα στο στρατό ή συναντούσα παντού αλλού, το ναυτικό ήταν υψηλότατου επιπέδου επειδή είχε να αντιμετωπίσει τον Ιατρίδη στη Μέση Ανατολή ή είχε αντιμετωπίσει τον Λάσκο το ’35, είχε αντιμετωπίσει δηλαδή ανθρώπους με αξία και σε κινήματα που άξιζαν τον κόπο και το ναυτικό είχε ανοίξει ορίζοντες, είχε αλλιώτικους ορίζοντες. Οι αξιωματικοί του ναυτικού καλύτερα από όλους τους άλλους ήταν κάτω από το μέτριο από άποψη κοινωνική αν τους συνδέσεις με την υπόλοιπη κοινωνία. Αν δεις το ερώτημα σφαιρικά …

-. Για να το ολοκληρώσουμε λοιπόν το ερώτημα. Συνάντησες εκείνα τα χρόνια άλλους σαν και σένα προβληματιζόμενους και Μαρξιστές;

Γ. Μαρξιστές όχι. Ήταν ένας προβληματιζόμενος που συνάντησα όμως εκείνα τα χρόνια πριν την δικτατορία, ήταν ο Στεφανουδάκης δημοκρατικός αξιωματικός από την Κρήτη, που ήταν υποψιασμένος. Ο Στεφανουδάκης διώχτηκε αργότερα, ο Γιώργης ακτινολόγος γιατρός. Αυτόν τον υποψιασμένο συνάντησα, άλλους υποψιασμένους …, όπου έλεγα … Γιατί εγώ μιλούσα κάθε μέρα στο στρατό, στο λεωφορείο, στο νοσοκομείο όπου έλεγα ότι έλεγα και υπήρχε ένας αντίλογος. «Μα είναι δυνατόν να τα λες στα σοβαρά εσύ αυτά ένας τέτοιος άνθρωπος;» Θα σου εξηγήσω εκείνον τον καιρό την ατμόσφαιρα για να καταλάβεις πως ένας Μαρξιστής επιβίωσε, όπως επιβίωσα ως άθεος όλα τα χρόνια. Είχα δηλώσει ότι «Είμαι άντρας παιδαράς και κάντε ότι καταλαβαίνετε.» Ίσως με το νταηλίκι του ανθρώπου που είχε μεγαλώσει στη δεξιά, που ήξερε ότι είναι απρόσβλητος λόγω της ιδιότητας του αυτής και που μετά απέταξε την ιδιότητα αυτή και είπε «Δε πας στο διάολο, εγώ θα τα βγάλω πέρα μοναχός μου.» Το λέει και η ιστορία. Πράξη, τιμή και υπόληψη που λέει και ο Καβάφης.

-. Το ότι ήσουνα και γιατρός δεν σου έδινε και ένα επιπλέον πλεονέκτημα σε σύγκριση με τους άλλους;

Γ. Φαντάζομαι ναι. Δηλαδή υποθέτω ότι είχα την αίσθηση πάντα ότι μπορώ να στηριχτώ στον εαυτό μου και όχι σε έναν μισθό του βασιλικού ναυτικού. Ναι έχεις δίκιο. Χωρίς αμφιβολία έπαιξε.

-. Αποστρατεύεσαι Αύγουστο του 1967 με αιτιολογία ότι είσαι αριστερός ή κάτι τέτοιο.

Γ. Όχι τίποτα από όλα αυτά. Με αιτιολογία ότι είχα πάρει, νταής όπως πάντα, δεν ήμουνα καθόλου πειθαρχικός και είχα προκαλέσει την μήνη κάποιων … Ήμουνα ασύγκριτος γραμματέας της Α.Ν.Υ.Ε., της Ανωτάτης Ναυτικής Υγειονομικής Επιτροπής. Δεν μπορούσαν να ξεκολλήσουν από εμένα, μόνο εγώ μπορούσα να τα κάνω αυτά όλα, δεν υπήρχε κανένας που να ξέρει δηλαδή. Και επειδή τα έβαζα με τον πρόεδρο πάντα, αυτός ο πρόεδρος, ο Αναστασιάδης, λοξός τότε, μου έκανε ένα φύλλο ποιότητας που λέει προάγεται κατά αρχαιότητα, ένα φύλλο (όλα τα υπόλοιπα ήταν κατ’ επιλογή), μου έκανε ένα κατ’ αρχαιότητα και πάτησαν σε αυτό για να πουν ότι έχω μειωμένα προσόντα. Επειδή είχα προαχθεί κατ’ αρχαιότητα στο τελευταίο φύλλο ποιότητας. Πιθανώς έχοντας ακούσει και τις συνομιλίες μου, με έκρινε κατ’ αρχαιότητα προακτέο στις τελευταίες πριν το ’67 κρίσεις αξιωματικών. Και αυτό χρησιμοποιήθηκε ως αφορμή. Πήγα λοιπόν στον Κονοφάο και του είπα …, μου είπε «Ρε γιατρέ για όνομα του Θεού. Για μια κατ’ αρχαιότητα φεύγεις;» Του λέω «Όχι δεν φεύγω για αυτό. Φεύγω γιατί ξέρεις πολύ καλά ότι είμαι αλλιώτικος.»

-. Συλλαμβάνεσαι 20 Οκτωβρίου ’71.

Γ. Ακριβώς.

-. Από το 1967 μέχρι το 1971 τι συμβαίνει και σε συλλαμβάνουν με το Κ.Κ.Ε. εσωτερικού;

Γ. Με το Κ.Κ.Ε. εσωτερικού, ναι. Να σου πω τι συμβαίνει. Οργανώνομαι αμέσως στο Πατριωτικό Μέτωπο. Δεν ήξερα τα ακόλουθα ακόμα, ούτε ήξερα ότι θα πλησιάσουμε κομμουνιστικό κόμμα, δεν ήξερα …, δεν είχα … Εγώ ήμουνα ο ιδεολόγος Μαρξιστής που ήθελε να αλλάξει την κοινωνία. Δεν ενδιαφερόμουνα εγώ από πουθενά, μόλις με απέταξαν όμως είπα ότι εδώ υπάρχει ένα περιθώριο, δηλαδή …

-. Σε αποστράτευσαν δεν σε απέταξαν.

Γ. Με αποστράτευσαν ναι. Έχεις δίκιο. Μετά αναγνωρίστηκε ως απόταξη αυτό, νομικά αναγνωρίστηκε ως απόταξη αυτό όταν με επανέφεραν.[6] Με αποστράτευσαν φυσικά λόγω της ιδεολογίας μου που ήταν δεδομένη και γνωστή.

-. Πότε οργανώνεσαι στο ΠΑΜ.; Ποιος σε οργάνωσε;

Γ. Στο Πατριωτικό Μέτωπο οργανώνομαι από ξαδέρφη μου, οργανώνομαι από την Καλλισθένη Σμπαρούνη ξαδέρφη μου, (είμαι ανιψιός του Σμπαρούνη του μεγάλου γιατρού), τη γυναίκα του αδερφού του πατέρα μου και οργανώνομαι στο Πατριωτικό Μέτωπο από την Καλλισθένη Σμπαρούνη- Κύρκου, τη γυναίκα του Κύρκου του Λεωνίδα. Ο Κύρκος πολιτευτής της δεξιάς του Βενιζέλου, ο Μιχάλης ο Κύρκος και είχε γιο καταδικασμένο εις θάνατον ως αριστερό και αυτός πολύ αργότερα γνωστός πολιτευτής της αριστεράς, Λεωνίδα Κύρκο. Ήμουνα όλη την ημέρα στο σπίτι της θείας μου της Μαρίκας της Σμπαρούνη μαζί με την ξαδέρφη μου την Καλλισθένη την Σμπαρούνη. Την αγαπούσα πολύ και είχαμε τις ίδιες απόψεις. Μου είπε «Γιώργο πρέπει να οργανωθείς πια.»

-. Ποια ήταν η δραστηριότητα σου στα πλαίσια του ΠΑΜ., εσύ ένας απόστρατος γιατρός αξιωματικός του ναυτικού; Τι έκανες;

Γ. Ότι πληροφορίες συνέλεγε το ΠΑΜ., το τότε ΠΑΜ. δεν υπήρχε ακόμα …, δεν είχε γίνει η διάσπαση το ’68. Ότι πληροφορίες μάζευε το ΠΑΜ. τις διαβίβαζα στο εξωτερικό και αποτέλεσμα αυτής της δουλειάς μου ήτανε το κλείσιμο της πόρτας του Σημίτη στο ότι μας πέταξαν, την Ελλάδα, από το Συμβούλιο της Ευρώπης, έστελνα όλα τα βασανιστήρια των παιδιών. Είχα έναν τρόπο, ένα μέσον, μια αεροσυνοδό που με έπαιρνε και συναντούσε τον Φίλιππο τον γιο του Ηλία του Ηλιού, στο Παρίσι. Εγώ είχα το ψευδώνυμο ‘Ιπποκράτης’ τότε, ήμουνα ο ‘Ιπποκράτης’ λόγω ιατρικής ιδιότητας και με το ψευδώνυμο ‘Ιπποκράτης’ έστελνα όλα τα στοιχεία και πληροφορίες που είχαμε. Στοιχεία, ντοκουμέντα, γραπτά κείμενα, βασανιστήρια, χιλιάδες άνθρωποι βασανίζονταν, τα γράφαμε σε μικρά κομματάκια σαν τσιγαρόχαρτο …, τα είχαμε κάνει μικρά κομματάκια σαν τσιγαρόχαρτο …

-. Ποιοι τα γράφατε;

Γ. Τα γράφανε κάποιοι, μου τα φέρνανε έτοιμα και τα παρέδιδα. Τα παραλάμβανα από την Καλλισθένη Σμπαρούνη Κύρκου, τη γυναίκα του Κύρκου, φυλακισμένος ο Κύρκος τότε, τα παραλάμβανα από την ξαδέρφη μου τα έδινα σε μια αεροσυνοδό η οποία τα πήγαινε στο Παρίσι και τα παρέδιδε στον Φίλιππο Ηλιού, οργανωμένος στο Πατριωτικό Μέτωπο επίσης και Κ.Κ.Ε. εσωτερικού γιος του Ηλία Ηλιού.

-. Θυμάσαι την αεροσυνοδό αυτή πως την λένε;

Γ. Πως δεν θυμάμαι και μπορώ να την πω. Δεν ξέρω αν ασχολείται αυτή τη στιγμή η γυναίκα, λεγόταν Βασιλική, Βίκυ Σμυρλή.

-. Είσαι λοιπόν σε ένα δίκτυο του ΠΑΜ. …

Γ. Δεν είναι στο δίκτυο η Βίκυ. Η Βίκυ είναι αγαπημένη μου φίλη.

-. Εσύ είσαι σε ένα δίκτυο του ΠΑ.Μ., παρουσιάζεις μια δραστηριότητα συγκεκριμένη …

Γ. Ναι, ήμουνα ο μόνος …

-. Τροφοδοτείς το εξωτερικό, τους αντιστασιακούς του εξωτερικού με υλικό το οποίο χρησιμοποιείται …

Γ. Ως πολύγλωσσος, μιλάω τρεις γλώσσες, μπορούσα να μεταφράζω τα κείμενα αυτά από διάφορες πηγές για διάφορους προορισμούς. Τα μεταφράζω τα κείμενα αυτά, ό,τι προέκυπτε από τα βασανιστήρια, τις διηγήσεις τώρα των ταλαιπωρημένων, τα μεταφράζω και τα διαβιβάζω μέσω τις Βίκυς στο γραφείο στο Παρίσι που ήταν ο Πάγκαλος …

-. Να ολοκληρώσω το ερώτημα Γιώργο. Όλοι ξέρουν ότι είσαι ένας απόστρατος του ναυτικού.

Γ. Ναι.

-. Πώς σου εμπιστεύονται τέτοιου είδους αποστολές και όχι όσον αφορά τη δική σου θέση την ιδεολογική, αλλά όσον αφορά την τέως ιδιότητα σου;

Γ. Όλοι ξέρουν ότι έχω Μαρξιστική ιδεολογία και όλοι ξέρουν ότι είμαι αφοσιωμένος στην ιδέα της ανατροπής του καθεστώτος. Πραγματικά στην ανατροπή του καθεστώτος και ότι στοχεύω σε μια κοινωνία Μαρξιστική, σύμφωνα με τον Μαρξ. Που όμως το ’68 ήδη έχουμε δηλώσει εμείς τη διαφωνία μας και πιστεύουμε ότι αυτή θα είναι Σοβιετικού τύπου, ιδιαίτερα κομμουνισμός.

-. Γνωρίζεις ότι δεν έχουμε άλλη περίπτωση μετεμφυλιακά αξιωματικού εν ενεργεία ή απόστρατου, γνωστή περίπτωση αξιωματικού …

Γ. Δεν έχουμε. Δεν υπήρξε.

-. … που να οργανώνεται σε οργάνωση κατευθυνόμενη, καθοδηγούμενη από κομμουνιστικό κόμμα;

Γ. Φαντάζομαι ότι έτσι θα είναι γιατί πρέπει να είσαι ειδικός άνθρωπος για να σε εμπιστεύονται όπως λες. Και εμένα με εμπιστεύονταν όχι μόνο επειδή ήμουνα κοσμογύριστος αλλά επειδή προφανώς είχανε διαγνώσει ότι δεν είμαι προδότης, ότι δεν είμαι βαλτός, δεν είμαι όλα αυτά που θα μπορούσα να ήμουν στην εποχή μας προφανώς.

-. Από το ΠΑΜ. περνάς στο Κ.Κ.Ε. εσωτερικού.

Γ. Αμέσως μετά τη διάσπαση του ’68. Παίρνω μέρος ενεργό εκεί, γιατί έστελνα τότε με μια σειρά μηχανισμών που είχα αναπτύξει εγώ, είχα αναπτύξει ένα δίκτυο δικό μου από ανθρώπους που ήταν της αριστεράς όμως, τους είχα να μου μεταβιβάζουν βιβλία που τα εξώφυλλα τους ήταν διπλά και μέσα είχε κείμενα τεράστια που τα έστελνα επίσης στο εξωτερικό, ή στο Παρθένι ή στο (…), ραδιοφωνάκι στο (…) για να ακούν οι κρατούμενοι, είχα οργανώσει στο μέρος όπου χρειαζόταν γνώσεις και …

-. Ποιους Γιώργο είχες οργανώσει και έστελνες αυτό το υλικό στις εξορίες;

Γ. Ήταν οι αδερφοί Διονύσης και …, δύο τυπογράφοι. Οι οποίοι πήγαν τυπογράφοι για να ξέρουν πολύ καλά τα δεσίματα των βιβλίων. Και μου δένανε στα βιβλία ότι είχα να στείλω, πλούσιο υλικό, πολύ πράγμα. Ήταν έγγραφα πολλά που έπρεπε να πάνε ασφαλισμένα και ήταν μέσα σε εξώφυλλα. Έχω ένα, θα το βρω. Έχω ένα βιβλίο που το εξώφυλλο δεν πρόφτασε να φύγει γιατί με πιάσανε. Δεν πρόφτασε να φύγει και ήτανε για το Παρίσι μου φαίνεται.

-. Θυμάσαι τα ονόματα αυτού του δικτύου;

Γ. Τα ονόματα του δικτύου … Δεν ήταν δίκτυο, εγώ το είχα οργανώσει από τους γνωστούς μου και φίλους, όποιοι με αγαπούσαν έμπαιναν στο δίκτυο. Η Βίκυ η αεροσυνοδός ήταν αγαπημένη φίλη και έμπαινε στο δίκτυο, δεν είχε καμία σχέση με την ιδεολογία ούτε έκανε τίποτα η γυναίκα …

-. Οι τυπογράφοι;

Γ. Οι δύο τυπογράφοι ήταν οι αδερφοί Διονύσιος και …, θα το θυμηθώ δεν είναι δύσκολο καθόλου. Έχει και τυπογραφείο ο ένας, ο άλλος έχει τυπογραφείο εκεί στα Εξάρχεια που ήταν το στέκι μας, στα Εξάρχεια έμενα και εγώ τότε στην δικτατορία. Στα Εξάρχεια ήταν και οι τυπογράφοι, τους γνώρισα εκεί. Αδερφοί Αναστόπουλοι. Αναστόπουλος Διονύσης και θα θυμηθώ και τον άλλον.

-. Σε συλλαμβάνουν 20 Οκτωβρίου το 1971 ως μέλος του Κ.Κ.Ε. εσωτερικού. Όχι του ΠΑΜ.

Γ. Ως μέλος του Κ.Κ.Ε. εσωτερικού, ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Συλλάβανε όλη την Κεντρική Επιτροπή. Δεν ήξερα αν με συλλάβανε ως Κεντρική Επιτροπή ή ως Γραφείο Πόλης. Δεν ήμουνα στο οργανωτικό Κ.Κ.Ε. εσωτερικού, οργανωμένος σύμφωνα με τα κλασικά πρότυπα των κομμουνιστικών κομμάτων, με μεγάλες διαφορές στα δύο κομμουνιστικά κόμματα γιατί πια είχε γίνει η διάσπαση το ’68 μετά την Τσεχοσλοβακία. Ήταν κάπως διαφορετικά και εγώ ήμουνα στο μεταίχμιο. Ήμουνα δηλαδή εκεί όπου λειτουργούσε η Κεντρική Επιτροπή και η Επιτροπή Πόλης. Δηλαδή ανάμεσα στα δύο έμπαινα εγώ για να μεταβιβάζω αλληλογραφίες που τις πιο πολλές φορές …

-. Αυτό σημαίνει ότι ήσουνα ένα οργανωμένο κομματικό μέλος του Κ.Κ.Ε. εσωτερικού.

Γ. Ακριβώς.

-. Πως εξηγείς το γεγονός ότι η δίκη παίρνει μεγάλη δημοσιότητα;

Γ. Ήταν η εποχή όπου για πρώτη φορά φαινόταν ότι θα δικαζόταν ένα εν λόγω κομμουνιστικό κόμμα. Για πρώτη φορά κομμουνιστές ήρθαν … Και ότι είπα αξίζει τον κόπο να ψάξεις να βρεις την εφημερίδα … Ρώτησε τον Κονοφάο, που ήταν μάρτυρας υπεράσπισης μου. Ο πρόεδρος: «Ποιος είστε;», «Ο Κονοφάος», «Τι απαγγέλλεστε;», «Απότακτος πλοίαρχος του βασιλικού ναυτικού» λέει ο Κονοφάος. Τον διορθώνει ο πρόεδρος «Του πολεμικού ναυτικού.» Ο Κονοφάος λέει «Του βασιλικού ναυτικού.» Ο πρόεδρος λέει «Σας λέω ότι είναι του πολεμικού πια ναυτικού. Είναι το ίδιο.» Του λέει «Αν ήταν το ίδιο δεν θα ήμουν απότακτος ακόμα.» του είπε ο Κονοφάος.

-. Εκτός του Κονοφάου, είχες άλλον αξιωματικό του ναυτικού …

Γ. Στεφανουδάκης Ιωάννης Στεφανουδάκης Γεώργιος πλωτάρχης τότε αντιπλοίαρχος, [7] τώρα θα γίνει ναύαρχος.

-. Γιώργο, πως σε αντιμετώπισαν οι αρχές ασφαλείας του καθεστώτος που σε συλλαμβάνουνε εσένα απόστρατο αξιωματικό σε μια κομμουνιστική οργάνωση, σε ένα κομμουνιστικό Κόμμα;

Γ. Με ρημάξανε στο ξύλο πιστεύοντας ότι θα μιλήσω. Τους είπα από την αρχή «Εγώ δεν θα μιλήσω. Δεν πρόκειται να σας πω τίποτα.» Με σκοτώσανε … Δηλαδή τα σημάδια φαίνονται ακόμα. Με ρημάξανε στο ξύλο, προσπάθησα να σκοτώσω κάποιον από αυτούς γιατί … Εγώ ανύποπτος όπως καθόμουνα και με ανακρίνανε μου χώσανε μια γροθιά και σηκώθηκα αμέσως και έχωσα μια γροθιά και σήκωσα την καρέκλα να σκοτώσω αυτόν που με χτύπησε. Οι οποίοι ήτανε ο Μάλιος και ο Μπάμπαλης. Ήτανε ο Μάλιος και ο Μπάμπαλης. Και ήθελα να τον σκοτώσω επιτόπου εκείνη τη στιγμή. Με χτύπησαν, τους χτύπησα. Αυτό σήμαινε ότι μετά με άρχισαν και με χτυπάγανε εβδομάδες. Ξύπνησα στο νοσοκομείο πια, όπου η γυναίκα μου είχε κινητοποιήσει τον διεθνή Ερυθρό Σταυρό και με βρήκε.

-. Σε βασανίσανε γιατί δεν ήθελες να μιλήσεις ή γιατί ήσουνα αξιωματικός;

Γ. Γιατί τους είπα ότι «Δεν θα σας πω τίποτα. Είναι δική μου υπόθεση και δεν θα σας πω τίποτα παραπάνω. Σας είπα αυτά, αυτά πρέπει να ξέρετε. Αυτά που ξέρετε σας λέω και δεν πρόκειται να σας δώσω κανένα όνομα, δεν πρόκειται να σας πω τίποτα που να χτυπιέστε. Είμαι αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού …», «Μα είσαι (…).», «Είμαι ιδεολόγος αποφασισμένος να ανατρέψω αυτήν την κατάσταση την οποία εσείς υπηρετείτε» Έτσι. Μου βγήκε πάλι το νταηλίκι μου. Από μικρό παιδί, από 20 χρονών είναι το νταηλίκι μου και δεν μπορώ να … δεν ξέρω πως γίνεται. Φαντάζομαι είναι αυτόματο. Κάτσε να στο φέρω, πρέπει να διαβάσεις αυτή την αναφορά.

-. Πως σου φερόντουσαν οι σύντροφοι σου καταρχήν στην οργάνωση μέσα, πριν συλληφθείς, στη φυλακή, γιατί έμεινες 15 μήνες περιμένοντας να δικαστείς, και μετά ο περίγυρος σου, ο φιλικός, ο οικογενειακός αλλά και οι παλιοί σου συνάδερφοι στο ναυτικό;

Γ. Από τους παλιούς μου συναδέρφους στο ναυτικό πρέπει να σου πω ότι είχα μια αναπάντεχη υποστήριξη. Δηλαδή με αγαπούσαν πολύ, ξέρανε καλά τις ιδιαιτερότητες μου ως προσωπικότητα, ως άνθρωπο και οι συμμαθητές μου, ο Μαρτίνος, ο Μαρινόπουλος, δεν είπαν ποτέ κακή κουβέντα για μένα, με περιέργεια λίγο και με ενδιαφέρον ρωτούσαν. Δεν με κατηγόρησαν ποτέ και αυτό μαθεύεται εύκολα. Ήταν καλό έτσι άνθρωποι που μαζί τους υπηρέτησα … Ο Μηναίος αργότερα βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας ουδέποτε είπε κάτι εις βάρος μου. «Ήταν ένας λαμπρός αξιωματικός » έλεγε ο Μηναίος, θυμάμαι και ήταν σημαντικό να το λένε αυτό. Άσε ο Κονοφάος βέβαια τι έλεγε. Θέλω να πω ότι, δεν είχα μια αντιμετώπιση παράξενη. Το οικογενειακό μου περιβάλλον βέβαια, η κόρη μου ρώτησε «Τι είναι κομμουνιστής;» μόλις με συνέλαβαν, μόλις με πήρανε από το σπίτι. Η κόρη μου πήγαινε σχολείο, είχε δηλώσει ότι ΄΄δεν έχουμε Θεό στο σπίτι μας΄΄, εφτά χρονών παιδί τότε, είπε στη δασκάλα της. Πήρε όλες τις εφημερίδες και τις διάβασε στη τουαλέτα και βγήκε έξω και ρώτησε τη μάνα της «Τι είναι κομμουνιστής;» Έτσι πληροφορήθηκε η κόρη μου, τότε έξι χρονών, ότι ο πατέρας της ήταν αυτός που είχανε συλλάβει με αυτήν την κατηγορία. Πρέπει να σου πω λοιπόν ότι το περιβάλλον μου, ήταν ένα περιβάλλον που με λάτρευε. Στο Ηράκλειο έγινα ο ήρωας της πόλης. Αυτός ήταν ο λόγος που με εξέλεγαν συνέχεια μετά ό,τι ήθελα, όπου έβαζα υποψηφιότητα έβγαινα για τον λόγο ότι ήμουνα το ίνδαλμα τους, ο ιερός μύθος με κάποιο τρόπο. Ήμουνα ο πολύ καλός γιατρός, ο γιατρός που έβλεπε τους φτωχούς πάντα και αυτό το έκανα πολύ πιο μπροστά, χωρίς να χρειαστεί να συλληφθώ …

-. Ποιο υπερίσχυε στην εκτίμηση του κόσμου; Η ιδιότητα του γιατρού, του αντιστασιακού ή του αξιωματικού;

Γ. Του γιατρού.

-. Του αντιστασιακού δεν έπαιζε ρόλο;

Γ. Έπαιξε ρόλο μετά. Μετά την σύλληψη μου. Ο κόσμος δεν το ήξερε φυσικά, το κατάλαβε μετά την σύλληψη μου, μετά την απελευθέρωση μου από την φυλακή. Όταν βγήκα από την φυλακή έγινε σεισμός στο Ηράκλειο. Συλλάβανε σαράντα – τριάντα ανθρώπους … Δηλαδή μέχρι που ήρθαν να μου συμπαρασταθούν στο σπίτι μου, έγινε σάλος, έγινα εικόνα στο Ηράκλειο (…), στη πόλη ως εικόνισμα. Είναι απίστευτες στιγμές. Δηλαδή σκέφτομαι ότι αυτός ο λαός με έχει πληρώσει με το παραπάνω αυτά που έχω δώσει εγώ για αυτόν. Πραγματικά μου το έχει πληρώσει με το παραπάνω.

-. Γιατρέ γιατί επεδίωξες να αποκατασταθείς μετά την μεταπολίτευση;

Γ. Δεν επεδίωξα εγώ να αποκατασταθώ. 31 Μαρτίου εξελέγην δήμαρχος Ηρακλείου Αττικής και ο Κονοφάος με έπαιρνε τηλέφωνο κάθε μέρα «Θα εκλεγείς τώρα αύριο ή δεν θα εκλεγείς;», «Μάλλον θα εκλεγώ. Φαίνεται ότι θα εκλεγώ.», «Με την πρώτη εβδομάδα;» Του λέω «Ναι, γιατί ρωτάτε;», «Γιατί πρέπει να βγάλω το διάταγμα της επαναφοράς σου. Τι να κάνω αν δεν έχεις εκλεγεί;» Του λέω «Μάλλον θα εκλεγώ 1 Απριλίου». 31 εκλέχτηκα και 1 Απριλίου βγήκε το διάταγμα που με επανέφερε με δόξα και τιμή στο πολεμικό ναυτικό.

-. Δεν εννοώ αυτή την αποκατάσταση. Εννοώ την αποκατάσταση σε βαθμό πλοιάρχου το 1984 και του ναυάρχου πρόσφατα. Γιατί; Είχες ανάγκη καμία Γιώργο, αυτές τις επιπλέον παροχές βαθμών;

Γ. Δεν τις είχα ανάγκη. Δεν τις είχα ανάγκη για κανέναν λόγο. Όμως με ενδιέφερε … Αυτό είναι ένα μέρος της ιστορίας του τόπου μας. Και ήθελα να καταλάβουν όλοι (…), στο ναυτικό έστω, κάποτε αργότερα θα διαβαστεί η ιστορία σου, ότι αυτά δεν μένουν χωρίς αντίκρισμα τελικά. Ότι, ότι κάνεις μένει. Και είπα ότι θα διεκδικήσω την αναγνώριση μου. Και την διεκδίκησα. Δεν πειράζει η αξία, για τέσσερα χρόνια έχασα την σύνταξη μου, γιατί τέσσερα χρόνια δεν το αναγνώριζα, δεν πάτε στο διάολο και δεν πρόκειται να ανεχτώ … Και μπορώ να σου δώσω έγγραφα να δεις τι αστεία είναι όλη αυτή η ιστορία με την σύνταξη μου. Τελικά την πήρα τη σύνταξη, δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Γι’ αυτά έκανε έναν νόμο ο Παπανδρέου στον οποίο συμπεριλαμβάνομαι υποχρεωτικά, με τον Τζανετάκη ήμασταν μαζί όπως καταλαβαίνεις, με τον Βαρδινογιάννη τον Βαρδή μας απέταξαν μαζί, δηλαδή μας αποστράτευσαν μαζί. Με τον Τζανετάκη γνωριστήκαμε στην πολιτική πολύ ύστερα και μου έχει πολύ μεγάλη εκτίμηση παρόλο που ο άνθρωπος παραμένει δεξιός και βασιλικός, υποθέτω. Ο Παπαδόγκωνας περίπτωση βασιλικού, ο οποίος πάρα πολύ με αγαπάει. Ποιος; Κομμουνιστής … πρόεδρος του ιατρικού συλλόγου της Αθήνας στο … όταν ήταν υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, για θέματα που αφορούσαν …

-. Γιατί προβάλλεις την αγάπη και την εκτίμηση των βασιλοφρόνων δεξιών αξιωματικών στο πρόσωπο σου, δεδομένου ότι είσαι ένας άνθρωπος όπως περιγράφεις και όπως βλέπω και εγώ, που δικαιούται να έχει τέτοια εκτίμηση. Γιατί το προβάλλεις για τους βασιλόφρονες;

Γ. Δεν σου κάνει εσένα εντύπωση πως αυτού του είδους οι άνθρωποι τελικά καταλαβαίνουν; Ισχυρίζομαι δηλαδή ότι η ιστορία δεν γράφεται τυχαία, ότι οι άνθρωποι καταλαβαίνουν αργά ή γρήγορα. Ισχυρίζομαι ότι η εκτίμηση του Παπαδόγκωνα …, βασιλικός ήτανε και παραμένει υποθέτω. Ο Κονοφάος ήρθε μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη μου, ο άνθρωπος και ένα σωρό άνθρωποι που με υπολογίζουν στην εκτίμηση τους, γιατί οι υπόλοιποι με εκτιμούσαν έτσι και αλλιώς. Το παράδοξο είναι … την παραδοξότητα επισημαίνω και εγώ, ότι είναι παράδοξο να σε εκτιμούν και αυτοί οι άνθρωποι που ιδεολογικά μας χώριζε ένα χάσμα.

-. Χρησιμοποιείς τον τίτλο του ναυάρχου στις κάρτες σου;

Γ. Όχι.

-. Γιατί;

Γ. Δεν τον χρειάζομαι δεδομένου ότι είμαι πολύ γνωστός γιατρός, έχω πολλές γνωστές ιδιότητες γενικά άλλες, δεν χρειάζεται …

-. Πρέπει να παραδεχτώ ότι έδωσες την πιο έξυπνη απάντηση στο ερώτημα «Τι ανάγκη είχες μια επιπλέον αποκατάσταση στο βαθμό του ναυάρχου.» Τη στιγμή που ξέραμε ότι για να γίνει κανείς ναύαρχος πρέπει να έχει υπηρετήσει τουλάχιστον υποναύαρχος.

Γ. Ναι, όχι, είχα το πλεονέκτημα ότι έγινα (…), τους ξέρεις τους λόγους που έγινα και που έλεγαν ότι αφού έχει γίνει νεότερός μου υποχρεωτικά με κάνανε. Τι να με κάνανε για να με επαναφέρουν; Με επανέφεραν δύο φορές. Εγώ δεν έκανα καμιά απόπειρα (…), εγώ όμως κάθε φορά επιμένω ότι …

 

 

[1]Για τον Σειρηνίδη υπάρχει ξέχωρη ανάρτηση.

[2] Εννοεί το χώρο γύρω που γίνεται η συζήτηση και είναι γεμάτος βιβλία.

[3] ΑΓΕΠ είναι Αξιωματικός Γραφείου Ελέγχου Προσωπικού αλλά πολλοί αντί ΄΄Προσωπικού΄΄ λένε ΄΄Πληροφοριών΄΄

[4] Παρόμοια είναι η μαρτυρία του τ. Α/ΓΕΝ Αντωνιάδη (και ενός ακόμα που έχει ζητήσει να μην δημοσιοποιηθεί η συνέντευξή του)….  για τη σοβαρότητα και τις διαδικασίες που τηρούνταν από ορισμένους με τα καθήκοντα Α.Γ.Ε.Π. Το φαινόμενο όμως μπορεί να παρατηρείται σε περιπτώσεις όπως αυτών των τριών στελεχών. Αυτό δεν σημαίνει πως όλοι ακολουθούσαν παρόμοια τακτική. Και ανεξάρτητα από τις μετέπειτα επισημάνσεις και αναλύσεις, τις αναφορές και τις διαδικασίες του ΑΓΕΠ τις εφάρμοζαν, κοροϊδεύοντας ίσως το σύστημα το οποίο πάντως λειτουργούσε έστω και έτσι. Τη ρουτίνα επεδίωκαν οι κρατούντες και αυτήν την είχαν πετύχει στο στράτευμα σχεδόν απόλυτα.

[5] Είναι εμφανής η έπαρση αλλά ο Γρηγοριάδης επιβιώνει για κάποια χρόνια λόγω της ειδικότητάς του ως γιατρού, ή και του ότι πράγματι έχουν κάπως χαλαρώσει τα πράγματα τα προδικτατορικά χρόνια. Τη συμπεριφορά αυτή δεν υπήρχε περίπτωση να την ανεχτεί ο περίγυρος σε έναν μάχιμο ή μηχανικό αξιωματικό.

[6] Ο Γρηγοριάδης αποκαταστάθηκε κανονικά στη μεταπολίτευση καταλήγοντας με τις διάφορες φάσεις  στο βαθμό του υποναυάρχου. Δεν υπάρχει αναγνώριση της αποστρατείας του ως απόταξης, διότι δεν χρειαζόταν κάτι τέτοιο, αλλά δεν υπάρχει και πρόβλεψη ή προηγούμενο τέτοιας αναγνώρισης. Ο ίδιος το αναφέρει ίσως πιστεύοντας πως αυτή η αναγνώριση βελτιώνει ακόμα περισσότερο την αποκατάσταση.

[7] Πρόκειται για τον Στεφανουδάκη Γεώργιο, πλωτάρχη γιατρό που αποστρατεύεται επίσης τον Αύγουστο του 1967, διαγραφόμενος αργότερα το Νοέμβριο του 1970 από τα στελέχη εφεδρείας για αντεθνικές ενέργειες και προπαγάνδα.

«Το γηροκομείο του παραδείσου», ένα καινούργιο βιβλίο με διηγήματα

Μαρτίου 18, 2015

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΠΑΠΑΖΗΣΗ

EKSOFILO GIROKOMIOΜε την έκδοση αυτή ο συγγραφέας συνεχίζει (μετά τους Φρουρούς της συκαμινιάς, του 2011) να βγάζει στην επιφάνεια μνήμες απλών ανθρώπων φερμένες απ’ τον μεγάλο πόλεμο μέχρι και σήμερα. Υπάρχει κάμποσος χρωματισμός… λογοτεχνική αδεία. Η φαντασία όμως του γράφοντος λειτούργησε λειψά εδώ, δεν χρειάστηκε εξάλλου.
Προβάλλονται κύρια ιστορίες που συμβαίνουν στον καθένα, γλαφυρά δοσμένες  και κάμποσες απίστευτες… από κείνες που αποκαλούμε ηρωικές.  Η οργή για το διαχρονικό άδικο πάντως κυριαρχεί στα γραφόμενα για τους αίτιους, με το έγκλημα που τις συνέπειές του βιώνει ο λαός μας μα… και άλλοι λαοί.
Το περιεχόμενο του τρίτου μέρους παρατίθεται όπως καταγράφτηκε τη δεκαετία του ‘90 σε συζητήσεις  με μια γυναίκα, απλή, που ‘ζησε μέχρι το τέλος του περασμένου αιώνα με τη σοφία και την κουλτούρα της γενιάς της. Μέσα απ’ αυτές ανακαλύπτει κανείς (εκτός των…  γεύσεων) κάποια ήθη, αλλά και μια πλευρά του καθημερινού αγώνα, κυρίως των Μανάδων… τουλάχιστον όσων έζησαν σε χωριό.
Η συγγνώμη που ζήταγε ο Κακαράς  από τον επερχόμενο τότε εγγονό του με τους Φρουρούς της συκαμινιάς, επαναλαμβάνεται σήμερα και προς τον δεύτερο.  Γιατί δεν βρήκαν τον κόσμο καλύτερο απ’ ότι η γενιά του τον πρωτογνώρισε. Και τους αφιερώνει το βιβλίο τούτο, χωρίς να κρύβει την πικρία του γιατί, ναι μεν το σύστημα, ο καπιταλισμός κλπ φταίνε, αλλά κι ο ίδιος κι η γενιά του κάπου επαναπαύθηκαν.

ISBN 978-960-02-3081-9, Σχήμα 21×14, Σελίδες 353, Τιμή: € 14,00 (δεν συμπερ. 6,5% ΦΠΑ),Έκδοση Αθήνα, Δεκέμβριος 2015

 

Και κάποιες διευκρινίσεις /προσθήκες στο Δελτίο Τύπου

  • Να μην υποβληθούν στον εκδότη ευχαριστίες (εκτός της απορίας)  που επιμένει να εκδίδει βιβλία του γράφοντος; Και βέβαια πρέπει, αλλά μη τυχόν και θυμηθεί πως κανένα δεν είναι ευπώλητο!
  • Να διευκρινισθεί πως τα περισσότερα διηγήματα αναφέρονται σε πραγματικά γεγονότα.
  • Οι ελευθεροστομία σε μερικά απ’ αυτά δεν ικανοποιεί μόνο την προτίμηση του δημιουργού τους στη ζωντανή γλώσσα (να το ονομάσουμε αυτό διαστροφή;). Αποδίδει διαλόγους και ατάκες που ο ίδιος άκουσε (από τις γυναίκες κυρίως που τις χρησιμοποιούν). Η Χαρίκλεια των Πατησίων και η Φοβερή Αντωνίτσα είναι υπαρκτά πρόσωπα και στην καθημερινότητά τους μιλούν κάπως έτσι, βγάζει βέβαια και ο δικός μας το κατιτίς του.
  • Το περιεχόμενο του τρίτο μέρος τον απασχόλησε ιδιαίτερα. Κάποιες συνταγές είναι αυθεντικές από τη Μάνα του, εξ ου και η προσπάθεια να αποδώσει τη λαλιά της. Περιλαμβάνονται στην έκδοση αυτή γιατί κάτι προσφέρουν ακουμπώντας τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες στον τόπο μας πριν και μετά τον Μεγάλο πόλεμο. Ο ίδιος ισχυρίζεται πως δένουν με τα υπόλοιπα.
  • Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που εντάχθηκε στο βιβλίο και η μακροσκελής αφήγηση/περιγραφή της πορείας  του μαλλιού, από το κούρεμα των «ζωντανών» (πρόβατα, γίδια) μέχρι την σύνθετη, πολυπλόκαμη και θαυμάσια λειτουργία του αργαλειού, μόνου μέσου (μαζί με το πλέξιμο) παραγωγής  υφαντών για κάλυψη κάθε είδους ανάγκης για αιώνες. Συντροφιά ο αργαλειός στη μοναξιά και τον αγώνα της νοικοκυράς… αντάμα με το τραγούδι της (ακόμα και το σπαραξικάρδιο μοιρολόι… να μην αντέχεις το άκουσμά του).  Σώπαιναν τότε όλα γύρω ν’ ακούσουν μαζί μ’ αυτό και τον αρχαίο ήχο της σαΐτας να πηγαινοέρχεται ακατάπαυστα υφαίνοντας κλωστές, ήχους, νότες… μνήμες πολύτιμες.

Μετά τέτοια αποτελέσματα… ώρα για ρακή!

Ιανουαρίου 26, 2015

Το ρακοπότηρο …  του θριάμβου και της παρτηγοριάς

(Προδημοσίευση από » Το γηροκομείο του παραδείσου»)

 

Οι δύο ήταν εύσωμοι, δηλαδή θα υποστήριζες άνετα και χωρίς παρεξήγηση πως είναι λίγο πριν το χοντροί, εξάλλου ποσώς θα τους ένοιαζε όπως και να τους περιέγραφες, αρκεί να μην έθιγες το μουστάκι τους, αυτό φάνηκε καθαρά από τον τρόπο που το χρησιμοποιούσαν (στρίβοντάς το μετά αυστηράς συνοφρύωσης) ως βοηθητικό, αν όχι συμπληρωματικό, πάντως αποδεικτικό στοιχείο των υποστηριζόμενων, συνήθεια παγίως χρησιμοποιούμενη, άρα δε σήκωναν αμφισβήτηση σε συζήτηση οιουδήποτε θέματος …

Ο τρίτος ήταν λεπτός, θα ήταν απερισκεψία και μόνον να τον ρωτήσεις πώς έτσι και δεν ήταν κι αυτός εύσωμος, τίποτα δε συνηγορούσε σε κάτι τέτοιο, και γιατί όχι, θα ρωτούσε ο υποψιασμένος, οπότε εύκολη θα ‘ταν η απάντηση, κατ’ αρχήν με τόση νευρικότητα (που δύσκολα κρυβότανε) ήταν αδύνατο να επιτραπεί στα εγκεφαλικά και γαστριμαργικά κέντρα, τα αρμόδια για το πάχος, να του επιτρέψουν την αύξηση βάρους, αφ’ ετέρου ο άνθρωπος ήταν εργαζόμενος, σε αντίθεση με τους άλλους δυο που όλα πάνω τους έδειχναν μιαν ηρεμία, μια μακαριότητα, μιαν εν πάσει περιπτώσει αγαλλίαση πλήρως απουσιάζουσα από εργαζόμενους σε τούτη τη χώρα, όπου ανά πάσα στιγμή κινδυνεύει ο οιοσδήποτε (εργαζόμενος, ακόμα και νοικοκύρης ων, ακόμα και μικροαστός!) κινδυνεύει λέγω να χάσει τη δουλειά του, βεβαίως αγαπητέ αντιρρησία, κινδυνεύει να χάσει αυτό που λέμε εργασία, τους καιρούς ειδικά τούτους που τους αποκαλούμε, περίοδος της Κρίσης, μάλιστα κύριε, με κεφαλαίο το Κ παρακαλώ …

Τέλος ο ίδιος της παρέας, ο τρίτος ούτως ειπείν, δε γινόταν να είναι χοντρός, όπως οι λοιποί, καθόσον του ‘λειπε κάθε ίχνος αισιοδοξίας, όπως εύκολα θα συμπέρανε εντός τρίλεπτου όχι μόνο τυχαίος ωτακουστής, αλλά και κάθε πελάτης τού σοβαρού, εμπνέοντος μάλιστα δέος, καταστήματος. Βλέπετε η δουλειά του ήταν αυτή του φαρμακοποιού, παλιότερα συνώνυμη με του τοκογλύφου, κυρίως εις την φθίνουσα και ουχί αθάνατη πλέον επαρχία, καθόσον ο εκτός πρωτευούσης φαρμακοποιός, λόγω του κύρους αφ’ ενός, της ακρίβειας των καιρών και των φαρμάκων αφ ετέρου, της φήμης ως σφαγέα στις τιμές των προϊόντων του εκ τρίτου, των χημικών γνώσεών του τέλος – αφού τότε φάρμακα δεν εύρισκες σε συσκευασίες, ούτε καν τις ενέσεις, και μην παραξενεύεστε οι νεότεροι, όλα παρασκευάζονταν από το φαρμακοποιό με οδηγό συνταγή ιατρού (εχθρό συνήθως του φαρμακοπαρασκευαστή) – άρα ο εν λόγω ήταν παγκοίνως περίβλεπτος, επίφοβος και μισητός, εκτός από πλούσιος που τα μάλλα συνέβαλλε στο τελευταίο.

Επομένως τι τον εμπόδιζε, αν ήθελε, να γίνει και τοκογλύφος, τίποτε, απαντάμε ευθέως, τίποτε απολύτως δεν τον εμπόδιζε, εάν ήθελε βεβαίως, τότε και μόνον τότε γινόταν και τοκογλύφος, διότι κανείς που δεν επιθυμεί και δη λυσσαλέα, αλλά ούτε και όποιος επιθυμεί μεν σφόδρα πλην όμως είναι ανίκανος και άφραγκος (ναι, υπάρχουν και φαρμακοποιοί φτωχοί, και δεν θέλω αντιρρήσεις), μπορεί να εξελιχθεί σε τοκογλύφο, επομένως τι έκανε νιάου νιάου στα κεραμίδια, οσάκις απαντάτο τοκογλύφος, ήταν απλό, επρόκειτο περί ενός φαρμακοποιού που ήθελε, μπορούσε και έγινε τοκογλύφος, μάλιστα, αλλά ο δικός μας δεν είναι τέτοιος!

Επανερχόμενοι στους τρεις φίλους λοιπόν, αποδείξαμε πως ο τρίτος, και μόνον τούτος, δεν μπορούσε να είναι χοντρός όπως οι άλλοι δύο -δεν εννοούμε δε πως το επιθυμούσε κιόλας, αλλοίμονο να συνέβαινε κάτι τέτοιο – επίσης ήταν και ο μόνος άνευ μύστακος, διότι λένε, πως εκ παραδόσεως οι φαρμακοτρίφτες δεν φέρουν μύστακα πολλώ μάλλον πυκνή και πλούσια κόμη ή ακόμα χειρότερα περούκα ή περουκίνι, καθόσον, φανταστείτε, τη στιγμή που παρασκευάζοντας ευαίσθητο και πολύπλοκο φάρμακο και εν μέσω της φαρμακοτριψίας, δεδομένου πως περί ιερουργίας επρόκειτο, να ‘ξυνε το κρανίο του από απορία ή να δάγκωνε τον μύστακά του, ή εκεί εν τω περατούσθαι, να τον έστριβε αρειμανίως και κάποια αναιδής θριξ να συνέβαλλε στο μίγμα, ποια θα ήταν έκτοτε η φήμη που θα τον ακολουθούσε; Να το υποθέσουμε μετά θάρρους, θα ήταν εκείνη η καταλυτική «ο φαρμακοποιός με τις τρίχες» να λοιπόν γιατί δεν απαντάμε την σήμερον ημέρα μύστακα και παρόμοια πίσω από τους πάγκους των καταστημάτων αυτών με τον λαμπιρίζοντα κόκκινο σταυρό. Τηρούν την παράδοση, έστω και αν οι νεότεροι αγνοούν το λόγο.

Από την εμπρόσθια πλευρά τού συγκεκριμένου πάγκου εν τω μεταξύ, είχεν ήδη σχηματιστεί ουρά εξ ομοειδών πελατών, πάει να πει επαρκώς ηλικιωμένων και κυρίως θήλεος γένους, καθόσον τώρα αυτό παρατηρείται σε όλες τις ουρές καταστημάτων δημοσίων τε (Εφοριών, Υπουργείων, Ταμείων…. ) και ιδιωτικών (Τραπεζών, Νοσοκομείων, ΔΕΗ, ΟΤΕ, Ταχυδρομείων, ΕΥΔΑΠ όπου να ‘ναι, Λιμένων, Αεροδρομίων, Διοδίων κάθε είδους…) εκτός καφενείων, προποτζίδικων και μπουρδέλων (θα μας απασχολήσει άλλη φορά τούτο).

Στο μικρού μεγέθους συνοικιακό φαρμακείο η ουρά ανανεώνεται συνεχώς, γιγαντώνεται δε κατά στις περιπτώσεις που ο καλός μας αμούστακος λειτουργός συμμετείχε επιθετικός στη συζήτηση των δύο συντρόφων του, η οποία σημειώστε πως δεν ήταν και τόσο συνηθισμένη, ουδόλως δε ποδοσφαιρικού ή ακόμα και περί το σεξ περιεχομένου. Ήταν μια συζήτηση απλή μεταξύ τριών ντόπιας καταγωγής (ουχί βεβαίως γκάγκαρων) φίλων, που κάλυπτε αλληλοδιάδοχα θέματα. Ανάλογα δε με το προσεγγισμένο ζήτημα ανεβοκατέβαινε και ο τόνος της, δεν έλειπαν φυσικά και οι παρεμβάσεις των σεβαστής ηλικίας πελατισσών, που εισέβαλλαν μετά πάθους στο διάλογο εκτοξεύοντας, μάλιστα, σωστά διαβάσατε, εκτοξεύοντας άποψη περί της οποίας δεν σήκωναν κουβέντα!

Οσάκις επομένως εμπλεκόταν και ο φαρμακοποιός μας, τότε άναβε για τα καλά η ανταλλαγή λεκτικών ριπών και έτσι δικαιολογείται η διείσδυση κάποιας από τις βιαστικές λοιπές κυρίες που επανέφερε την τάξη, και εκεί αποδείκνυε ο έμπειρος ταλαντούχος την αντιπάθειά του στην εμπορική ιδιότητα, περιοριζόμενος σ’ εκείνην του παρασκευαστή φαρμάκων, Πώς είπατε μαντάμ, θέλετε αντιβιοτικά χωρίς συνταγή ιατρού, πόσες φορές θα σας το πω πως έτσι αυτοκτονείτε σεβαστή μου κυρία, δεν πεισθήκατε με την απώλεια του λατρευτού σας συζύγου εκ της ασυγκράτητης χρήσεως αντιβιοτικών και θέλετε να τον ακολουθήσετε και σεις, δεν άκουσα, ουδόλως σάς ήτο λατρευτός, μα τι είναι αυτά που ομολογείτε δημόσια μαντάμ, ήταν κόπανος ο μακαρίτης και ευτυχώς που την έκανε ενωρίς έστω και με τα αντιβιοτικά, αυτό μας λέτε δηλαδή, και τούτα εδώ δεν προορίζονται για λόγου σας αλλά προορίζονται για την κουνιάδα σας είπατε, τέλος πάντων κυρά Ευμορφία, εγώ είμαι υποχρεωμένος να σας προειδοποιώ, όπως είμαι και υποχρεωμένος να σας πουλήσω ό,τι μου ζητήσετε, εκτός των ναρκωτικών βεβαίως, δεν θέλετε απ’ αυτά είπατε, επιτέλους δεν σας πρότεινα να πάρετε χασισάκι, δεν είναι είπατε το χασίσι ναρκωτικό, έλεος κυρία μου, λοιπόν να τελειώνουμε με σας, ορίστε το δεματάκι σας, σαράντα δύο ευρώ κυρία Ευμορφία, μάλιστα είναι ακριβά, μάλιστα θα γινόμουνα τοκογλύφος άλλη εποχή, τώρα δεν θέλω να είμαι τοκογλύφος, ορίστε εσείς κυρία Μενεμένη, τι θέλετε …

Οι επαΐοντες ίσως να καταλάβατε, πως η εν λόγω κυρία ήταν η Ευμορφία, πασίγνωστη στη γειτονιά για τα γιαπράκια της, που είχε παρακολουθήσει μετά φανατισμού όλες τις προηγηθείσες συζητήσεις – κυρίως μεταξύ των δύο εύσωμων μυστακοφόρων και του φαρμακοποιού – αλλά και τις εμπλοκές τινών εκ των προηγηθεισών πελατισσών. Γνώριζε τις μέρες και ώρες που η σύναξη συντελείται στου Πελοπίδα και δεν έχανε ευκαιρία, πάντα παρούσα η Ευμορφία, έκπαλαι εξάλλου ερωτευμένη με το γιατρό, αλλοίμονο, όλοι το γνώριζαν, κανείς δεν επιχειρούσε να εκμεταλλευτεί τον γεροντικό έρωτα της συγκεκριμένης, αφού από τα τρυφερά της χρόνια είχε αφιερωθεί στον συγκεκριμένο άντρα, που περί άλλα τύρβαζε βεβαίως και άλλη ρότα είχε επιλέξει στην πολυτάραχη ζωή του (άλλη ιστορία και τούτη, αν προκάμουμε θα την αποθανατίσουμε γραπτώς καθόσον Scripta manent, verba volant)…

Δεν έχει φάρμακο σήμερα; Ρώτησε ο συγκεκριμένος εύσωμος ασκών μέχρι πρότινος την ιατρική επιστήμη, ολίγον ιδρωμένος τώρα και καθήμενος στην πολυθρόνα του ιδιοκτήτη, όπισθεν του απανταχού των φαρμακείων απαραιτήτου γραφείου, και επειδή, ο Πελοπίδας, αδιαφόρησε να απαντήσει μάλλον επίτηδες, επανέλαβε στεντορεία τη φωνή ο Σαμψών, όνομα εις το οποίον αποκρίνεται, όπως μάθαμε εντός ολίγου, Πελοπίδα, σε ρώτησα για ρακί και μην κάνεις πως δεν άκουσες, Εγώ δε θα σε βοηθήσω να αυτοκτονήσεις, Σαμψών, τελεία και παύλα, Βρε ρακί σου ζήτησα δε σου ζήτησα να με αυτοκτονήσεις, άσε τώρα τις εξυπνάδες και φέρτο, Δεν έχω ποτήρια, Και πότε χρειαστήκαμε, Πελοπίδα, ποτήρια, φέρε τα συνηθισμένα που ‘ναι γεμάτο το ντουλαπάκι σου, άντε μπράβο, Μα δε σε νοιάζει, βρε παλάβρα, να πίνεις ρακί σε ουροσυλλέκτη, έλα Παναγία μου, σταυροκοπήθηκε δήθεν έκπληκτος ο τρίτος της παρέας, (θεράπων αυτός της επιστήμης του δικαίου, πάει να πει δικηγόρος, όπως π.χ. ο δικός μας Παχώμιος ου μην αλλά και ο Μόσχος ο ποιητής, αμέ!)

Αποκαλύφθηκε η αλήθεια αυθωρεί, (καίτοι δεν απαιτείτο καθόσον καθημερινή μάρτυς παρομοίων σκηνών η Ευμορφία), και έτσι έγινε αντιληπτό πως για τα μάτια προοριζόταν ο διάλογος, για το θεαθήναι δηλαδή των όποιων παρόντων, ήτοι ως δικαιολογία, αφού εθεάθη ο Πελοπίδας να κουβαλάει, ουδόλως τελετουργικά, τρία πλαστικά ποτηράκια με στεγανό καπάκι και σε ειδική αποστειρωμένη συσκευασία, που έσπευσαν και οι τρεις να πετάξουν στον παρακείμενο κάλαθο και να τα πληρώσουν από την, ως διά μαγείας εμφανισθείσα, μποτίλια με το άχρωμο υγρό!

Είστε οι χειρότεροι πελάτες, κανείς σας ποτέ δεν σκέφτηκε να μου αναπληρώσει τη ρακή και τα ποτήρια μου, Βρε Σάυλωκ, αφού και συ το τσούζεις, πόσο κοστίζει εξάλλου η πλαστικούρα σου και γκρινιάζεις, Να μην γκρινιάζω λένε, κυρία Μενεμένη μου, να μην γκρινιάζω, κάθε μεσημέρι μου κουβαλιούνται για ρακή, η κατανάλωση στα ποτηράκια τούτα είναι τέτοια που με πήρε στο τηλέφωνο ο προμηθευτής να σιγουρευτεί για την ποσότητα, «Κανένα απολύτως φαρμακείο στο νομό Αττικής δεν προμηθεύεται τόσους ουροσυλλέκτες», έτσι μου είπε ακριβώς, τι να του απαντήσω, πως οι μουστερήδες από δω μου ‘ρχονται αμελλητί και θρονιάζονται πίνοντας, οι κύριοι, τον αγλέορα και κουτσομπολεύοντας τα πολιτικά πρόσωπα μηδέ εξαιρουμένου του κυρίου Πρωθυπουργού μας, ειδικά μάλιστα αυτουνού

Τράβηξε πάντως ο καλός φαρμακοδεσπότης το συρτάρι που έγραφε απέξω με κραυγαλέα γράμματα, Προσοχή, ποντικοφάρμακο και εμφάνισε μια σακούλα με πασατέμπο, Δεν μπορώ άλλο τον πασατέμπο, σου το ‘πα και χτες πως μου προκαλεί… μετεωρισμούς, γκρίνιαξε ο θεραπεύων τη δικαιοσύνη, αλλά βούτηξε μια χούφτα και άρχισε να μασουλάει μετά του ουδόλως διαμαρτυρόμενου ιατρού.

Στην τρίτη ρακοπροσκύνηση, έδειξε σαφώς να παρασύρεται από τη συγκίνηση για άγνωστο στην παρακολουθούσα πελάτισσα λόγο, φάνηκε εμφανώς η σχετική ροδόχρους απόχρωση, οι οφθαλμοί γλύκαναν αρχικά και σταδιακά υγράνθηκαν έως δακρύων, η φωνή τρεμούλιασε τού παραλίγο τοκογλύφου, (αν λειτουργούσε βέβαια ως φαρμακοποιός πενήντα χρόνια πίσω και σε επαρχιακή κωμόπολη, ως τότε απαντάται ο μοιραίος συνδυασμός) …

Στη ζωγραφική θ’ αποτυπώσω τη θλίψη μου, απάγγειλε στεντόρεια τη φωνή, μ’ αυτήν θα περάσω στους επερχόμενους την οργή μου, θα ‘θελα με τούβλα να δηλώσω την άρνησή μου στον συμβιβασμό, πλησίστια θα ‘ταν τότε η μοιραία κατάληξη και για μένα, όργανο πάντως δε θα ‘μουνα των θανατηφόρων φαρμακοβιομηχανιών και της τυποποίησης, ελεύθερος θα παρασκεύαζα οτέ μεν τα ιοβόλα για την πλουτοκρατία σκευάσματα, οτέ δε τας αλοιφάς της λήθης και της γιατρειάς για τη φτωχολογιά, αν μάλιστα μπορούσα θα εξολόθρευα την Τάξη αυτή την Λούμπεν Μεγαλοαστική των πλουτοκρατών που άνοες την αποτελούν …

Πελοπίδα …  τον σταμάτησε ο προσωρινός καταληψίας της πολυθρόνας του ιδιοκτήτη, Πελοπίδα, λέγω, συγκρατήσου, δεν είμαστε στο Πολυτεχνείο, ούτε είναι δικτατορία τώρα, Πώς δεν είναι δικτατορία, άπιστε, μη μου πεις πως δεν είναι χούντα τούτοι δω, τι είναι δηλαδή, σωματείο φιλανθρωπικό ή κάποια ΜΚΟ Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου, μη χέσω, αχ η καλή μου, η μούσα μου, η συντρόφισσά μου, γιατί να φύγει νωρίς, Πελοπίδα, πάνε τέσσερα χρόνια που η μούσα σου αγγελοποιήθηκε, δήλωσε ψυχρά, ο αναίσθητος ιατρός …

Και λοιπόν, τι θες να γίνει δηλαδή, επειδή πέρασαν τέσσερα χρόνια να την απορρίψω στον καιάδα της λησμονιάς, άκαρδε, και εκατόν τέσσερα να περάσουν εγώ … εγώ … και ακράτητα ξεκίνησαν να ρέουν τα δάκρυα, ο άνθρωπος υπέφερε, ήταν καθαρό πως βρισκόταν στο στάδιο εκείνο της ονοπνευματοκατάνυξης που περνάμε από τη φάση του θυμού σ’ αυτήν των κλαυθμών και των οδυρμών, πετάχτηκε αίφνης όρθιος και ανεβαίνοντας στο σκαμνί που ‘χε για τα ψηλά ράφια, άρχισε να ψάλλει στεντορεία τη φωνή Εμπρός της γης οι κολασμένοι… ευαγγελιζόμενος γνωρίζουμε όλοι τι!

Ο γιατρός (αντιστασιακός και δαύτος καθώς κι οι δυο του φίλοι εξάλλου, όπως καθαρά προέκυψε από τις αναφορές τους στο έπος του Πολυτεχνείου) καθώς και ο δικηγόρος, στάθηκαν δίπλα του και συνόδευσαν τον άδοντα με μπάσα φωνή κοντράλτα ο ένας και σεγκόντο με την άνεσή του ο έτερος, ου μην αλλά και τις ανάλογες χειρονομίες, άναυδη η προτελευταία πελάτισσα η Ευμορφία, κατενθουσιασμένη η τελευταία και Μενεμένη καλούμενη, που σιγομουρμούριζε τον ίδιο παιάνα συνοδεύοντάς τον με βηματισμό τοπικό χορευτικό των επαναστατών του Γαριβάλδη, άναυδοι ωσαύτως και όσοι περνώντας απέξω, στάθηκαν να θαυμάσουν το τρίο να άδει ογκανίζοντας την ανοιξιάτικη τούτη μέρα το συγκεκριμένο επαναστατικό άσμα, γνωστό και νοσταλγικό σε όλους, πιστούς τε και μη.

Αναχώρησε η Μενεμένη, έχοντας λησμονήσει το λόγο που την έφερε στο εν λόγω κατάστημα, έπιασε τον εαυτό της να μουρμουρίζει έμπλεη αισιοδοξίας και πατριωτικού ενθουσιασμού, Ποτέ μα ποτέ καμία Μέρκελ και κανείς Γερμανός ή έτερος αλλά και ντόπιος κρυόμπλαστρος ευρωενωσίτης, ή δουνουτίτης, ή ακόμα και τέως κομμουνιστής, ιδία τοιούτος, γαμώ το κέρατό τους ολουνών, δε θα δυνηθεί να συντρίψει την αδάμαστη θέληση που διοχετεύει απλός τις ουροσυλλέκτης διά της αθάνατης και ταλαντούχου ρακής, Ποτέ! 

Προσοχή στον παραγιό σαν μάθει τη δουλειά!

Ιανουαρίου 24, 2015

Έμαθα να μαστορεύω …

 

Μάντρα με υλικά οικοδομών κάπου στην αθάνατη Ρούμελη, όπου ακούγεται διάλογος μεταξύ πελάτη, φίλου του μάστορα και του βοηθού του, παρουσία ετέρου παρατυχόντος πελάτη και της ιδιοκτήτριας της μάντρας.

-Πόσα θες ρε Ηρακλή να γαμήσ’ του μάστουρά σ’;

-Χμμμμ, ο Ηρακλής.

-Αν σ’ δώκω εκατό ηυρώ θα τον πδήξεις, λέγε ρε!

-Χμμμμ, πάλι ο βοηθός του μάστορα.

-Τι Χμμμ ρε μαλάκα, ουρίστει να τα κάνουμει εκατόν πενήντα, άντε ηπειδής είσει σύ, τον γαμάς μη τόσα, λέγε ρε, ευκαιρία είνει!

-Ούιιιι.

-Γιατί ούιιιι ρε παπάρα, σε πόσεις μέρες θα βγάλς εκατόν πενήντα ηυρώ, ξηχνάς πως έχουμει και κρίσ’, ααα το ξέχασεις αυτό έ, άντε να σ’ δώκου διακόσα, κι μη μ’ πεις ούι θα ση σβηρκώσου, μπρος μη ξεθέουσες …  γιατί δεν απαντάς ρε χάχα, να, θα βάλ’ κάτ’ κι ου κύριους, θα δώσητει κι σεις κύριε κάτ’ να γαμήσ’ ου Ηρακλής του μάστουρα;

-Μόνο πενήντα μπορώ να δώσω για το εν λόγω εγχείρημα.

-Ουρίστε, μαλάκα, για το ηγχείρημα θα δώκ’ κι ου κύριους ακόμα πενήντα, ρε βλάκα, φτάσαμει διακόσα πενήντα ακατέβατα, για λέγε, για λέγε θα τουν φερμάρς;

-Ούιιιι.

-Θα μη τρηλάνς ησύ, όρνιου …  ρε μαλάκα, για πεμ’ να καταλάβου, τ’ Χαρίκλεια τς Γαρέφους, γιατί την πδάς κάθη μέρα στην αχυρώνα τ’ ψάλτ’ κι μάλιστα τζάμπα, και του μάστουρα δεν τουν γουστάρς μη τόσα λεφτά;

-Η Χαρίκλεια έχ’ πιρσότερεις τρούπες, να γι’ αυτό! Και χραααπ η σβερκιά απ’ το μάστορα.

-Τι είπεις ρε τσογλάν’, δηλαδής δε με πδας επειδής έχου λιγότερεις τρούπες απ’ τ’ Χαρίκλεια, γι’ αυτό, και να δεύτερη σβερκιά!

-Τι μη βαράς μάστουρα, είπα γω τίποτις;

-Πώς δεν είπες, ρε τουμάρ, το ξηφούρνσεις αλλιώτκα, πως θα μη γάμαγες αν δεν είχεις τ’ Χαρίκλεια με τς πουλλές τρούπεις, κι για να λέμει και την πραγματικότητα, τι κάνς, ρε όρνιου, κάθε μέρα π’ δε νογάς τίποτις, δε με γαμάς χουρίς σάλιου, γαϊδούρ, σα μ’ βγάζεις τουν καρκίνου να σ’ δώκου να καταλάβς, κι σ’ δίν’, μαλάκα, κι λεφτά κι λές όχ, πηρίμενε να πάρς τώρα μερουκάματου, να ειδείς ησύ!

Στο σημείο αυτό υπήρξε υπέρ του τυραννούμενου Ηρακλή αυστηρή παρέμβαση της (παρούσης απ’ αρχής του διαλόγου) ιδιοκτήτριας της μάντρας, κωλοπετσωμένης, εκ των πραγμάτων της πιάτσας, εξηντάρας:

-Ρε δε παρατάτε του πηδί να κάν’ τ’ δλειά τ’ μη τ’ Χαρίκλεια, να ειδούν χαΐρ κι οι δυο, π’ κάνειτει καλαμπούρια στην πλάτη τ’, άειντι σαπέρα λέου γω!

Άμεση και η ατάκα του ταλαίπωρου βοηθού παίρνοντας θάρρος από τη στήριξη.

-Ντάααξ, αλλά σα μάθου τη δλειά θα ειδείτει σεις …

-Τι θα γέν’ ρε σα μάθς τ’ δλειά, για πέστου να ξέρουμει κι μείς.

-Δε λένει «έμαθα να μαστουρεύου κι γαμώ το μάστορά μ’;» αυτό θα κάνου κι γω τότες κι χωρίς ευρώ!!

Εκλογές, μια καλή ευκαιρία αγανακτισμένε συμπολίτη

Ιανουαρίου 21, 2015

 Συμπολίτη

 

Αγανακτισμένε συμπολίτη, συναγωνιστή, φίλε, σύντροφε και ….ποδοσφαιρόφιλε και …..φραπεδολάτρη και….ανεξάρτητε και….εξαρτημένε από τη φτώχια, την αναδουλειά, την ανεργία, την εκμετάλλευση, την κοροϊδία, την τρομοκρατία και τη μαλακία του κράτους και του παρακράτους, θύμα της πολιτιστικής βίας, του εισαγόμενου τρόπου ζωής, της αναγκαστικής νηστείας, της πενίας της μόρφωσης, της απελπισίας απ’ την έλλειψη προοπτικής για τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου, επιτέλους πάμε μαζί αλλά όχι μόνον στην πλατεία συμπολίτη, πάμε και στη διαδήλωση, και στο πεζοδρόμιο, στην πορεία, στην απεργία, πάμε ρε συ και στο ταβερνάκι μαζί γαμώτο μου, αλλά άντε και στο σωματείο να παλέψουμε πολλοί αντάμα, μαζί το σύνθημα συναγωνιστή, μαζί την κραυγή για όχι άλλη εκμετάλλευση φίλε, μαζί να ουρλιάξουμε την οργή μας, αλλά και την απαίτηση για σεβασμό, για δικαίωση, για…

Τι φοβάσαι σύντροφε της απόγνωσης, γιατί δε στρέφεις το βλέμμα και σ’ εκείνους που χρόνια, μια ζωή τώρα, παλεύουν γι’ αυτά τα αυτονόητα που σήμερα εσύ νοιώθεις πως …νισάφι πια με την κατάργησή τους, σήμερα βλέπεις καθαρά πως σου τ’ άρπαξαν, πάμε μαζί μ’ εκείνους που… τι περιμένεις να πάρ’ η οργή να πάρει, τι περιμένεις ακόμα να χάσεις, όλα μας τα πήραν ρεεε, όλααα…

Δεν ψυλλιάζεσαι, αγανακτισμένε, δεν αναρωτιέσαι γιατί αυτοί που μέχρι χθες οργίαζαν σε κάθε συγκέντρωση, σήμερα αγκαλιάζουν τη δική σου μάζωξη, φαντάζεσαι τι έχει να γίνει μόλις μετατραπεί η ειρηνική και δίκαιη, καθώς υποστηρίζουν, μεγάλη, πολύ μεγάλη, αυθόρμητη μάζωξή σου στην πλατεία σε διαδήλωση με ενιαία συνθήματα, δεν αναρωτιέσαι πώς και γιατί η παρουσία των ένστολων και ένοπλων προστατών του πολίτη είναι διακριτική και καθόλου κραυγαλέα;

Είσαι ευχαριστημένος φίλε από την συμπαράσταση και των μεν και των δε, και του φύλακα και του αστυφύλακα, και του βιομήχανου και του κρατικοδίαιτου από τους συνδικαλιστές, και του σημερινού υπουργού, χθεσινού επαναστάτη του κώλου;

Βρες λοιπόν τους δικούς σου, εκείνους που βράζετε στο ίδιο ζουμί, στο ίδιο καζάνι, οι άλλοι δεν είναι μέσα σ’ αυτά, βρίσκονται απέξω και κρατάνε κουτάλες, κατάλαβες τη διαφορά;

Γιατί υποστηρίζω το ΚΚΕ; Για να κοιτάζω τα παιδιά μου στα μάτια.

Ιανουαρίου 18, 2015

 ΚΚΕ και σ’ αυτές τις εκλογές.

Για να κοιτάζω τα παιδιά μου στα μάτια, είχα πει παλιότερα. Το ίδιο ισχύει και σήμερα.  Και μάλιστα με ιδιαίτερη σημασία τώρα. Γιατί η ψήφος στο Κομμουνιστικό Κόμμα και τούτα τα πολύ δύσκολα για τον τόπο και το λαό μας χρόνια, αυξάνει τη δύναμή του να στέκεται φραγμός στον κατήφορο, στην ενδοτικότητα, στο ξεπούλημα του πλούτου της χώρας μας. Υποστηρίζω το ΚΚΕ, γιατί τα στελέχη και τα μέλη του είναι ασυμπίεστα στις αρχές τους, στην ιδεολογία, τους στόχους, στην αποφασιστικότητα και τους καθημερινούς αγώνες για το συμφέρον του λαού και την προκοπή του τόπου.  Ψηφίζω το Κόμμα αυτό γιατί μόνον έτσι πολλαπλασιάζεται η δύναμη της ψήφου, αφού ενισχύει ασυμπίεστους και αδιάφθορους αγωνιστές που είναι οι Κομμουνιστές. Γιατί ποτέ μέχρι σήμερα δεν διαψεύσθηκαν οι ελπίδες μου και δεν μετάνιωσα που τάχθηκα υπέρ του. Γιατί έτσι δεν ντρέπομαι πως ανέχθηκα ή βοήθησα στη ρεμούλα αυτού του τόπου και των εργαζομένων, στις απάτες, στις ψευτιές, στα σκάνδαλα, στην ενίσχυση της πλουτοκρατίας. Γιατί έτσι διατηρώ ζωντανή την ελπίδα για ένα πιο δίκαιο κόσμο. Γιατί εξακολουθώ και πιστεύω ακράδαντα πως η ιδεολογία που οπλίζει και ατσαλώνει το  ΚΚΕ είναι αναλλοίωτη, ζωντανή, πανίσχυρη, οι στόχοι δίκαιοι. Αλλά και γιατί το Κόμμα αυτό είναι πατριωτικό.

Γι’ αυτό υποστηρίζω και θα ψηφίσω το ΚΚΕ.

Αγάντα Δημόσιο Νοσοκομείο, αγάντα Υγεία, αγάντα Κόσμε!

Νοεμβρίου 30, 2014

Σταθερή αξία… οι μέλισσες!

-Ωραίο πράγματι, της είπε κοιτάζοντας κι αυτός… γύρισε εκείνη ξαφνιασμένη,
-Ναι, πολύ ωραίο, επικρότησε και ξεκίνησε αναστενάζοντας, ενώ το πουλί που κοίταζε αφηρημένη φτέρωσε όχι όμως φοβισμένο, αισθανόταν, φαίνεται, την ασφάλεια που παρείχε και στα πετούμενα ο χώρος, ποιος θα σκεφτόταν να κυνηγήσει πουλιά εκεί μέσα, εξάλλου αυτός δεν ήταν και ο στόχος του συγκροτήματος; Την είχε προσέξει περπατώντας γύρω γύρω το τεράστιο συγκρότημα, όπως κάθε χάραμα, περνώντας πρώτα έξω από το ολοφώτιστο, αλλά πάντα κλειστό εκκλησάκι.
Γιατρίνα είναι, αποφάνθηκε, ίσως γιατί περπάταγε με σιγουριά σε αντίθεση με τους περισσότερους έξω από τους ασπροντυμένους. Βρίσκονταν δίπλα στο ψυχιατρικό τμήμα, τέτοια ώρα κανέναν δεν συναντούσε σ’ εκείνο το μέρος, παρεκτός τον νέο που καθόταν καπνίζοντας στο μικρό τραπεζάκι δίπλα στην είσοδο, μισοκρυμμένη κι αυτή πίσω από δέντρα που δεν είχαν τσιγκουνευτεί σαν έχτιζαν το νοσοκομείο. Αντάλλασσαν μια καλημέρα, και συνέχιζε ο καθένας τη δουλειά του. Αυτή τη φορά δεν τον είδε μα ούτε τις επόμενες, μάλλον έφυγε, μονολόγησε, και (γιατί άραγε) θυμήθηκε τους χιλιάδες των ψυχιατρείων που κλείνοντάς τα κι αυτά, ήδη περιέφεραν, οι λησμονημένοι απ’ όλους, την απελπισία τους, αναπάντητο χαστούκι σε μια κοινωνία που κλονίζονταν, συντρίβονταν και σκόρπιζαν οι αξίες της!
– Καλημέρα κύριε, απάντησε ο επόμενος που συνάντησε να σέρνει έναν κάδο σκουπιδιών κατακίτρινο, πεντακάθαρο… στάθηκε ορεξάτος για συζήτηση,
-Γιατί είναι κίτρινο, ρώτησε, βάζετε τα επικίνδυνα μέσα;
-Καλά το καταλάβατε, αποκρίθηκε ο νεαρός με τα γάντια, όχι όμως τα χειρότερα, σ’ αυτά βάζουμε γάζες, βελόνες, τέτοια πράγματα, είναι ζήτημα οικονομίας, συμπλήρωσε, καταλάβατε, για τα άλλα τααα… των χειρουργείων έχουμε τα κόκκινα,
-Δηλαδή, τι οικονομίας, τι εννοείτε, ξαναρώτησε ενώ φαινόταν πως βιαζόταν ο εργάτης, αφού απαντούσε χωρίς να σταματήσει το ξεφόρτωμα απ’ το τεράστιο όχημα με τους καινούργιους κίτρινους πεντακάθαρους κάδους,
-Ε, δεν καταλαβαίνετε, νομίζετε στην κρίση χάνουν οι εταιρείες που τροφοδοτούν τα νοσοκομεία;
-Αα μάλιστα, κούνησε το κεφάλι του κι ας μην κατάλαβε ακριβώς γιατί δεν χάνουν οι εταιρείες με τόσο ντόρο που ‘χει γίνει για το πλιάτσικο, το σκέφτηκε λίγο, συνέχισε τη βόλτα, το ξέχασε… έκανε ψύχρα, είχε το ένα χέρι έξω από το πανωφόρι με το ξηλωμένο σήμα, πρόσεξες βρε τη ζακέτα μου, την πρόσεξες, είχε ρωτήσει την Τόνια την Αθηναία, και κείνη, μη ανταποκρινόμενη στην πρόκληση, ούτε γύρισε να κοιτάξει το καινούργιο απόκτημα, Είχες και στο χωριό σου τέτοια, τον πείραξε και δεν επέμεινε ο βλάχος, είχαν έρθει οι φίλοι και η κυρά του να τον δουν, σιγά μην είχαν όρεξη για τα κρύα του.
-Γιατί, κύριε Γρίβα, δεν μου λέτε καλημέρα, τον έβγαλε από τις σκέψεις του τις εμβριθείς αργότερα το πάντα χαρούμενο κορίτσι (πώς προλάβαιναν τόσο κόσμο, τι αντοχές όλοι τούτοι οι άγγελοι, αμ οι καθαρίστριες, οι γιατροί, τι να πει για τον κόσμο που πράγματι υπηρετούσε σε συνθήκες… τέλος πάντων). Την ίδια στιγμή η νοσηλεύτρια δεν σταμάτησε να τους δίνει τα θερμόμετρα τιτιβίζοντας, να παίρνει την πίεση, να εξετάζει τις πεταλούδες… αχ αυτή η πεταλούδα, είκοσι τέσσερις μέρες την έσερνε και του χρειάσθηκε μια φορά μονάχα σαν πήγε για κείνο το… πώς διάολο το λένε, μουρμούρισε,
-Τι ρωτήσατε, ποιο πως λένε, ρώτησε η μορφονιά με τα ολόλευκα που μοσχομύριζε μανταρίνι,
-Τίποτα καρδούλα μου, ξεχείλισε αυτός όλο τρυφερότητα, εγώ δεν σου λέω καλημέρα, αφού είμαι σταθερή αξία εδώ μέσα πια παιδί μου, να δεις…
-Πώς το είπατε αυτό, τι είστε, απόρησε το κορίτσι που σαν έμπαινε στο θάλαμο αναγάλλιαζαν οι κάτοικοί του.
-Να, ήθελα να πω πως πέρασαν κιόλας είκοσι τόσες μέρες, γι’ αυτό… λέω σ’ όλους καλημέρα, αφού να σκεφτείς με συνήθισαν και δε με κοιτάνε ξαφνιασμένοι όπως στην αρχή,
-Αλλά σήμερα δεν μου είπατε εμένα, επέμεινε ναζιάρικα εκείνη,
-Ναι, ο κουτός, ίσως ξεχάστηκα, γιατί περίμενα πως θα μας χάριζες κάνα τραγουδάκι πάλι, όπως προχθές που κελάηδαγες με τις φίλες σου! Πάει, ξεμωράθηκα, σκέφτηκε.
Μέτραγε είκοσι και πάνω μέρες περιμένοντας την επέμβαση, οι δικοί του είχαν αρχίσει και εκνευρίζονταν,
-Βρε τι σας νοιάζει εσάς, απαντούσε, εμένα με ηρεμεί το νοσοκομείο, αφού και η πίεσή μου έχει κατέβει στοοο τόσο, εξάλλου όλη η Αττική έχει πέσει πάνω σε τούτο, τι λέω, όλη η Ελλάδα έχει πέσει σ’ ότι απέμεινε με τόσα που γκρέμισε η καλή μας τρόικα αγκαλιά με τους πρόθυμους κυβερνήτες μας… οι άνθρωποι νοιάζονται για την υγεία μας οπότε σου λέει, μάζεψε όλους που ‘χουν ανάγκη νοσοκομείου σ’ ένα -δυο για να ‘χεις καλύτερο έλεγχο, αποτελεσματικότερη νοσηλεία, μείωση εξόδων, γιατρών, νοσοκόμων, φαρμάκων, (εκτός κηδειών βέβαια) κι έτσι θ’ ανεβούν πάλι οι συντάξεις και οι μισθοί…
-Άσε τις ψύχρες, τον προσγείωσε η Μενεμένη, έχεις γυρίσει το διακόπτη στο αδιάφορο κι έχε χάρη που… που… αλλιώτικα σου ‘λεγα γω!
Συνειδητοποίησε αργά ότι για να κάνει τις εξετάσεις που χρειάζονταν, έπρεπε (αν είχε ακόμα τη δυνατότητα) να τρέχει σε εξωτερικά ιδιωτικά κέντρα, πληρώνοντας τη συμμετοχή του. Ήταν καθαρό πως αυτός ήταν και ο στόχος, ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας το λένε, άσχετε, τον προσγείωνε από τις εμβριθείς αναλύσεις η δικιά του.
Ακόμα όμως και τα συμβεβλημένα κέντρα με το δημόσιο και διάφορα ταμεία, χρειάζονταν χρόνο για να καλύψουν τόσες απαιτήσεις, όλα έδειχναν να βουλιάζουν περισσότερο απ’ όσο νόμιζε, Τι είπατε θέλετε, Χολτερ εικοσιτετραώρου, τον ρώτησε η τηλεφωνήτρια σ’ ένα απ’ αυτά που κατέφυγε, αφού στο νοσοκομείο του είπαν πως με τον δικό του προγραμματισμό θα ‘πρεπε να περιμένει πολύ, στις δεκαεννιά του Δεκέμβρη κύριε, τότε μπορείτε να έρθετε, τον ενημέρωσε και το ιατρικό κέντρο. Μπήκε στο Google (μάλιστα, είχε μαζί του το ρημάδι, έτσι κι άντεχε την ατέλειωτη αναμονή) βρήκε το τηλέφωνο και πήρε τον ξύπνιο που δεν είχε δέσμευση χρόνου για την εξέταση, αφού δεν ήταν δεμένος με κανένα φορέα, αρκεί να πληρώσει ο κύριος ολόκληρο το ποσόν, όπως κι έκανε.
-Είμαι εβδομήντα χρόνων… ξεκίνησε να πει τον πόνο του το ίδιο απόγευμα σαν τον επισκέφτηκαν, δεν είσαι εβδομήντα, τον διέκοψε η καλή του όπως πάντα, εν τάξει, υποχώρησε, είμαι εξήντα εννιά και τα χρόνια που πλήρωνα ασφαλιστικά είναι… είναι… είκοσι επτά του δημοσίου με το ναυτικό… τρία στο ΙΚΑ σαν δούλευα στον Πειραιά… δεκαεπτά στο ΤΑΝΠΥ με την εταιρεία… ακόμα δέκα παράλληλα στο ΙΚΑ με το πανεπιστήμιο, πόσο κάνουν, έ πόσο, πέταξε ξαφνιασμένος κι ο ίδιος με τον εκνευρισμό του, ά στο διάολο το γαμημένο σάπιο σύστημα, φαντάσου λοιπόν τους συνταξιούχους με διακόσια πενήντα πώς νοσηλεύονται και σου λέει κάθε αλήτης, φασίστας, που βάζουνε να ισοπεδώνουν τα πάντα πως… πως… γαμώ το μπελά μου γαμώ, τον κερατά κι αυτόν και τους άλλους…
-Μάλιστα, έχω γίνει πια σταθερή αξία του ορόφου, κοριτσάκι μου, της εξήγησε, ποιο σταθερή δε γίνεται, μόνον έτσι μπορεί να δικαιολογηθεί η υπομονή μου, μα η γαλιάντρα είχε απομακρυνθεί…
Το ίδιο πρωί ήρθε και πήρε τα πράγματα τού Μπάρμπα Νίκου, Γλίτωσε, παρηγόρησε τη νύφη του, γλίτωσε παιδί μου… κούνησε καταφατικά το κεφάλι της συμφωνώντας η δακρυσμένη κοπελιά. Και βάλθηκε αυτός να θυμάται τις απίστευτες λεπτομέρειες για τη ζωή των μελισσών που του ‘χε μάθει ο καλός, λιγόλογος, γέρος από τη Μυτιλήνη, χάνονται σιγά σιγά, μειώνεται ο πληθυσμός τους, χωρίς φάρμακα αρρωσταίνουν πια, κι αν χαθούν οι μέλισσες, μετά δε θ’ αργήσει κι η σειρά μας, είχε καταλήξει ο σοφός αγρότης. Γιατί δεν κοιμάσαι, κυρ Νίκο, τον ρώτησε ένα βράδυ που ‘χε καταλάβει πως καθόταν ξύπνιος μέσα στο σκοτάδι, σκέφτομαι κύριε, σκέφτομαι το γιο μου, έχει σκλήρυνση … και ζει σε καροτσάκι… δεν απάντησε τούτος και δεν το μετάνιωσε, τι να του ‘λεγε; Τώρα όμως δεν τον στοιχειώνει το καροτσάκι τού γιου του, το αφύλαχτο κοπάδι, οι επισκέψεις που περίμενε και δεν έρχονταν, το τι θα γίνει αύριο, τώρα ο Μπάρμπα Νίκος είναι με τις μέλισσές του!

 

Μια μέρα στο νοσοκομείο στη σημερινή Αθήνα

Νοεμβρίου 28, 2014

Η υποστολή

Άκουσε τη σάλπιγγα και μαρμάρωσε, τουλάχιστον είκοσι πέντε χρόνια είχαν περάσει απ’ την τελευταία φορά που ‘τυχε σε υποστολή σημαίας, ίσως και περισσότερα, πλησίασε το παράθυρο και παρακολούθησε τη σημαία να κατεβαίνει, εκεί λίγο κάτω απ’ το μοναστήρι, που τα βράδια ανάβει πελώριος ο γαλάζιος σταυρός…
Τρίτη μέρα έφεραν τον συγκάτοικο, τον κυρ Νίκο το Μυτιληνιό, δέκα τουλάχιστον φορές ήρθε ο φίλος του απ’ το 4Α να ρωτήσει για νεώτερα, Τίποτα ακόμα κύριε, δε φάνηκε κανείς συγγενής του, στην εντατική τον έχουν… ογδόντα τεσσάρων βλέπετε ο άνθρωπος, αλλά… θα τον φτιάξουν, μην ανησυχείτε, μου το ‘πε μια νοσοκόμα, ηρέμησε κείνος, Είμαστε φίλοι, εξήγησε, εδώ γνωριστήκαμε, καταλάβατε γιατί…
Γεμάτοι οι θάλαμοι, φέρανε το κρεβάτι καθώς και τρία ακόμα στο φαρδύ διάδρομο ανά δέκα μέτρα παράλληλα στον τοίχο, σύνδεσαν το οξυγόνο στον έναν, έβαλαν τους ορθοστάτες με τους ορούς, έστησαν από μια πολυθρονίτσα δίπλα στον καθένα και ξεκίνησε και γι’ αυτούς η ρουτίνα του ορόφου. Δυο φορές τη βδομάδα, υπολόγισε πως ήταν εφημερεύον το νοσοκομείο. Γινότανε το έλα να δεις, πώς να περιγράψεις τον συμπυκνωμένο πόνο ενός κόσμου, που υποφέρει και πιο πέρα από τις επιπτώσεις της κρίσης, οι περισσότεροι αμίλητοι, σκυθρωποί οι συγγενείς συνοδοί, καρτερικοί όλοι τους, έβλεπαν πως το προσωπικό πάσχιζε, έτρεχε να προλάβει, να περιποιηθεί, να κατευνάσει τον πόνο, να μετρήσει πυρετούς, πιέσεις και σάκχαρο, να δώσει φάρμακα, να κάνει ενέσεις, οι καθαρίστριες να πηλαλάνε κι αυτές όλο άγχος να προλάβουν, έλαμπαν τα δωμάτια, οι διάδρομοι, οι τοίχοι, πεντακάθαρες οι τουαλέτες, δεν έλειπαν τα απαραίτητα, ακόμα και το απολυμαντικό σε κάθε κρεβάτι, τρεις τέσσερις φορές τη μέρα οι νοσοκόμες, οι μικρές το πρωί κι οι μεγαλύτερες στις οχτάωρες βάρδιες, Δυο ανά κλινική, κύριε, πέρα δώθε οχτώ ώρες, στο τέλος πιανόμαστε, τρικλίζουμε… νέες γυναίκες στα άσπρα, να περιποιούνται, και…
Έξω παρακαλώ οι επισκέπτες, ήρθε ο γιατρός με τη βοηθό, να επιθεωρήσουν, να πουν τον κατευναστικό το λόγο… αργότερα να και ο καθηγητής με τους βοηθούς, την προϊσταμένη, σοβαρός, αμίλητος, αναφορά ο υπεύθυνος κάθε αρρώστου, οι οδηγίες ιδιαιτέρως μετά, αμέσως εντόπισε το πρόβλημα, Άργησε η τάδε εξέταση, επιτόπου τηλέφωνο στο συνάδελφο, κατέφτασε ο αρμόδιος, άμεση η γραπτή εντολή για την αξονική, έκλεισε το ραντεβού, ανάσανε ο ενδιαφερόμενος…
Κυρ Νίκο, τι κάθεσαι μεσ’ τη νύχτα ξάγρυπνος, τι σκέπτεσαι; Τι να σκεφτώ, αύριο με παίρνουν για μαχαίρι, αυτό σκέφτομαι, Κυρ Νίκο πες μου ένα ένα τα πρόβατά σου, πως τα ονόμαζες… με τις ελιές σου τι έκανες… οι μέλισσές σου πόσο ζουν, τι κάνουν απ’ το ‘να χάραμα στ’ άλλο… πες μου η βασίλισσα κάθε πότε γεννάει… Στρώσανε οι μικρές το κρεβάτι του κατάλληλα, ώστε σαν γυρίσει απ’ την επέμβαση και τον ξαπλώσουν να μην τον ταράξουν καθόλου τακτοποιώντας τον…
Πανεπιστημιακή η κλινική… μπουκάρισαν δεκαπέντε περίπου, έντεκα οι φοιτήτριες, τέσσερις οι φοιτητές, άψογη, κατανοητή ανάλυση ο καθηγητής τους, Αυτό εκείνο και τ’ άλλο παρουσιάζει ο ασθενής, ψηλαφήστε έτσι εδώ, μην διστάζετε, ποιος θέλει να δει… ένας ένας πλησίασαν διστακτικοί στην αρχή, πιο θαρρετά τα κορίτσια, κατεύθυνε ο συνοδός τους, Έτσι μπράβο, εκείνος, Σας ευχαριστούμε κύριε για την υπομονή σας, τα παιδιά…
Έδινε το μέλι του κάθε πρωί στον τέως αλεξιπτωτιστή, Γιατί Κωστή στο νοσοκομείο, εσύ ένας των ειδικών δυνάμεων, Ξέρετε, αυτό το οποίον, Λέγε ρε Κωστή, κάπνιζες, Μόνο κάπνιζα, του ‘δινα και καταλάβαινε, και σήκωνα και βάρη και ξενύχταγα, πρώτα έτρεχα από δώ μέχρι τη … Μόσχα, ήρθε ήρθε ώσπου κόλλησα στα πέντε μέτρα, ο μαλάκας, είχα κάνει τις αρτηρίες μου τούρμπο, και ναα τα αθηρωματικά μου, πώς τις λένε τις ρημάδες τις πλάκες, εγώ πουρί τα ξέρω, πουρί στις σωλήνες μου, έτσι το καταλαβαίνω, με πιάνεις, άντε τώρα… να ξαναδώ Μόσχα, μ’ έπιασε ο γιατρός στο μπαλκονάκι που βγαίνουν οι παράνομοι και φουμάρουν, Τα πράγματά σου και δρόμο από το νοσοκομείο, μου είπε, τι ηλίθιος είμαι, πάω τώρα να… κάνω φρουτοσαλάτα να βάλω το μελάκι από πάνω, ξέρετε, όπως στα κέντρα, να θυμηθώ τις καλές μέρες… ο μαλάκας!
Πρόσεξε πάλι το νέο δίπλα στο κοντινό κρεβάτι στο διάδρομο, απ’ το πρωί τον είχε δει να περιποιείται την ξαπλωμένη γυναίκα, μάνα του πρέπει να ‘ταν, δεν εξηγείται αλλιώς τόση φροντίδα, με τόση προσοχή, να της χαϊδεύει το μέτωπο, να διορθώνει τα μαλλιά της, να στρώνει τα σεντόνια και την κουβέρτα, να φέρει νερό, να… Μητέρα σας είναι, φαίνεται από την περιποίηση, δεύτερη μέρα που σας βλέπω όρθιο κοντά της, Αυτή με μεγάλωσε, όλα τής τα χρωστάω, όλα μου και ράγισε η φωνή του!
Έστρωνε το κρεβάτι του κάθε πρωί και μεσημέρι, κόβεται το χούι, ναι αλλά τελευταίο, έτσι από την πρώτη στιγμή είδε πως τα σεντόνια είχαν και μπαλώματα, ακόμα και καρικώματα… πέρναγαν κάθε πρωί τρεις πιτσιρίκες, όλο χαμόγελο, νιάτα και τσαχπινιά, (στην αρχή της καριέρας τους όλες, Μάλιστα, αυτό είναι το πρώτο που μαθαίνουμε, εσείς θέλετε ν’ αλλάξουμε σεντόνια; Όχι; Μπράβο σας κύριε που το στρώνετε, δεν εγχειριστήκατε ακόμα, έ, μην ανησυχείτε, εμείς θα σας φροντίσουμε)!
Ο κυρ Νίκος δε φάνηκε.. ούτε κείνη τη μέρα, ούτε τις επόμενες τέσσερις, ξανάρθε ο φίλος του ρωτώντας…
Κάτι σαν άκουσε απέξω, την άλλη μέρα το πρωί, Καλά, βάλανε ράδιο, αναρωτήθηκε μα τ’ άρεσε… τραγούδαγαν όχι δυνατά, κοριτσίστικες ήταν οι φωνές, δροσερές, συγχρονίστηκαν και συνέχισαν, αισθηματικό το τραγουδάκι, εύθυμο, σώπασε ο όροφος, αυτές σπρώχνανε το καροτσάκι τους με τα σεντόνια, τράβηξαν κελαηδώντας για τον επόμενο θάλαμο, τι καλύτερο φάρμακο για τον φόβο, την απόγνωση, ακόμα και για την κρίση… ξέχασε ακόμα και τις καθυστερήσεις, την αδυναμία κάλυψης των εξετάσεων, τις τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό κάθε είδους στο νοσοκομείο, τους πετσοκομμένους μισθούς όλων που πάσχιζαν να υπηρετήσουν, ν’ αλαφρύνουν τον πόνο!

Εξοπλισμοί, μίζες, Off Shore, Trust

Νοεμβρίου 20, 2014

OFF EXOFYLLOΗ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΠΑΓΟΒΟΥΝΟΥ

Με αφορμή την υπόθεση Καρατζαφέρη και την καινούργια εμπλοκή ενός πολιτικού με την σκοτεινή πλευρά των εξοπλισμών της χώρας μας, κρίνεται χρήσιμη η ακόλουθη ενημέρωση με στοιχεία που έχουν κυκλοφορήσει και παλαιότερα.

Η επιλογή των οπλικών συστημάτων καθορίζεται από την συγκεκριμένη απειλή της χώρας που καθορίζει η Κυβέρνηση. Βάσει λοιπόν αυτής της απειλής εκπονούνται τα σχέδια αμύνης από τα αρμόδια επιτελικά γραφεία των ενόπλων δυνάμεων και παρουσιάζονται οι ανάγκες για την κάλυψή τους. Πόσα υποβρύχια, πόσα άρματα, πόσα αεροσκάφη, πυροβόλα,  κλπ έχουμε ανάγκη και τι δυνατοτήτων. Το επόμενο βήμα είναι ο κατάλογος με τα …χρειώδη να προωθηθεί από τις διευθύνσεις εξοπλισμών των τριών Κλάδων μέσω της ηγεσίας τους (Στρατό Ξηράς, Ναυτικό, Αεροπορία) στην πολιτική εξουσία. Και από εκεί αφού εξετασθούν οι οικονομικές δυνατότητες, αλλά και οι σκοπιμότητες κάθε είδους, να επιστρέψουν οι αποφάσεις επιλογών στις αντίστοιχες διευθύνσεις κάθε όπλου για να καθοριστούν οι τεχνικές προδιαγραφές.

Σ’ αυτήν την …ευαίσθητη φάση της διαδικασίας για την παραγγελία του όποιου οπλικού συστήματος, η μίζα πιθανότατα κάνει έγκαιρα την εμφάνισή της ήτοι πριν τον καθορισμό των προδιαγραφών. Οι νόμιμοι εκπρόσωποι των εμπόρων όπλων ξένων εταιρειών στην Ελλάδα, αρχίζουν να κινητοποιούνται.  Οι μεσάζοντες θα προσπαθήσουν να δικτυωθούν με τους επίμαχους αξιωματικούς στις διευθύνσεις εξοπλισμών που θα συντάξουν τις προδιαγραφές. Και θα πιέσουν -με το αζημίωτο- ώστε να σημειωθούν εκείνες του οπλικού συστήματος της εταιρείας που αντιπροσωπεύουν. Μιλάμε πάντα για τις περιπτώσεις που «δουλεύει, λειτουργεί» η μίζα ως μέσον προώθησης των αντίστοιχων συμφερόντων, γιατί δεν γνωρίζουμε την έκταση το εκμαυλισμού… τουλάχιστον όχι ακόμα.

Τι είναι οι προδιαγραφές; Τα χαρακτηριστικά που αναδεικνύουν το «προφίλ» ενός οπλικού συστήματος. Για παράδειγμα ένα αρματαγωγό που χρειαζόμαστε πρέπει να είναι 116 μέτρων μήκους, 3,4 μέτρων βάθους για να αναπτύσσει ταχύτητα 16 κόμβων, και να  μπορεί να μεταφέρει τόσα  άρματα μάχης, τόσα οχήματα, τζιπ και πυροβόλα, να έχει  δυνατότητα μεταφοράς ελικοπτέρου, αντιαεροπορικά πυροβόλα κ.λ.π.

Οι προδιαγραφές αυτές μπορούν να οδηγήσουν την απόφαση  στην «ανάγκη» να παραγγελθεί το συγκεκριμένο οπλικό σύστημα από μία μόνον και όχι άλλη χώρα και δη σε συγκεκριμένη εταιρεία!   Ας υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση θέλει να παραγγείλει υποβρύχια. Και όπως γνωρίζουμε η συμφωνία για τα τέσσερα υποβρύχια που πληρώσαμε αλλά δεν παραλάβαμε εκτός από ένα  απαιτούσε τα τρία εξ αυτών να κατασκευαστούν στον Σκαραμαγκά και είμαστε ακόμα στο περίμενε της ολοκλήρωσης. όσο και να πασχίζουν οι εκεί εργαζόμενοι.

Στην κατασκευή τους εκτός από το σκαρί χρειάζονται εξοπλισμό από μηχανές, ηλεκτρονικά συστήματα, πυροβόλα, ραντάρ κ.λ.π. Οι κατασκευάστριες εταιρείες που θα πουλήσουν υλικό για να «οικοδομηθεί» το σκάφος είναι πολλές και διαθέτουν αντιπροσώπους για κάθε υλικό ξεχωριστά –ενώ κάποιοι μπορεί να εκπροσωπούν κάμποσα απ’ αυτά ή και άλλες εταιρείες.

Όταν η επιτροπή εκδώσει  τις προδιαγραφές, εγκρίνονται από την ηγεσία και προκηρύσσεται διαγωνισμός μετά σχετική απόφαση. Όλοι οι  εκπρόσωποι των εταιρειών σπεύδουν με τις προσφορές τους. Και φυσικά οι ενδιαφερόμενοι μεσάζοντες διαγκωνίζονται λυσσαλέα να επιτύχουν την παραγγελία. Και θα συνεχίσουν το τρέξιμο στους διαδρόμους πιέζοντας, τρομοκρατώντας, λαδώνοντας προκειμένου να πουλήσουν το υλικό του πελάτη τους. Θα χρησιμοποιήσουν διευθυντές και παρατρεχάμενους, θα φτάσουν μέχρι και στον υπουργό. Ενδεχομένως θα του πουν: «Ετοιμάζονται για Λέοπαρντ. Γιατί γερμανικά κι όχι γαλλικά; Μπορούμε να πιέσουμε τον Γάλλο Πρόεδρο που είναι διαλλακτικός με την Ελλάδα«.

Μια άλλη επιτροπή, στελεχωμένη πάλι από αξιωματικούς, θα αξιολογήσει τις προσφορές του διαγωνισμού. Θα συντάξει έναν πίνακα όπου θα φαίνονται τα πλεονεκτήματα π.χ του αμερικανικού ή του γερμανικού υποβρυχίου. Η έκθεση αξιολόγησης των προσφορών, καταγράφει τις επιλογές της με βάση τις προδιαγραφές και τις ανάγκες των ενόπλων δυνάμεων, και προωθείται στην στρατιωτική ιεραρχία.

Στο τέλος ένα πολυμελές όργανο της ηγεσίας των ΕΔ προτείνει κατά σειρά τις προτιμήσεις του για τον συγκεκριμένο εξοπλισμό μέσω του υπουργού Εθνικής Άμυνας στην Κυβέρνηση. Υπόψη ότι οι συμφωνίες για τις προμήθειες εξοπλισμών και για τα τρία όπλα -προκειμένου να ελέγχονται απόλυτα από τον υπουργό συντάσσονται/υπογράφονται από την Γενική Διεύθυνση Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων (ΓΔΑΕΕ) η οποία υπάγεται στον ΥΕΘΑ και ο διευθυντής της είναι άνθρωπος της απολύτου εμπιστοσύνης του. Τριγύρω κινούνται και διάφοροι που παίζουν διπλό ρόλο. Ο ένας είναι ο σύνδεσμος με το κυβερνών κόμμα -αν δεν είναι ο ίδιος ο υπουργός ή ο ίδιος ο διευθυντής όπως π.χ. κάποτε ο Σμπόκος- και άλλοι άμεσοι φίλοι υφυπουργού ή υπουργού που λειτουργούν ως «προγεφύρωμα» με τους νομότυπους μεσάζοντες, αυτούς που καταχρηστικά αποκαλούμε «εμπόρους όπλων» ενώ στην πραγματικότητα δουλεύουν για λογαριασμό των αφεντικών  τους όπως της γερμανικής Siemens, της HDW, κ.ο.κ..

Στο χρονικό διάστημα όπου δουλεύουν για την παραγγελία οι αρμόδιες επιτροπές, (σχεδιασμού προδιαγραφών, αξιολόγησης προσφορών, παραλαβής) ο χορός της μίζας καλά κρατεί. Ποιοι όμως παίρνουν μέρος σ’ αυτές τις επιτροπές και ποιοι εργάζονται στους επιτόπου αντιπροσώπους των κατασκευαστών; Τις επιτροπές στελεχώνουν εν ενεργεία αξιωματικοί που καλύπτουν τις θέσεις των διευθύνσεων εξοπλισμών αλλά και εκτός αυτών και στα τρία όπλα, πιθανόν δε και σχετικοί επιστήμονες εκτός ενόπλων δυνάμεων.  Και οι στρατιωτικοί όμως είναι εξαιρετικοί εξειδικευμένοι επιστήμονες, όπως ναυπηγοί απόφοιτοι του ΜΙΤ, ηλεκτρονικοί, μηχανολόγοι όπλων κλπ. Οι περισσότεροι έχουν μετεκπαιδευτεί στο εξωτερικό και έχουν επιστρέψει με μεταπτυχιακά διπλώματα, με διδακτορικά που αφορούν και τις αποκαλούμενες νέες τεχνολογίες. Οι εν λόγω  εξειδικεύσεις αφορούν μεγάλο ποσοστό των υπηρετούντων ενώ στις διευθύνσεις που αναφέρθηκαν μπορεί να είναι τοποθετημένοι μερικές δεκάδες σε κάθε όπλο, παραμένουν δε  εκεί από ένα έως τρία χρόνια – ίσως τέσσερα σε εξαιρετικές περιπτώσεις- και στη συνέχεια μετακινούνται σε άλλες μονάδες και υπηρεσίες, σε σταδιοδρομικά καλούμενα σχολεία, σε θέσεις εξωτερικού (ΝΑΤΟ, πρεσβείες κλπ). Οι των διευθύνσεων εξοπλισμών κλπ  πάντως είναι  οι πλέον αρμόδιοι ως εκ της μόρφωσής τους να μελετήσουν κάθε εξοπλιστικό πρόγραμμα και να καταθέσουν τις προτάσεις τους.

Η απόφαση τελικά είναι κυρίως στα χέρια (ή στην τσέπη) του εκάστοτε υπουργού Εθνικής Άμυνας. Μπορεί για παράδειγμα να προτείνει και (συνήθως να) επιτύχει στο ανώτατο σχετικό  κυβερνητικό όργανο που είναι το ΚΥΣΕΑ (Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας, αποτελούμενο από τον Πρωθυπουργό και υπουργούς) ότι αντί για τα γερμανικά Λέοπαρντ πρέπει να παραγγείλουμε γαλλικά άρματα μάχης με τις συγκεκριμένες προδιαγραφές. Ή να επιμείνει στα γερμανικά με διάφορα «επιχειρήματα»: η Γερμανία μάς έχει ήδη προμηθεύσει κι άλλους εξοπλισμούς, το προσωπικό είναι ήδη εκπαιδευμένο να χειρίζεται τα δικά τους συστήματα, τα εγχειρίδια είναι σ’ αυτή την γλώσσα κ.λ.π.

Και τότε χάνεται η μπάλα; Όχι στις εταιρείες και τους μεσάζοντες. Εκείνοι έχουν φροντίσει να μοιραστεί χρήμα πολύ στο κυβερνών κόμμα, σε κάποιους υπουργούς και πολιτικούς, λίγους αξιωματικούς εν ενεργεία και αποστράτους (που όμως εργάζονται κανονικά ως υπάλληλοι στις αντιπροσωπείες και πληρώνονται γι’ αυτό, το παράνομο θα είναι εάν προσληφτούν πριν κλείσει πενταετία από την αποστρατεία τους ή εκμαυλίσουν πρώην συναδέλφους τους). Τη μπάλα τη χάνουμε εμείς, στο μυαλό μας και στην τσέπη μας, και κάποτε αποκαλύπτονται μερικά απ’ αυτά που ήδη ξέρουμε. Τον καθόλου μίζερο χορό μίζας πολλών μα πάρα πολλών εκατομμυρίων ευρώ.

 

Εξοπλισμοί πολυτελείας

 

Θυμόμαστε την σούπερ αγορά του C4I  (Σιφοράϊ ) για την ασφάλεια των Ολυμπιακών αγώνων έναντι 280 εκατομμυρίων ευρώ. Θα κατηγορηθεί κάποιος σήμερα ως κακοπροαίρετος αν αρχίζει να υπολογίζει τις μίζες που κλείστηκαν με όσους προώθησαν την παραγγελία για λογαριασμό της Siemens και της SAIC;

Αλλά μήπως χρειαζόμαστε αεροπλάνα με μηχανισμούς αφέσεως πυρηνικών βομβών; Όχι. Κι όμως τα αγοράσαμε. Φιλοξενούμε άραγε ακόμα πυρηνικές βόμβες που βρίσκονταν εδώ και δεκαετίες αποθηκευμένες στην αεροπορική βάση του Αράξου; Μήπως αληθεύει πως το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ αρνούνται επιμόνως να διαθέσουν δωρεάν στην Ελλάδα ειδικά μαχητικά F-16, που μπορούν να φέρουν φορτίο πυρηνικών βομβών και προτιμούν να μας τα πουλάνε; Τα αεροσκάφη αυτά τα ζήτησε ή όχι για πρώτη φορά από το ΝΑΤΟ πριν από κάμποσα χρόνια ο τότε πρωθυπουργός Α. Παπανδρέου με την αιτιολογία ότι είναι απολύτως απαραίτητα για τη μεταφορά φορτίου πυρηνικών βομβών, αφού η χώρα μας δεν διαθέτει τέτοιου τύπου μετά την οριστική απόσυρση (λόγω παλαιότητας) των F-104; Θ’ απαντήσει κανείς σ’ αυτές τις ερωτήσεις;

Τι συνέβη με τα ρώσικα αποβατικά μεταγωγικά πλοία Ζουμπρ (ZUBR); Θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια γι’ αυτήν την σκανδαλώδη, όπως χαρακτηρίσθηκε, προμήθεια, αληθεύει ή όχι πως αντιδρούσε έντονα το Πολεμικό Ναυτικό ενώ ο τότε ΥΕΘΑ επέμεινε αντικαθιστώντας τη μία επιτροπή μετά την άλλη μέχρι να υπογράψουν την αναγκαιότητα; Πρόκειται για ταχείας μεταφοράς, αερόστρωμνα που αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες με τη βοήθεια πανίσχυρων μηχανών. Μπορούν να φορτώσουν άρματα, πυροβόλα, πεζικό και να πλεύσουν μέχρι και το πιο μακρινό νησί μας που θα κινδυνεύει και θα μπορεί να δεχτεί αυτού του είδους τα αποβατικά. Αυτό ήταν το επιχείρημα των οπαδών της προμήθειάς τους (Τσοχατζόπουλος και η παρέα του). Είναι έτσι, χρησιμοποιήθηκαν, τα έβγαλαν τα λεφτά που μας κόστισαν (κοντά διακόσια εκατομμύρια Ευρώ;;)

Ή ισχύει ότι αμέσως μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ απίθανοι μηχανισμοί και αποφασισμένοι για όλα λωποδύτες και κλέφτες  βρέθηκαν ιδιοκτήτες και διαχειριστές εξοπλισμών και εγκαταστάσεων μέχρι και ομάδων πλοίων και ναυπηγείων που έσπευδαν να ξεπουλήσουν σε κορόιδα και εκμαυλισμένους παράγοντες τρίτων χωρών όπως η δική μας; Πέρα από τη διόλου ευκαταφρόνητη ντόπια μίζα που οπωσδήποτε χρησιμοποιήθηκε μήπως λαδώθηκαν και Ρώσοι στρατηγοί ή ιδιώτες ενώ ο Ακης και κάθε Άκης επένδυσε προφανώς σε επόμενες μπίζνες με αναλόγου χρησιμότητας πολεμικό υλικό που διέθετε σε τεράστιες ποσότητες η τέως Σοβιετική Ένωση και έβγαινε στη διεθνή ελεύθερη αγορά ανεξάντλητο και ανεξέλεγκτο;

Και εάν κάποτε η επιλογή των οπλικών συστημάτων συνδεόταν με την εθνική μας πολιτική -ο Καραμανλής προκειμένου να αποσπάσει από την Ολλανδία θετική ψήφο για την είσοδό μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα προτίμησε τις ολλανδικές φρεγάτες- ο αγώνας τα τελευταία χρόνια γίνεται για την …ψήφο της μίζας. Το πονηρό  χρήμα το μετρούσε η όχι ο διευθυντής (ΓΔΑΕΕ) υπό τον έλεγχο του υπουργού βεβαίως και διοχέτευε ή όχι και στο κυβερνών κόμμα; Αυτός καθόριζε πόσα και σε ποιον κατέληγαν οι μίζες ή όπως μαθαίνουμε από τις καταθέσεις/εξομολογήσεις Ευσταθίου και Κάντα μοιραζόταν στους εμπλεκόμενους, μεγάλους και τσικό, ιδιώτες, απόστρατους και κάποιους εν ενεργεία αξιωματικούς;  Δηλαδή όσους έπαιζαν κάποιο ρόλο στις διαδικασίες προδιαγραφών, καταλληλότητας, επιλογής συστήματος και παραλαβής.

 

Μεσάζοντες

 

Τελικά ποια είναι η νόμιμη και ποια η παράνομη προμήθεια/μίζα μέσα σ’ αυτή τη χλαπαταγή ενώ ακόμα δεν γνωρίζουμε όλους όσους τα πήραν, πού τα πήγαν και ποιους πλήρωσαν/λάδωσαν;  Η προμήθεια για τους εξοπλισμούς καλύπτεται από κονδύλι του προϋπολογισμού, δηλαδή από την εργασία όλων μας. Η μίζα επομένως και η εξ αυτής  υπέρογκη υπερτιμολόγηση το ίδιο. Και οι μεσάζοντες, αυτοί που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «έμποροι όπλων» στην πραγματικότητα είναι νομότυποι εκπρόσωποι μεγάλων ξένων εταιρειών τις οποίες εκπροσωπούν στην ελληνική αγορά. Αυτοί είναι που μοιράζουν ή σε κάθε περίπτωση εισηγούνται στην προμηθεύτρια εταιρεία τη μίζα προκειμένου να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα των πελατών τους. Αν δηλαδή ένα υλικό κοστίζει 100 ευρώ οι Έλληνες φορολογούμενοι το πληρώνουν 150. Έχουμε αγοράσει ίδια ακριβώς οπλικά συστήματα με άλλες χώρες σε πολλαπλάσια τιμή; Ή θα μας πουν πως ναι αλλά οι υπάρχουσες τεχνολογικές εξελίξεις ανέβασαν την τιμή; Είναι δυνατόν να πιστέψουμε κάτι τέτοιο;

Οι υπάλληλοι που δουλεύουν στα γραφεία των αντιπροσώπων οπλικών συστημάτων είναι και απόστρατοι αξιωματικοί και ξέρουν καλά από τις διαδικασίες εξοπλισμών, γιατί έχουν υπηρετήσει στις αντίστοιχες θέσεις ως εν ενεργεία.  Ο Κάντας ήταν αξιωματικός της Αεροπορίας και υπηρέτησε παρά τω υπουργώ εθνικής άμυνας ενώ  ο Ευσταθίου υπηρέτησε ως αξιωματικός του Ναυτικού και ως απόστρατος πολύ σύντομα εξελίχθηκε σε έναν από τους ισχυρότερους ντόπιους εκπροσώπους εταιρειών κατασκευής και πωλήσεων οπλικών συστημάτων. Για να μην επεκταθούμε στα ντόπια ναυπηγεία και   τις φοβερές διαπλοκές της HDW, τα υπέρογκα ποσά που έχουμε πληρώσει χωρίς αντίκρισμα, τις δυσθεώρητες μίζες που ακούγονται, και δυστυχώς τις επιπτώσεις στην εθνική μας άμυνα. Ή δεν υπάρχουν τέτοιες επιπτώσεις; Ποιος θα απαντήσει σ’ αυτά, τι πρέπει να περιμένουμε ακόμα;  Το παγόβουνο έχει κορυφή που φάνηκε με Τζοχατζόπουλο και σια, Καρατζαφέρη στο περίμενε (κάπου διάβασα και για Παπαντωνίου αλλά πολύ υποτονικά). Το υπό τη (λάσπη) θάλασσα όμως πότε θα το μάθουμε και υπάρχει περίπτωση να λιώσει στον παράδεισο που ζούμε;

Έχουν δικαίωμα οι απόστρατοι να εργάζονται στα συγκεκριμένα γραφεία αντιπροσωπειών αφού έχουν περάσει μερικά (πέντε;) χρόνια από την αποστρατεία τους, έτσι προβλέπει ο νόμος. Κι επειδή τώρα με τις αποκαλύψεις τούς παίρνει όλους η μπάλα, μήπως κάποιοι εξ αυτών που διασύρθηκαν με τις καταθέσεις και τα μνημόνια είναι νομότυποι; Που σημαίνει ότι τα ποσά που ακούγονται από 200 ή μέχρι και 500 χιλιάδες ευρώ για μερικούς απ’ αυτούς είναι απλά η νόμιμη αμοιβή τους. Αρκεί να καλύπτεται η πενταετία που είπαμε και να μην ανάγκασαν/ εκμαύλισαν συναδέλφους τους εν ενεργεία των «κατάλληλων» επιτροπών και διευθύνσεων των αντίστοιχων Όπλων. Αλλά εδώ υπεισέρχεται και το ηθικό ζήτημα σχετικά με την νομιμότητά τους. Η γνώση δηλαδή του αντικειμένου σε συνδυασμό με την …πιεστική επαφή που θα αναπτύξουν με τους εν ενεργεία αξιωματικούς που θα καταρτίσουν τις προδιαγραφές. Η άποψη επομένως πως δεν μας επιτρέπεται να «αυτοσχεδιάσουμε», να υποψιαστούμε τους αποστράτους που αναζητούν μια δεύτερη καριέρα στα γραφεία των αντιπροσώπων εμπόρων όπλων σηκώνει πολύ νερό..

Ο καλύτερος αντιπρόσωπος οπλικών συστημάτων αλλά και κάθε εταιρείας φερ’ ειπείν αμερικανικού ενδιαφέροντος δεν είναι παρά ο Αμερικανός πρέσβης στην Ελλάδα ο οποίος κινείται επίσημα, άνετα και αδίστακτα στο εκάστοτε υπουργικό γραφείο Εθνικής Άμυνας και ό,που χρειάζεται. Είναι μέσα στα καθήκοντα των πρέσβεων να προωθούν εκτός των άλλων και τα προϊόντα πολεμικών εξοπλισμών που παράγει η χώρα τους. Έχει συμβεί και μάλιστα κάμποσες φορές Αμερικανός πρέσβης να διαβιβάζει επιστολή έντονης διαμαρτυρίας προς τον υπουργό… Επιστολή που καταχερίζει κάπως έτσι: Παραλείψατε την αμερικανική εταιρεία και παραγγείλατε στην (τάδε χώρα), ενέργεια που θεωρούμε απαράδεκτη, προσβλητική, θίγει τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις…!

Αλλά πόσο απαραίτητοι είναι οι αντιπρόσωποι εταιρειών τέτοιων συστημάτων; Στην Κύπρο πληροφορούμαστε πως δεν υπάρχουν, είναι έτσι; Μήπως η ίδια η κυπριακή κυβέρνηση παραγγέλνει κατευθείαν στις εταιρείες και έτσι γλιτώνει ένα πολύ μεγάλο μέρος μίζας; Το θέμα μήπως περνά κατά νόμο από τη Βουλή και ο έλεγχος της αντιπολίτευσης εμποδίζει τα παρατράγουδα; Εδώ δηλαδή είμαστε πιο ξύπνοι και επιτρέπουμε με τις ισχύουσες διαδικασίες να αλωνίζουν και εκμαυλίζουν οποιονδήποτε βρεθεί άνετος και χαλαρός/αδύναμος να πει όχι; Ποιος τα πληρώνει αυτά τα τεράστια ποσά αν όχι ο λαός μας, όλοι εμείς οι εύπιστοι, οι πάντα προδομένοι; Αυτοί οι εκμαυλισμοί με τους εξοπλισμούς και όλη εκείνη η κατάσταση με τις φοροδιαφυγές, τη φοροκλοπή, τη διαφθορά κάθε είδους δεν είναι που μας ξενέρισαν στην τόσο ντροπιαστική θέση την πρώτη απ’ όλες τις χώρες με διεφθαρμένο κυβερνητικό πολιτικό προσωπικό, με μισοδιαλυμένο και παράλυτο διοικητικό σύστημα, με τόσους ανέργους, τόση φτώχεια, τόσες αυτοκτονίες από απελπισία, μια καινούργια γενιά μεταναστών,  χαμένες ελπίδες…

 

Οffshore και η μηέρα της το Trust

 

Εδώ η μίζα, εκεί η μίζα αλλά που είναι το χρήμα; Τι να επιστρέψει ο Ακης αφού το κομπόδεμα είναι αθέατο χάρη στο εξωτικό και τόσο χρήσιμο και αναγκαίο στους απατεώνες, τους κλέφτες, στους εμπόρους ναρκωτικών, στους εμπόρους όπλων, εκτός βέβαια στους μεγάλους φοροφυγάδες αλλά και στους μεγαλοεπιχειρηματίες,  εργαλείο διεθνούς αποδοχής  που λέγεται οff shore;  Πώς περάσαμε από τα πάμπερς, τις σακούλες σκουπιδιών και τα σακβουαγιάζ σ’ αυτές τις προηγμένες «μορφές πάλης;»..

Άργησαν να καταλάβουν οι άρπαγες πώς γίνονται σωστά αυτές οι δουλειές. Οι αρμόδιοι δικηγόροι τους διαφώτισαν: φτιάξε παιδί μου μία off shore!  Με χίλια δολάρια κι ένα ευέλικτο Διοικητικό Συμβούλιο αποκτάς τη δική σου υπεράκτια σε χρόνο μηδέν βάζοντας εκεί από ένα ποδήλατο μέχρι μισό σπίτι, ένα πύργο, ένα λογαριασμό, ή ένα λίαρ τζετ, ένα κότερο…. Από πολύ ενωρίς οποιοδήποτε δικηγορικό γραφείο αρχικά του Πειραιά (λόγω των εφοπλιστών, αφού κάθε πλοίο απαιτεί και μία τέτοια ιδιοκτήτρια εταιρεία) και στη συνέχεια πάμπολλα ακόμα, διευκόλυναν τους ενδιαφερόμενους. Οι δικηγόροι είχαν ήδη έτοιμες τις φόρμες…

Και πρότειναν τους φορολογικούς παραδείσους: νήσοι Κέϊμαν, Λιχτενστάιν, Λουξεμβούργο, Παναμάς, Λιβερία, Κύπρο, Λουξεμβούργο αλλά και Ελβετία…. Χώρες που κατέχουν σε απλησίαστα δικηγορικά γραφεία τα αποκαλούμενα Minute books με τα νομιμοποιητικά έγγραφα που κρύβουν τον τεράστιο πλούτο νόμιμων και παράνομων πολυεκατομμυριούχων των οποίων το όνομα δεν φαίνεται πουθενά (εάν και εφόσον ο αντίστοιχος ιδιοκτήτης σέβεται την ιδιότητά του και φροντίζει να προστατεύεται κρυμμένος πίσω από πρόθυμους καλοπληρωμένους δικηγόρους).

Μέλη του ΔΣ είναι από νομικοί των αδιαπέραστων δικηγορικών γραφείων μέχρι ο θυρωρός της πολυκατοικίας ή ο κηπουρός της βίλας, ή ο θείος με Αλτσχάϊμερ ή η κόρη, τους οποίους προφανώς εμπιστεύονται αλλά και με το αζημίωτο. Το χρήμα μπαίνει στην οff shore, κάθεται και περιμένει συνήθως …ελάχιστα, αντίθετα με τα λοιπά κινητά και ακίνητα περιουσιακά στοιχεία που αναπαύονται εξυπηρετούντα τους χρυσοκάνθαρους…

Ο αθέατος ιδιοκτήτης δίνει εντολή στο ΔΣ να μετακινήσει λεφτά σε διάφορα μέρη. Και φυσικά μπορεί να έχει όσες οff shore του είναι απαραίτητες (προσοχή εδώ, κάθε περιουσιακό στοιχεία πρέπει να κατέχεται και από διαφορετική οff shore, ώστε εάν παρ’ ελπίδα κινδυνέψει το ένα, να μην παρασύρει και τον πύργο, και το κότερο και τα υπόλοιπα στην κατάσχεση). Η επιχειρηματική δραστηριότητα με τα αντίστοιχα περιουσιακά στοιχεία  εμφανίζεται σε γραφική παράσταση (έχουν δημοσιευτεί τέτοιες στις ελληνικές εφημερίδες) ως ένα δέντρο όπου τα κλαδιά του είναι πάμπολλες οff shore (πχ εφημερίδων, πλοίων, τζόγου, δημόσιων έργων, ποδοσφαιρικών ομάδων, άλλων εταιρειών αποκαλούμενων Holdings κοκ) .

Στην κορυφή του δέντρου βρίσκεται κρυμμένο σε απλησίαστο/ πλήρως ασφαλές μέρος το Trust στις περιπτώσεις πολύ μεγάλων περιουσιών (στην Ελλάδα μας προβλέπεται με ειδική ονομασία το «Ίδρυμα» με φοροαπαλλαγές κλπ), το οποίο «υπηρετούν» τρεις, τέσσερις άνθρωποι της εμπιστοσύνη αλλά κινεί όλα τα νήματα, αποφασίζει και ελέγχει απόλυτα ο κυρίαρχος και  μόνος ιδιοκτήτης. Δεν είναι γνωστή περίπτωση όπου να άνοιξαν λογαριασμοί εταιρείας off shore με δικηγόρους μέλη στο ΔΣ, χωρίς να συνηγορήσουν οι ιδιοκτήτες τους.

Από την γκρίζα περίοδο του Κοσκωτά και μετά, αλλά και αυτό το διάστημα στις τρέχουσες περιπτώσεις με αποκαλύψεις περί των εξοπλιστικών μικροί και μεγάλοι, αναλόγως το πόστο τους, λαδώνονται πάντα μέσω off shore (στις περιπτώσεις σοβαρών ποσών) από τους αντιπροσώπους ή απ’ ευθείας από τις εταιρείες κατασκευών για να διευθετηθεί και «τρέξει γρήγορα» κάθε ζήτημα της προμήθειας.

Εκμαυλισμένο δεν θα πεις αυτόν που υπηρετεί στο γραφείο του αντιπροσώπου της Χα Ντε Βε (HDW) (αυτός είναι το όργανο του εκμαυλιστή, ήτοι του αντιπροσώπου και των μετόχων της εταιρείας … που είναι οι μεγαλοεκμαυλιστές) αλλά τον αξιωματικό στην διεύθυνση προδιαγραφών που δωροδοκείται για να παραποιήσει στοιχεία και να προβάλλει το συγκεκριμένο οπλικό σύστημα. Μην ξεχνάμε ότι έμπορος είναι ο κατασκευαστής και όχι ο μεσάζων, ο Ευθυμίου για παράδειγμα ο οποίος δηλώνει την «νόμιμη» αμοιβή του στην Εφορία. «Ακούω ονόματα αλλά ποιος είναι σίγουρος; Όποιος κι αν τιμωρηθεί δεν υπάρχει περίπτωση το σύστημα να στραφεί εναντίον του. Γι’ αυτό οι αποκαλύψεις δεν με συγκινούν», έτσι δήλωσε.

Ακούστηκε αυτές τις ημέρες πως η ετήσια διαφθορά στην Ελλάδα, εκτιμάται γύρω στα 23 δισεκατομμύρια ευρώ! Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έφυγαν για το εξωτερικό εμβάσματα από 22 μέχρι 25 δισεκατομμύρια ευρώ εκ των οποίων τα 7 δις είναι εξακριβωμένα αδικαιολόγητα, δηλαδή «μαύρα», επομένως φοροδιέφυγαν, ή αποτελούν προϊόν φοροκλοπής, ή απάτης, ή μίζας, άγνωστα βέβαια πόσες από τις καταθέσεις στο εξωτερικό ανήκουν σε κλέφτες, σε απατεώνες, εμπόρους ναρκωτικών κλπ

Τι μπορεί να κάνει ένας πραγματικά έντιμος υπουργός Εθνικής Άμυνας με πλήρη συναίσθηση ευθύνης και καθήκοντος, κάτω από τη συγκεκριμένη νομοθεσία που επιβάλλει αυτές τις διαδικασίες;  Κάποιοι αναρωτιούνται πώς να ξέρει από εξοπλισμούς ένας πολιτικός ο οποίος μετακινείται συνεχώς από υπουργείο σε υπουργείο; Ας θυμηθούμε ότι την περίοδο των Ιμίων ο Κώστας Σημίτης ρωτούσε τι σημαίνει «κανόνες εμπλοκής»! Δικαιούται να μη γνωρίζει; Οι στρατιωτικοί έμειναν άναυδοι όταν το πληροφορήθηκαν.

Τελικά είναι θέμα κουλτούρας  ή ισχύοντος συστήματος το να μείνει κανείς ανεπηρέαστος από τον εύκολο πλουτισμό; Πώς μπορεί να λειτουργήσει η δημόσια διοίκηση έτσι ώστε το σταματήσει η διαφθορά; Ρωτήθηκε πρώην αριστερός και νυν επιχειρηματίας και απάντησε: «Όταν σφυρίζουν τα εκατομμύρια στο αυτί σου θα αντέξεις μια, δυο, δέκα φορές. Την ενδέκατη θα υποκύψεις. Γιατί αλλιώς σε πετάει το σύστημα έξω«. Πώς να αντιμετωπίσεις τη διαφθορά μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα; Πώς μπορεί να προστατευτεί και να προστατεύσει ένας υπουργός Εθνικής Άμυνας κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες;

Είναι πια βέβαιο ότι δεν υπήρξε προμήθεια κύριου εξοπλιστικού προγράμματος χωρίς πάρτι μίζας. Ο γράφων θυμάμαι τον Δροσογιάννη να ζει τα τελευταία χρόνια του σχεδόν φτωχός, τον Γιώτα να παραιτείται από ΥΦΕΘΑ, τον Κουρή να οργίζεται και μόνο όταν ρωτήθηκε σχετικά.

Και τα χρόνια περνούν και η συντηρούμενη εξ ανατολών εσαεί απειλή οδηγεί/υποχρεώνει σ’ αυτούς τους υπέρογκους εξοπλισμούς. Όπως και την Τουρκία. Γιατί κάποιοι μεγάλοι έχουν συμφέρον να μας παίζουν και τους δυο, να κρατεί καλά η ένταση στις ελληνοτουρκικές διαφορές και κάποιοι ντόπιοι να επωφελούνται .

Κι ενώ αγοράζουμε συνεχώς πληρώνοντας αδρά κόστος και μίζες δισεκατομμυρίων, δεν τολμούν οι κυβερνήτες μας να επισημοποιήσουν την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, όπως έκανε η μικρή Κύπρος, δεν τολμούν να επεκτείνουν στα 12 ναυτικά μίλια τα χωρικά μας ύδατα όπως προβλέπει ως δικαίωμα το ναυτικό δίκαιο, και να ξεμπλέκει έτσι το θέμα του Αιγαίου.

Το κυνήγι των εξοπλισμών και μοιραία της μίζας συμφέρει όσους ελέγχουν τις δυο χώρες, Αμερικανούς, Γερμανούς, Γάλλους, Άγγλους, Ρώσους. Για να πουλούν, να θησαυρίζουν πολεμικές βιομηχανίες, αντιπρόσωποι, κυβερνώντα κόμματα, μεσάζοντες. Την μια μέρα η Μέρκελ αποκαλούσε τους Έλληνες απαράδεκτους και τρομοκρατούσε, και την επομένη έβρισκε ότι η χώρα πάει καλά. Επειδή το βράδυ έκλεισε μια παραγγελία οπλικών συστημάτων, ίσως ήταν τα Λέοπαρντ.

Συντηρούμε άραγε ακόμα το  Ενιαίο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Εκσυγχρονισμού και Ανάπτυξης (ΕΜΠΑΕ) των 25 δις τα τελευταία χρόνια μέσα στην κρίση; Δεν υπάρχει τρόπος να τα βρούμε με τους Τούρκους χωρίς να πληγούν εθνικά συμφέροντα; Υπάρχει αλλά οι κυβερνήσεις που περιλαμβάνουν και εκμαυλισμένα πρόσωπα, ξεκάθαρα, δεν  υπηρετούν πρώτα και κύρια εθνικά συμφέροντα. Εδώ θέλουν να μετατρέψουν το στρατό 100% σε επαγγελματικό. Για να στέλνουν μισθοφόρους σε αποστολές. Που; Στην Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Αφρική.

Τι κέρδισε η χώρα μας πληρώνοντας τεράστια ποσά για να στηρίξει τις επεμβάσεις των ΗΠΑ και κολαούζων ομοτράπεζων σ’ αυτά τα σφαγεία; Γιατί οι πρόθυμοι πολεμοκάπηλοι που συμμετείχαν στους απαράδεκτους πολέμους, κέρδισαν; Θα μάθουμε κάποτε και για τους δικούς μας, αλλιώτικα δεν εξηγείται αυτή η εμμονή να κλοτσάμε ως χώρα τοίχους με καρφιά.

Καταλήστεψαν τον πλούτο των διαλυμένων χωρών, πήραν τις παραγγελίες για προγράμματα ανάπτυξης, συμμετείχαν στη διαχείριση των πηγών πετρελαίου, ξεζούμισαν ό,τι μπορούσαν. Εμείς ως λαός τι αποκομίσαμε; Μόνο δώσαμε και πάνω απόλα συμπράξαμε στο ρήμαγμα χωρών και λαών και μάλιστα φιλικών μας!

Οι στρατιωτικοί μας στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι πατριώτες, αγαπούν τον τόπο τους, είναι έτοιμοι να δώσουν τη ζωή τους, ανεξάρτητα από πολιτικοκομματικές τοποθετήσεις, ανεξάρτητα ακόμα και αν μερικοί, ελάχιστοι παρασύρονται από τη φασιστική Χρυσή Αυγή, δεν μπορώ όμως να μη στιγματίσω την απαξίωση των τελευταίων ειδικά χρόνων, το ρήμαγμα των αποδοχών τους… και μ’ όλα αυτά ξεχωρίζουν το καθήκον τους από την κάθε είδους προσβολή, όσο για τους ελάχιστους εκμαυλισμένους, δεν ισχύει η παροιμία εδώ πως και με λίγη κοπριά βρομίζει η πίτα.


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 234 other followers