Είναι ρατσισμός κύριος…. και…. πειράζει κύριος

ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΚΥΡΙΟΣ… ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΥΡΙΟΣ….

 

Σταμάτησε στο φανάρι τρίβοντας τα χέρια του και κοιτάζοντας δεξιά, δήθεν, τον άλλο οδηγό που ‘χε καταφτάσει πλάι του… ψοφόκρυο έξω και  εμφανές το μήνυμα προς τον προσεγγίζοντα κουκουλωμένο, εξ ου και η αδιάφορη προς τα δεξιά ματιά διαρκείας, Δε σε βλέπω, φύγε, ήξερε από άλλες φορές πως αν τους κοιτάξεις στα μάτια, ό,τι και να πεις θα καθαρίσουν το τζάμι θες δε θες, ενώ οι περισσότεροι , τι περισσότεροι, όλοι σχεδόν δε θέλουν ρε αδερφέ, δε γουστάρουν, πώς το λένε, δικό τους δεν είναι το αυτοκίνητο, άι στο διάολο από κει πέρα, πάγαινε να καθαρίσεις τ’ αμάξια στη χώρα σου, κι αν δεν έχετε καθάρισε τις γκαμήλες σας…. άλλος υποχρεώνεται να κάνει λίγο μπρος τ’ αμάξι αφήνοντας πίσω τον πείσμονα καθαριστή, άλλος βάζει μπροστά τους υαλοκαθαριστήρες, απ’ τους πιο οργισμένους αυτός, άλλος ανοίγει με μανία το παράθυρο κι αρχίζει τις φωνές, Μα στραβός είσαι, δε βλέπεις πως δε θέλει καθάρισμα;

Και κείνος ο σώνει και καλά τζαμοκαθαριστής, Πακιστανός κατά συνθήκην, Ή μήπως Μπαγκλαντέζος, το ίδιο δεν ήταν κάποτε αυτοί, αναρωτήθηκε… πράγματι, ήταν ένα κράτος σε δυο κομμάτια και ανάμεσά τους η Ινδία, απείχαν κάμποσες εκατοντάδες χιλιόμετρα τα σύνορά τους, τότε το Μπαγκλαντές ανακήρυξε την ανεξαρτησία του, σιγά μην ήταν ανεξαρτησία, καλλίτερα ζούσαν με τους Εγγλέζους στο κεφάλι τους, τότε είχαν κι ένα πιάτο φαί να ντερλικώσουν, τώρα γέμισαν τη χώρα μας καθαρίζοντας τζάμια και σκεπάζοντας πεζοδρόμια, κατάλαβες, δε μπορούν να λύσουν το πρόβλημά τους και φορτώνονται σ’ εμάς, αμ πώς δηλαδή, πώς έφτασε σ’ εμάς η κρίση, σιγά μην ήρθε μονάχη της, αυτοί την κουβάλησαν και θέλουν και τζαμιά από πάνω, πώς να χορτάσουν δυο εκατομμύρια πρόσφυγες, άσε που δουλεύουν κιόλας οι περισσότεροι, άι στο διάολο, μήπως είναι και παραπάνω δηλαδή, στο τέλος θα γίνουμε και μείς σκούροι, άσε τη βρώμα να πούμε, δεν καταλαβαίνω γιατί λένε ότι γαμάνε κιόλας καλά, να κόψω κι εγώ το πετσάκι μπας…. σκέψου να ‘σαι Ελληνίδα και να πηδιέσαι με δαύτους, αν υπάρχουν και τέτοιες…. γουλί πρέπει να τις κουρεύουν τις πουτάνες, γουλί, όπως τότε όσες πάγαιναν με τους Γερμανούς, εκείνες τουλάχιστον τη βελτίωσαν τη ράτσα, κάνανε κάμποσους ξανθούς, με τούτους να πούμε τι θα γεννήσουν, στο διάολο, δε λένε να ξεκουμπιστούν, οι Πολωνοί φύγανε, άραγες πόσα Πολωνάκια άφησαν πίσω, οι Ρουμάνοι το ίδιο, Βούλγαρους δεν είχαμε παρά ελάχιστους, οι Βουλγάρες μάλιστα, αυτές να μείνουν, να ρίχνουμε και κάνα πούτσο, σκέψου πέντε ευρώ η πίπα…!!

Όχι ρε μαλάκα, σκέφτηκε, οι μαύρες το κάνουν με πέντε ευρώ… αυτές της Πατησίων όμως, τι κούκλες είναι ρε κείνες, τι μουνάκια είναι αυτά μάγκα μου, άραγε πόσα παίρνουν και πού πάνε και το κάνουν, ίσως μέσα στ’ αυτοκίνητα, ή στ’ αδιέξοδα όπως στη γειτονιά μας, ποιος ξέρει… σιγά μην πάω με πέντε ευρώ, έιτζ θα ‘χουνε όλες τους, έτσι δε γεμίσαμε με δαύτο, αυτοί το κουβάλησαν… κανονικά έπρεπε να κρατάνε τους γερόντους μας τζάμπα, αφού τους ταΐζουμε κι από πάνω, αμ οι συντάξεις που παίρνουν σα φύγουν, πασάδικα περνάνε μ’ αυτές στις χώρες τους, όχι πες μου, ρωτάω, χόρταιναν έτσι με τους κομμουνιστές, σιγά μην είχανε να φάνε τότε, ρε ούτε οι οδοντόκρεμες δεν τους φτάνανε, ή κάνω λάθος, πότε ήτανε γαμώτο που αλείφανε με οδοντόκρεμες το ψωμί αντί για βούτυρο, πότε ήτανε….φεύγουν, λένε, γιατί στις πατρίδες τους θα περνάνε καλύτερα από δω, σιγά μην περνάνε καλύτερα, να πάνε να θυμούνται τι αφήνουν…. οι Αλβανοί πάλι  καλά θα κάνουν να ξεκουμπιστούν να βρίσκουν τα παιδιά μας καμιά δουλειά, άσε που μ’ αυτούς τώρα σα να μου φαίνεται πως δεν ξεχωρίζουμε, ή κάνω λάθος, λες…

Ρε παιδάκι  μου δε θέλω να καθαρίσεις το τζάμι, δεν έχω ψιλά να σου δώσω άνθρωπε, δεν ακούς γαμώτο μου, Δεν πειράζει λες;… Χρόνια Πολλά μου ‘πες;… Δεν είμαστε καλά, βρε μην το καθαρίζεις βλάκα, δεν έχω να σου δώσω, τι δηλαδή, θα χρωστάω σε Πακιστανό, έ όχι κι έτσι ρε φίλε, όχι κι έτσι, πάλι Χρόνια Πολλά μου πετάς και δε θες λεφτά, έ μη θες, εγώ φεύγω, ά στο διάολο….

Πάτησε το γκάζι μα κάτι δεν του πήγαινε καλά, τον έβλεπε από πλάι ο άλλος οδηγός στη ζεστασιά της μερσεντές  και κούναγε το κεφάλι με κατανόηση για την αντίδρασή του στην επιμονή των ξενόφερτων…  που μας παιδεύουν θέλοντας να καθαρίσουν τα τζάμια κι έχουν καπάκι και την απαίτηση να δεχτούμε απλήρωτο το καθάρισμα… κι όχι μόνον αυτό,  αλλά το προσφέρουν τζάμπα, λέει, για τα Χρόνια Πολλά…!!

Βράδυ πρωτοχρονιάς βλέπεις και γύρναγε ο κύριος από χαρτί, είχε χάσει κιόλας, όλο φούρκα ήταν ο άνθρωπος επομένως…. έφτασε στην επόμενη διασταύρωση και πήρε επιτόπου στροφή, γύρισε και παρκάρισε στην έξοδο ενός γκαράζ, βγήκε τρέχοντας κι έδωσε στον Πακιστανό δυο Ευρώ, Ευχαριστώ κύριος, Χρόνια Πολλά Κύριος, κι είχε μια πίκρα το βλέμμα του κοιτάζοντας το νόμισμα….

Σιγά μη δεχόμουνα και Χρόνια Πολλά απλήρωτα από τέτοιον, αποφάνθηκε ο μεγάλος και πάτησε το γκάζι ικανοποιημένος….!!

Κακαράς, εργογραφία

-Το Πολεμικό Ναυτικό στη Δικτατορία 1967-1974,  Δοκίμιο ιστορίας, γνώση, Αθήνα 1995

 

-Οι Έλληνες στρατιωτικοί (Αξιωματικοί και υπαξιωματικοί στην μεταπολεμική Ελλάδα), Διατριβή, Παπαζήση, Αθήνα 2006

• 1^ος Τόμος: Επιλογές,  Εκπαίδευση, Κυρίαρχη ιδεολογία, Εξαρτήσεις
• 2^ος Τόμος: 21η Απριλίου 1967, Πραξικοπηματίες και υποστηρικτές του καθεστώτος, Φάκελος Κύπρου
• 3^ος Τόμος: Αντιδικτατορική αντίσταση, Μεταπολίτευση

 

-Όξω απ’ τ’ αμπέλια ρεεε,  Αφήγημα, Παπαζήση, Αθήνα 2007

 

-Off Shore αγάπη μου  (Έργα και ημέρες της φαμίλιας “D”),  Μυθιστόρημα,  Παπαζήση, Αθήνα 2008

-Αλιώρι, το κονάκι των χοίρων, Μυθιστόρημα, Παπαζήση, Αθήνα 2009

-Η λίστα του τσαγκάρη, Μυθιστόρημα, Παπαζήση, Αθήνα 2010

-Οι Φρουροί της Συκαμινιάς, Διηγήματα, Παπαζήση, Αθήνα 2011

- Από το 2008 δημοσιεύονται και διηγήματά του σε λογοτεχνικά περιοδικά, εφημερίδες και ιστότοπους.

Ο Βασιλιάς και το «Κίνημα της 13ης Δεκέμβρη 1967» – Οι Διώξεις στο Ναυτικό

Οι μαζικές και δυναμικές αντιδράσεις κατά του καθεστώτος της 21^ης Απριλίου 1967 εκδηλώθηκαν με συμμετοχή στελεχών του ναυτικού και κινητοποίηση πλοίων σε δύο περιπτώσεις. Στις 13 Δεκεμβρίου 1967 στα πλαίσια του αποκαλούμενου ΄΄Κίνημα του Βασιλιά΄΄ και το Μάιο του 1973 με το Αντιτορπιλικό ΒΕΛΟΣ, που υπήρξε και η μόνη δυναμική έκφραση στα πλαίσια του αποκληθέντος ΄΄Κίνημα του Ναυτικού΄΄. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του ΄΄κινήματος του βασιλιά΄΄, οι συμπεριφορές των αξιωματικών με την εκδήλωσή του, και κύρια στην εξέλιξή του το επόμενο εικοσιτετράωρο, είναι ενδεικτικές:

• του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζουν το απριλιανό καθεστώς,
• των σχέσεων του Σώματος αυτού με τη ΄΄νόμιμη διοίκηση΄΄, που υλοποιείται στο πρόσωπο του εκάστοτε ανωτέρου αξιωματικού, που την ασκεί,
• των σχέσεών τους με την ΄΄εξουσία΄΄, που εν προκειμένω ασκείται από το καθεστώς της 21^ης Απριλίου 1967 και τα όργανά της,
• των δεσμών με το ΄΄βασιλιά΄΄, που ανάλογα με τις σχέσεις του κάθε στελέχους με το θεσμό της βασιλείας, αντιπροσωπεύει ή όχι την υπέρτατη ΄΄διοίκηση΄΄ και την ΄΄εξουσία΄΄.

Για τους αξιωματικούς που ήταν πιστοί και θιασώτες της βασιλείας, δεν υπήρχε περιθώριο ελιγμών και τάχθηκαν από την πρώτη στιγμή στο πλευρό του κατόχου του θρόνου. Αυτούς κυρίως απογοήτευσε ο Κωνσταντίνος με την κακή σχεδίαση και την ακόμα χειρότερη εκτέλεση του ΄΄κινήματός του΄΄. Κύρια όμως τους απογοήτευσε, με τη μάλλον εσπευσμένη αλλά επιτυχή υποχώρηση και φυγή του στο εξωτερικό. Αλλά και αργότερα η συμπεριφορά των ανθρώπων του περιβάλλοντός του στο εξωτερικό δεν ήταν καλή, όταν επεδίωκαν να τον ενημερώνουν στελέχη, που δεν ήταν ενάντια της βασιλείας.

Για τους πιστούς στην ΄΄επανάσταση΄΄ και για όσους είχαν επιλέξει τη συμπόρευση, δεν υπήρξαν ταλαντεύσεις. Αντέδρασαν στους ΄΄κινηματίες΄΄ του βασιλιά, που ήταν ολόκληρο σχεδόν το υπόλοιπο ναυτικό. Αυτό το ναυτικό, υπακούοντας τη φυσική του ηγεσία -που τις πρώτες ώρες εκδήλωσε την συμπαράστασή της στον βασιλιά- ακολούθησαν αρχικά με ορμή, σταδιακά όμως μειούμενη, τις εντολές για κίνηση προς βορρά. Όπου υποτίθεται, πως στερέωνε ο Κωνσταντίνος την εξουσία του ενάντια της χούντας. Αφ’ ότου τα πράγματα άρχισαν να συγχέονται και να μην ξεκαθαρίζουν, ο ενθουσιασμός των πρώτων ωρών σιγάζει και τα πλοία πλέουν μεν προς βορά, αλλά κάποια τηρούν ενδιάμεσες πορείες για Σαλαμίνα.

Ο νέος αρχηγός του ναυτικού Περβαινάς, αναλαμβάνει γρήγορα την αρχηγεία, στην αρχή με μικρή ομάδα πιστών στελεχών. Βοηθούντος και του ότι ο βασιλιάς δεν έδειξε αποφασιστικότητα, συγκέντρωσε το στόλο στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας, χωρίς να έχουν υπάρξει συμπλοκές ή βίαιες δράσεις. Έπαιξαν ρόλο σ’ αυτήν την εξέλιξη οι εξής παράγοντες:

• Οι διαπροσωπικές σχέσεις των στελεχών, που ανεξάρτητα με το μέρος ποιου είχαν τεθεί, δεν προχώρησαν σε δυναμικές αναμετρήσεις.
• Η έλλειψη αποφασιστικότητας και στιβαρής ηγεσίας από πλευράς του Κωνσταντίνου, από τον οποίο περίμεναν όλοι οι αξιωματικοί, κυβερνήτες, διοικητές κ.λ.π. δυναμικές, σίγουρες και αταλάντευτες εντολές. Όπου σε επίπεδο χαμηλότερο υπήρξε τέτοιου είδους ηγεσία, υπάκουσαν όλοι οι νεότεροι χωρίς καμία παρεκτροπή.
• Η έλλειψη σαφών και καθαρών πληροφοριών, που επέτεινε τη σύγχυση και την αναποφασιστικότητα.
• Η απουσία στοιχειώδους προετοιμασίας σε βασικούς τουλάχιστον πυρήνες μέχρι επίπεδο διοικητών ομάδων πλοίων, που αποδείχθηκε στην πράξη, πως λειτούργησαν ομαδικά.
•  Η προϊούσα έλλειψη συντονισμού, συγκεκριμένων στόχων και σχεδίασης, επέφερε κλίμα ηττοπάθειας και απογοήτευση, παρότι ο αιφνιδιασμός της πρώτης ώρας επέτυχε, συνεγείροντας σχεδόν το σύνολο των πλοίων.
• Η απουσία εναλλακτικού σχεδίου για την περίπτωση που ο Κωνσταντίνος θα εγκατέλειπε την προσπάθεια (όπως και έγινε). Η φυγή του στην Ιταλία τόσο νωρίς, διέλυσε όλη την προσπάθεια στην εξέλιξή της.
• Η ύπαρξη λίγων αποφασισμένων σε επίπεδο ναυάρχων όπως ο Ροζάκης.
• Η μη συνέχιση της ΄΄στάσης΄΄ μετά την φυγή του Κωνσταντίνου, που σημαίνει πως δεν ήταν προετοιμασμένα τα στελέχη για δυναμική εξέλιξη.
• Οι δεσμοί των στελεχών με τα πλοία, που τα θεωρούν δικά τους και σε καμία περίπτωση (πλην πολέμου), δεν θέλουν να τα βάλουν σε κίνδυνο.

 

Το πολεμικό ναυτικό ήταν ολόκληρο σχεδόν εν πλω και κατά της δικτατορίας από την πρώτη στιγμή. Χρειάσθηκε να επικοινωνήσει ο τέως Α/ΓΕΝ αντιναύαρχος Δέδες με τον ΄΄στασιαστή΄΄ Αρχηγό Κρητικού και Ιονίου Πελάγους (ΑΚΙΠ) υποναύαρχο Ροζάκη, για να πεισθεί ο τελευταίος, να επιστρέψει στη Σαλαμίνα. Αποδείχθηκε στην πράξη στο στρατό ξηράς, πως ελάχιστοι αποφασισμένοι κατάφερναν να κυριαρχούν σε μεγάλους σχηματισμούς, με τον έλεγχο απλά του διοικητή τους. Το φαινόμενο παρατηρήθηκε περισσότερο στο στρατό με τον περιορισμό του επικεφαλής μονάδων από τους μικρούς ΄΄πιστούς της επανάστασης΄΄, ενώ δεν συνέβη το ίδιο στο ναυτικό. Δεν υπήρξε σε καμία μονάδα του ναυτικού ΄΄σύλληψη΄΄ του διοικητή ή ανατροπή κυβερνήτη. Η μοναδική προσπάθεια αντικατάστασης διοικητή που έγινε στο ναύσταθμο Κρήτης, έθεσε τον επιχειρήσαντα απεσταλμένο του Βασιλιά σε περιορισμό, μέχρι που η κατάσταση έγειρε με την ΄΄επανάσταση΄΄.

Το πλοίο στο ναυτικό ακολουθεί και υπακούει στον κυβερνήτη. Οι κυβερνήτες υπακούουν και ακολουθούν τον αποφασισμένο διοικητή της ίδιας ομάδας πλοίων. Και ο στόλος υπακούει στον αρχηγό του, εάν ο τελευταίος είναι δυναμικός, αποφασισμένος, το δείχνει και επιβαίνει πλοίου. Χωρίς την ύπαρξη σταθερού και συγκεκριμένου στόχου, εύκολα και γρήγορα μεταπήδησαν στην κατάσταση ΄΄να δούμε πως θα εξελιχθούν τα πράγματα΄΄, και στη συνέχεια ΄΄για το καλό του ναυτικού να αποφύγουμε την αδελφοκτόνο σύγκρουση΄΄. Αυτοί που ακολούθησαν την τακτική του ΄΄να δούμε και αποφασίζουμε΄΄ ήταν εκείνοι που πρώτοι απ’ όλους έστρεψαν τα πλοία προς τη Σαλαμίνα και τάχθηκαν με την ΄΄επανάσταση΄΄, ενώ λίγες ώρες νωρίτερα έφευγαν ενθουσιασμένοι προς Θεσσαλονίκη.

Το καλό που προέκυψε από τις συγκλονιστικές εκείνες ώρες ήταν, ότι δόθηκε η αφορμή στα στελέχη των ΕΔ και του ναυτικού στο σύνολό τους σχεδόν, να τοποθετηθούν απέναντι στο τι συνέβαινε στη χώρα. Συγχρόνως προβλημάτισε όσους πίστευαν στην καθολικότητα της αποδοχής της χούντας.

Το περιεχόμενο των αναφορών των στελεχών, που ζητήθηκαν και υποβλήθηκαν αμέσως μετά την επικράτηση της χούντας, είναι εκείνο κυρίως, που χρωματίζει τα συμβάντα αλλά και τους ίδιους τους αξιωματικούς. Εμφανίζουν τους χαρακτήρες και ερμηνεύουν έτσι και τον τρόπο, με τον οποίο αντέδρασαν εκείνο το εικοσιτετράωρο αλλά και στη συνέχεια. Όταν χρειάσθηκε να συντάξουν τις αναφορές αυτές, αντιμετώπιζαν από τη μία πλευρά μια διοίκηση, που ζητάει εξηγήσεις, επομένως εν όψει είχαν και το φάσμα των εναντίον τους μέτρων με άγνωστες προοπτικές. Από την άλλη η υποχώρηση μετά μια συμμετοχή σε δράση με τα πολεμικά πλοία, ήταν μειωτική.

Μόλις ξεκαθαρίζει το τοπίο με τη φυγή του Κωνσταντίνου και την επικράτηση των απριλιανών, ξεκινούν οι διαδικασίες ΄΄κάθαρσης΄΄ των ενόπλων δυνάμεων από τους ΄΄στασιαστές΄΄ στρατιωτικούς. Εκδίδονται στις 18 Δεκεμβρίου διαταγές προς όλους τους διοικητές, κυβερνήτες και άλλους αξιωματικούς, που πήραν μέρος στο ΄΄κίνημα΄΄, να υποβάλλουν άμεσα αναφορές των συμβάντων με όλα τα σχετικά σήματα/ διαταγές που έλαβαν. Υλοποιούν τη διαταγή αυθημερόν (στις 18 διατάσσονται και την ίδια ημέρα υποβάλλουν τις αναφορές).

Εν τω μεταξύ από τις 17 Δεκεμβρίου έχει διαταχθεί ο υποναύαρχος Θ. Μπακόπουλος, να διενεργήσει Ένορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ) για τα συμβάντα. Υποβάλλει το πόρισμα της ΕΔΕ στις 25 Ιανουαρίου. Ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (Α/ΓΕΝ) αντιναύαρχος Περβαινάς το υιοθετεί και το διαβιβάζει καθυστερημένα, σχεδόν αυτούσιο αλλά ένα ολόκληρο μήνα μετά στις 28 Φεβρουαρίου, στο γραφείο αρχηγού του γενικού επιτελείου στρατού με δική του υπογραφή ως ΄΄έκθεση συμβάντων΄΄.

Έχει προηγηθεί πίεση και στα τρία όπλα από το γραφείο αυτό εξ ονόματος του Αρχηγού Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (Α/ΓΕΕΘΑ) «..όπως επισπεύσει την περάτωσιν της εκθέσεως διά το Βασιλικόν Ναυτικόν…» τονίζοντας, πως ο Α/ΓΕΕΘΑ «…απεφάσισεν να επισυναφθούν άπαντα τα εκδοθέντα σήματα και αι μαρτυρικαί καταθέσεις…». Αυτός που πιέζει είναι αντισυνταγματάρχης από το γραφείο του Αρχηγού Γενικού Επιτελείου Στρατού (Α?ΓΕΣ), με υπογραφή ταγματάρχη και χρήση του αρχηγού ΓΕΕΘΑ ως φόβητρου. Η εντολή να υποβληθούν και τα σήματα και οι μαρτυρικές καταθέσεις, δείχνει την επιθυμία να μειώσουν τις ηγεσίες των άλλων δύο όπλων και να γίνει τούτο γνωστό. Διαφορετικά θα μπορούσε να σταλεί ένα σημείωμα εμπιστευτικό απ’ ευθείας στους δύο αρχηγούς. Το ότι δεν στάλθηκε από Α/ΓΕΕΘΑ, αλλά από το γραφείο Α/ΓΕΣ δείχνει ακριβώς τα κέντρα ισχύος. Στη θέση που βεβαιώνει το ΄΄ακριβές αντίγραφον ΄΄ που στάλθηκε στον Α/ΓΕΝ, υπογράφει ο Στοφόρος Γεώργιος ταγματάρχης πεζικού. Το έγγραφο είναι το πρωτότυπο που ελήφθη από τον Α/ΓΕΝ και φέρει σημείωση ΄΄ταχεία ενέργεια΄΄ και μονογραφή. Για τους κατέχοντες τη γραφειοκρατία και την επιμονή στους τύπους είναι αντιληπτή η επιθυμία για προσβολή των αποδεκτών αρχηγών.

Ο μηχανισμός εξουσίας δεν περιμένει τις ανακρίσεις, για να λάβει μέτρα εναντίον όσων πρωτοστάτησαν από τα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων. Εν τούτοις η απάντηση του Περβαινά στέλνεται δεκαέξι ημέρες (28-2) μετά τη λήψη της εντολής (12-2-68) ενώ είχε στα χέρια του το πόρισμα από τις 25 Ιανουαρίου. Είναι ένδειξη πως καθυστερεί την απάντηση  για να δείξει πως αδιαφορεί για την πίεση ή για να διαχειριστεί ο ίδιος το θέμα των διώξεων στο ναυτικό.

Η κακοσχεδιασμένη κίνηση του Κωνσταντίνου αποδείχτηκε ωφέλιμη τελικά στη χούντα, αφού βρήκε μια καλή ευκαιρία να ξεμπερδεύει με όσους διαπίστωσε, πως είχαν απομείνει εναντίον της από τις μέχρι τότε εκκαθαρίσεις. Από την πλευρά του στρατού ξηράς η μόνη ευρέως γνωστή περίπτωση μη ελέγξιμης ενέργειας, είναι η φυγή στο εξωτερικό του υποστρατήγου Απόστολου Ζαλαχώρη, ο οποίος ως διοικητής της 12^ης Μεραρχίας στην περιοχή Έβρου, περνά τα σύνορα προς την Τουρκία και καταλήγει στην Ιταλία, όπου ζητά πολιτικό άσυλο. Ο Ζαλαχώρης δεν ήταν τυχαίος αξιωματικός. Στον εμφύλιο πόλεμο είχε προαχθεί επ’ ανδραγαθία.

Ο στρατός πρέπει να υπέστη μεγαλύτερη απώλεια στελεχών σε αποστρατείες από τα δύο άλλα όπλα με το κίνημα του βασιλιά.

Για το ναυτικό δεν καταγράφονται σε έγγραφα συλλήψεις. Αλλά από κείμενα υπευθύνων δηλώσεων (ίδια για όλους) που ανήκουν σε τρεις από τους αξιωματικούς του (υποναύαρχος Α. Ροζάκης, πλοίαρχος Σ. Κονοφάος και πλωτάρχης Σ. Ταπίνης), προκύπτουν τα εξής: Οι δύο πρώτοι υπογράφουν στις 22 Δεκεμβρίου και ο Ταπίνης φέρεται να την υπογράφει στις 31 Δεκεμβρίου. Σύμφωνα μ’ αυτήν υπόσχονται ότι θα περιορισθούν στο σπίτι τους, δεν θα προβούν σε καμία ενέργεια εναντίον της ΄΄εθνικής κυβερνήσεως΄΄, δε θα δεχτούν επισκέψεις φιλικών ή συγγενικών προσώπων, εκτός όσων συγκατοικούν, και δεν θα επικοινωνήσουν τηλεφωνικά με οποιοδήποτε από τα πρόσωπα αυτά (φιλικά και συγγενικά). Δεν τους κλείνουν σε φυλακή, ούτε στην ΕΣΑ, ούτε προχωρούν σε ποινική δίωξη. Είναι πολλοί οι εμπλεκόμενοι και οποιαδήποτε ποινική δίωξη, θα κατέληγε και σε μακρόχρονες διαδικασίες και σε διάλυση ουσιαστικά των ΕΔ. Τα άμεσα μέτρα που πήραν με τη δίωξη των πρωτοστατών, ήταν τα πιο ενδεδειγμένα, για τη διατήρηση του ελέγχου τους στο στράτευμα. Και έδιναν και πολλαπλό μήνυμα σε φίλους και αντιπάλους. Ο χειρισμός της χούντας στο ΄΄κίνημα΄΄ του βασιλιά, ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να γίνει προς το συμφέρον των απριλιανών.

Ακολουθεί και δεύτερη δήλωση που υπογράφεται από τα ίδια πρόσωπα στις 5 Ιανουαρίου 1968, πάλι πριν λήξουν οι ανακρίσεις και υποβληθούν τα πορίσματα. Έχει διαφορετικό περιεχόμενο αφού παύει ο περιορισμός στα σπίτια, αλλά υπόσχονται να τηρούν τα εξής:

• Δεν θα απομακρύνονται εκτός Αθηνών, κάθε δε μετακίνηση μέσα στην Αθήνα θα γνωστοποιείται στο γραφείο Α/ΓΕΝ.
• Δε θα συμμετέχουν σε συγκεντρώσεις ή συζητήσεις, που θα έχουν σχέση με τη 13^η Δεκεμβρίου.
• Δεν θα προβούν σε ενέργεια εναντίον της ΄΄εθνικής κυβερνήσεως΄΄.
• Δεν θα φορούν στολή, ούτε θα επισκέπτονται οποιαδήποτε στρατιωτική περιοχή.

Έχει ήδη ασκηθεί πειθαρχική δίωξη και τη δήλωση υπογράφουν οι διωκόμενοι. Και την υπογράφουν μάλλον άνετα. Δεν διακατέχονται από ΄΄σύνδρομα΄΄ τήρησης τέτοιων υποσχέσεων, ούτε θεωρούν μειωτική μια τέτοια κίνηση, ειδικά της μη συμμετοχής σε ενέργειες εναντίον της δικτατορίας. Ίσως να ενεργούσαν διαφορετικά, εάν θυμόντουσαν εκείνη τη στιγμή, πως μιας άλλης ιδεολογίας στελέχη των ΕΔ και κυρίως πολίτες, είχαν εκτελεστεί κάτω από συνθήκες εμφυλίου πολέμου, μη υπογράφοντας παρόμοιες δηλώσεις. Η ερμηνεία που πρέπει να δίνουν στις ΄΄δηλώσεις΄΄ αυτές, δεν μπορεί να είναι αυτή της αποποίησης των αρχών τους και συμπόρευσης με τη δικτατορία. Δεν αντιμετωπίζει η πολιτικο-ιδεολογική παιδεία των στελεχών των ΕΔ τα περί ΄΄δήλωσης΄΄, όπως οι κομμουνιστές και οι αριστεροί γενικότερα. Υπογράφουν με την ίδια ευκολία, που αμέσως μετά υπογράφουν και αντικυβερνητικές δηλώσεις δημοσιευόμενες στον τύπο, ή εντάσσονται και σε αντιχουντικές οργανώσεις.

Ο Μπακόπουλος υποβάλλει το πόρισμα της ένορκης εξέτασης στις 28 Ιανουαρίου, όπως ήδη ελέχθη, αλλά δεν τον περίμεναν για να ασκήσουν την πειθαρχική δίωξη. Αρχικά από τις 24 Ιανουαρίου γίνεται η σύσταση των ΄΄Ειδικών Συμβουλίων Κρίσεως΄΄ με βάση τη ΙΗ Συντακτική πράξη. Σε δύο ημέρες, δηλαδή στις 26-1-1968 συνέρχονται, και αποφασίζουν για την απόταξη όλων παμψηφεί, εκτός του Σούτσου, Σταυρίδη και Κοντογιάννη που η ψηφοφορία είναι μεν υπέρ της απόταξης αλλά με ψήφους 4 υπέρ και μιας κατά. Την ελεγχόμενη ΄΄ανεξαρτησία΄΄ των μελών των Συμβουλίων δείχνουν οι ψηφοφορίες. Και οι τρεις αποφάσεις του δεύτερου Συμβουλίου είναι με ψήφους τέσσερις έναντι μιας.

Σημειώνεται πως μόλις τελειώνουν οι εκκαθαρίσεις, αποστρατεύουν και τον Μπακόπουλο, που λειτούργησε και ως ο κύριος ανακριτής με την ΕΔΕ κατά των ΄΄στασιαστών΄΄. Ο ίδιος κατά παρέκκλιση κάθε λογικής, ήταν και μέλος του δεύτερου συμβουλίου κρίσεων.

Οι διωχθέντες ήταν σχετικά λίγοι, αν λάβουμε υπόψη μας τη μαζικότητα της συμμετοχής. Εκτός του Αυγέρη (Αρχηγού ΓΕΕΘΑ), που ήταν στο εξωτερικό τις ημέρες του κινήματος του Βασιλιά, απομακρύνονται με δυσμενή κρίση ο Δέδες (Αρχηγός του ναυτικού), ο Ροζάκης (Αρχηγός Κριτικού και Ιονίου Πελάγους), ο Πανάς (Αρχηγός Αιγαίου Πελάγους), ο Σούτσος (Υπαρχηγός του ΓΕΝ), ο Κοντογιάννης (Διευθυντής του Α΄Κλάδου του ΓΕΝ) ο Σταυρίδης (του Β΄Κλάδου Γεν), ο Σολιώτης (Αρχηγός του Ναυστάθμου Κρήτης) και ο Μουρίκης (Διοικητής Πλοίων Αποβάσεως).

Η ΄΄ κάθαρση΄΄ έχει επέλθει στο ναυτικό και στην ηγεσία του βρίσκονται στελέχη που δεν τα έφερε εκεί η διαδικασία των φυσιολογικών κρίσεων και επιλογών, αλλά έκτακτες καταστάσεις και βίαιες απομακρύνσεις των προκατόχων τους. Και απ’ αυτούς όμως, μερικούς πάλι βίαιες δράσεις (το πραξικόπημα της 21^ης Απριλίου 1967) τους είχαν φέρει στην ηγεσία. Κάτω από τέτοιες συνθήκες μόνον κατά τύχη μπορεί να βρεθούν σε ηγετικές θέσεις ικανοί αξιωματικοί. Η στάση τους υπέρ της δικτατορίας ήταν εκείνη, που τους όρισε Αρχηγούς Επιτελείων και διοικήσεων, αλλά και καθόρισε την μετέπειτα σταδιοδρομία τους στο ναυτικό.

Ο αρχιπλοίαρχος Κ. Μαργαρίτης από διοικητής ομάδας πλοίων στις 13 του Δεκέμβρη, θα βρεθεί σε δέκα ημέρες στη θέση του υπαρχηγού του ΓΕΝ μέχρι τον Απρίλιο του επομένου έτους. Στις 8 Μαρτίου 1968 θα παραλαμβάνει Αρχηγός του Στόλου για εννέα περίπου μήνες, οπότε στις 21-12-1968 γίνεται ο επί πέντε περίπου χρόνια αρχηγός του ναυτικού. Σε ένα χρόνο μόνον είχε διέλθει όλες τις θέσεις και βαθμούς από διοικητής πλοίων και αρχιπλοίαρχος σε αντιναύαρχο και αρχηγό του ΓΕΝ. Οι κινήσεις του στις κρίσιμες ώρες από το μεσημέρι της 13^ης Δεκεμβρίου μέχρι το ίδιο βράδυ που εκφυλλίσθηκε το «κίνημα» του Βασιλιά και η ανάλογη αναφορά του, έπεισαν τους απριλιανούς, πως αυτόν χρειάζονται στο ναυτικό. Η πενταετής παραμονή του ως Α/ΓΕΝ δεν τους διέψευσε. [1]

Αντώνης Κακαράς, αρχιπλοίαρχος, μέλος ΚΕΘΑ

---

[1] Τα στοιχεία του κειμένου προέρχονται από τα βιβλία του υπογράφοντος Οι Έλληνες Στρατιωτικοί, Παπαζήση, Αθήνα 2006 και  Το Πολεμικό Ναυτικό στη Δικτατορία 1967- 1974, Γνώση, Αθήνα 1993

ΚΥΠΡΟΣ ΙΟΥΛΗΣ 1974 (Τα έγγραφα της χούντας αποκαλύπτουν)- Γρίβας Διγενής- Καρούσος

ΚΥΠΡΟΣ ΙΟΥΛΗΣ 1974 (Υπεύθυνοι και Ανεύθυνοι για το Πραξικόπημα)

 

Τα στελέχη των ελληνικών ΕΔ έδειξαν ευαισθησία από την πρώτη στιγμή για το Κυπριακό, όπως και ο λαός. Με τη διαφορά πως τις οδυνηρές ΄΄λύσεις΄΄ κλήθηκε να τις επιβάλλει μερίδα αυτών των στελεχών, που συνωμοτούσαν χρόνια για να κυβερνήσουν τον τόπο, να τον ΄΄σώσουν΄΄, να πάρουν την ΄΄κόκκινη μηλιά΄΄. Και χρεώθηκε ολόκληρο το στρώμα των αξιωματικών κυρίως, και δευτερευόντως των υπαξιωματικών, το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και τις συνέπειές του, όπως και την εφτάχρονη εκτροπή στην Ελλάδα με ό,τι αυτή συνεπάγεται.

Τα στελέχη του ναυτικού είχαν πιο ελαστική θέση απέναντι στον Μακάριο και γενικότερα στο Κυπριακό, απ’ ότι του στρατού ξηράς και τούτο διακρίνεται και στα έγγραφα που αναφέρονται στα θέματα αυτά. Ακόμα και στα συνταγμένα από προσκείμενους τη δικτατορία, ή σε κάθε περίπτωση από επηρεασμένους από το κλίμα και το δικτατορικό καθεστώς. Το ΑΝ στέλνει κάθε εβδομάδα ενημερωτικά έγγραφα στα υποταγμένα αρχηγεία και τις μεγάλες διοικήσεις και ναυτικούς σταθμούς. Περιλαμβάνει πληροφορίες και εκτιμήσεις για τις κομμουνιστικές και Αραβικές χώρες, την Τουρκία, την Κύπρο και τους στόλους που κυκλοφορούν στη Μεσόγειο και επισκέπτονται την Ελλάδα (Πολεμικά των ΗΠΑ και εμπορικά της ΕΣΣΔ). Τα περισσότερα στοιχεία αφορούν την κατάσταση στην Τουρκία και τα συμβαίνοντα στην Κύπρο.

Τα δελτία που εντοπίσθηκαν αφορούν από Δεκέμβριο 1970 μέχρι Ιούλιο 1972 και ένα του Δεκεμβρίου 1972. Είναι περίοδος όπου ο Γρίβας βρίσκεται στην Κύπρο και σε έντονη διένεξη με τον Μακάριο, ο τελευταίος όπως και ο Λυσσαρίδης εξοπλίζουν μη ελεγχόμενα από το καθεστώς των Αθηνών Σώματα Κυπρίων, οι συζητήσεις μεταξύ Κληρίδη – Ντεκτάς βρίσκονται σε αέναη κίνηση, οι τρεις Μητροπολίτες με παρακίνηση των Αθηνών ζητούν από τον Μακάριο να μονάσει. Το Κυπριακό, κύρια με το καθεστώς των Αθηνών αλλά και με τους Τούρκους, βρίσκεται σε εκρηκτική φάση. Την κατάσταση απεικονίζουν με προσεκτικές αλλά αιχμηρές φράσεις οι εβδομαδιαίες ενημερώσεις του 2ου ΕΓ/ΑΝ.

Εν τω μεταξύ στη Μεσόγειο πηγαινοέρχονται οι στόλοι των ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, δείχνοντας το εκατέρωθεν ενδιαφέρον για τις χώρες της περιοχής. Όλα αυτά απεικονίζονται στα δελτία, με αναφορές στα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στις χώρες της περιοχής και τις θέσεις των υπερδυνάμεων. Το ίδιο διάστημα στην Τουρκία έχουμε στρατιωτικό πραξικόπημα, η ΗΑΔ (Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία) βρίσκεται ακόμα εν ζωή. Στη Λιβύη ο Καντάφι ολοκληρώνει τις εθνικοποιήσεις και τις δεσμεύσεις ξένων κεφαλαίων. Στο Ιράκ το κόμμα ΜΠΑΑΘ κυριαρχεί, και συχνά όπως και στη Συρία οι στρατιωτικοί που είναι στην εξουσία, συλλαμβάνουν άλλους που σχεδίαζαν να τους ανατρέψουν και τους εκτελούν ενώ παράλληλα και κατά διαστήματα εκτελούν και κομμουνιστές.

Το καθεστώς της 21ης Απριλίου εμφανίζεται να ελέγχει την κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας και έχει επιλέξει το δρόμο της σύγκρουσης με το Μακάριο. Τα Τσεχοσλοβακικά όπλα που η Κυπριακή Κυβέρνηση αγοράζει για εξοπλισμό δυνάμεως εκτός Γενικού Επιτελείου Εθνικής Φρουράς (ΓΕΕΦ το οποίον ελέγχεται από Έλληνες αξιωματικούς, άρα από τη δικτατορία), είναι αφορμή για όξυνση των σχέσεων χούντας-Μακαρίου.

Από το δελτίο της 4 Ιανουαρίου 1970 εκτός των άλλων πληροφορούμαστε, πως στη Μεσόγειο εκείνες τις ημέρες βρίσκονται σαράντα πέντε (45) μονάδες της ΕΣΣΔ, (15 μάχιμα πλοία επιφανείας, 21 βοηθητικά και 9 υποβρύχια), ενώ τα ελληνικά λιμάνια επισκέφθηκαν είκοσι οκτώ (28) σκάφη του εμπορικού στόλου πάλι της ΕΣΣΔ. Κατά τα άλλα ο Ντεμιρέλ στην Τουρκία στηρίζεται σε μία ψήφο, η κατάσταση είναι συγκεχυμένη και «…ως εκ τούτου πρέπει να αναμένωμεν συντόμως ριζικάς εξελίξεις μη αποκλειομένης πραξικοπηματικής επεμβάσεως των Ενόπλων Δυνάμεων…». Δεν κρύβεται η απογοήτευση του συντάκτη για τις προτιμήσεις των Τούρκων στην Ελισσάβετ αντί του Άγκνιου. Ο τελευταίος ήταν το καμάρι της χούντας επειδή ήταν ελληνοαμερικανός και τους πρόσεχε με δηλώσεις. Η προεκλογική του εκστρατεία, όπως και του Νίξον, διευκολύνθηκε (πληρώθηκε σημαντικό τμήμα των εξόδων της) από ΚΥΠ και τη χούντα, όπως αποκάλυψε ο Ηλίας Δημητρακόπουλος. «…ο Γεώργιος Παπαδόπουλος δίνει εντολή στον Μιχάλη τον Ρουφογάλη της μυστικής Κ.Υ.Π., η οποία τότε χρηματοδοτείται από την αμερικανική C.I.A. να δώσει το μάξιμουμ ποσό σε μετρητά στον Tom Πάπας …. η Κ.Υ.Π. δεν έχει 549.000 δολάρια μετρητά, πήγε στην Τράπεζα της Ελλάδος και τα πήρε …τα λεφτά του Αμερικανού φορολογούμενου έρχονται στην Ελλάδα για λόγους ασφαλείας στην Ελληνική Κ.Υ.Π., η Ελληνική Κ.Υ.Π. τα ξαναέστειλε πίσω στον Νίξον και Άγκνιου…». Το παιγνίδι αυτό παίχτηκε από στελέχη των ΕΔ και είναι μια δραστηριότητα ενδεικτική των υπόγειων συνδέσεων ελληνικών και αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών.

Το δελτίο της 8-1-1972, όπως είναι γραμμένο, δείχνει την προτίμηση των συντακτών του για παραχωρήσεις από την πλευρά των Ε/Κ, ώστε να κλείσει το Κυπριακό. Ήταν στόχος των απριλιανών.

Είμαστε τις πρώτες ημέρες του 1972 η ΕΟΚΑ Β΄ δραστηριοποιείται και πέντε ημέρες μετά την έκδοση αυτού του δελτίου, δηλαδή στις 13 Ιανουαρίου 1972 κατέρχεται στην Κύπρο και ο Καρούσος, ο αποκαλούμενος έκτοτε και υπαρχηγός του Γρίβα στην ΕΟΚΑ Β΄. Είναι επιβοηθητική η παράθεση όσων είπε στη συνέντευξή του στον γράφοντα για εκείνη την περίοδο. Αναφέρεται στην δεύτερη κάθοδό του στην Κύπρο, όπου διαπιστώνει πως από τους αξιωματικούς, που είχαν δεσμευτεί να κατέβουν για βοήθεια του Γρίβα, είναι ο μόνος που υλοποιεί την υπόσχεση. Επίσης αναφέρεται σε προσπάθεια του Γρίβα για οργάνωση αντιχουντικής ομάδας με απόστρατους αξιωματικούς στην Ελλάδα και εκπαίδευσή τους σε εκρηκτικά από παλαιούς αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Δεν αποδέχεται την άποψη πως ο Γρίβας συνεργαζόταν με τη χούντα. Αντίθετα τον θέλει να κινείται ενάντιος στα σχέδιά της για ανατροπή του Μακαρίου Ο Καρούσος αποσύρεται της ενεργού δράσεως, για όλο το διάστημα των συγκρούσεων μεταξύ Γριβικών και Μακαριακών. «…Μέγας αριθμός αξιωματικών βρίσκεται κάτω, ήτανε άνθρωποι της εμπιστοσύνης της χούντας… Ο κόσμος του Γρίβα τους έκανε παρέα… Αυτοί μάλιστα συνήργησαν, στο να οργανωθεί κρυφά από τον Γρίβα, και η δολοφονική κατά του Μακαρίου απόπειρα στον Άγιο Σέργιο …». Δεν κρύβει την πεποίθησή του, πως οι Έλληνες πολιτικοί είχαν ανάμειξη στις εξελίξεις των γεγονότων, με την εισβολή των Τούρκων ως αφορμή για την ανατροπή της χούντας «…Ο καθένας ήθελε μια εξωτερική αιτία που θα την ανέτρεπε ώστε, αυτοί να ξαναέπιαναν τις καρέκλες τους … ήθελαν εθνική καταστροφή στην Κύπρο, όπως έγινε …… δεν παρενέβησαν να την εμποδίσουν την τελευταία στιγμή … ξέρω ότι η επιστολή Μακαρίου προς Γκιζίκη ενεκρίθη πρώτα …Απ’ έξω …… Εγένοντο διορθώσεις και πήγε κάτω ξανά…» Εννοεί τον Καραμανλή. Τις ενημερώσεις του βασιλιά δεν απέκλειε και ο Καρούσος ως πιθανές από την πλευρά του Γρίβα για εκτόνωση της κατάστασης στο νησί. Υποτίθεται πως ο Κωνσταντίνος είχε ακόμα δυνατότητες να παρέμβει.

Τα δελτία των επομένων μηνών (μέχρι και του Δεκεμβρίου 1972, που είναι και το τελευταίο που διαθέτουμε) ασχολούνται συνεχώς με τα Τσεχοσλοβακικά όπλα, τις εφεδρικές δυνάμεις του Μακαρίου, τους άνδρες που στρατολογεί και εξοπλίζει ο Λυσσαρίδης με στόχο να φτάσει τα 2.000 άτομα. Τροφοδοτούν τους παραλήπτες των δελτίων με συνεχείς πληροφορίες για τις διχαστικές συνθήκες των ελληνοκυπρίων στην Κύπρο, με έντεχνη και ωμή συχνά τοποθέτηση για ευθύνες του Μακαρίου. Παράλληλοι στόχοι με τον Μακάριο είναι ο Λυσσαρίδης και το ΑΚΕΛ.

Όσον αφορά τη σχέση του Γρίβα με τη χούντα, όλοι και όλα τα κείμενα τον θέλουν να γίνεται όργανο του καθεστώτος των Αθηνών. Ο Μακάριος ωμά τα αναφέρει αυτά στο γράμμα του της 2-7-1974 προς τον Γκιζίκη. Ο Καρούσος δεν το αρνείται, αλλά τονίζει πως αυτό συμβαίνει από κάποια χρονική στιγμή και μετά. Διευκρινίζει τα της διεισδύσεως οργάνων της δικτατορίας στην ΕΟΚΑ Β΄. Επιμένει πως ο Διγενής στρατολογούσε αξιωματικούς στην Ελλάδα με στόχο οργάνωση που θα καταπολεμούσε τη χούντα των Αθηνών από την Κύπρο. Κανείς από αυτούς τους αξιωματικούς δεν κατέβηκε στην Κύπρο εκτός του Καρούσου. Ονομάζει μόνον τον Δροσογιάννη με τον οποίον υπάρχει κατά τα φαινόμενα έντονη αντίθεση σε προσωπικό επίπεδο. Οι αναφορές στον Βαρδάνη και το Λύτρα (απότακτοι ήδη αξιωματικοί του ΣΞ) σε σχέση με τον Γρίβα, δεν αφορούν την Κύπρο, αλλά προσπάθειες του Γρίβα για οργάνωση αντιστασιακής ομάδας στην Αθήνα.

Οι συνεντεύξεις με τους αναφερόμενους δίνουν στοιχεία αλλά δεν επαρκούν ώστε με βεβαιότητα να διεισδύσει κανείς στις προθέσεις του Γρίβα με τις δραστηριότητες στην Ελλάδα. Η οργάνωση με το Λύτρα έγινε και λειτούργησε για λίγο, όπως ο ίδιος το περιγράφει. Έγιναν συλλήψεις, υπέστησαν διώξεις. Ο Καρούσος δίνει το λόγο του στον Γρίβα και τον τηρεί, κατεβαίνοντας στην Κύπρο. Όσο παράδοξο και εάν φαίνεται, λέει πως το κάνει, πιστεύοντας πως θα πολεμήσει τη δικτατορία. Όσο χρόνο διέρχεται εκεί δεν έχει σοβαρό μπλέξιμο στις αντιμακαριακές δραστηριότητες της ΕΟΚΑ Β΄. Μετά το θάνατο του Γρίβα προσπαθεί να στρέψει σε πολιτική δράση την οργάνωση, αποτυγχάνει λόγω των αντιδράσεων και γυρίζει πίσω. Συλλαμβάνεται από τον παλιό του συμπολεμιστή του ΕΔΕΣ τον Ιωαννίδη, και ο τελευταίος ακούει για την κατάσταση στην Κύπρο μια άποψη σωστή, όπως απέδειξαν οι εξελίξεις. Ο Βασιλικόπουλος εκφράζεται καθαρά για τον Καρούσο στη συνέντευξή του και συγχρόνως καλύπτει και για το Κυπριακό κάποια σημεία. «…αν έλεγες του Καρούσου ΄΄Πάρε τρεις και πήγαινε κάνε αυτή την δουλειά΄΄ αυτοστιγμής σου έλεγε ΄΄Ναι πάω΄΄ η δουλειά ήταν τελειωμένη …. Όταν όμως ο Γρίβας πέθανε.. ο Ιωαννίδης παρήγγειλε … στους άλλους στης Ε.Ο.Κ.Α. ΄΄Ή διώχνετε τον Καρούσο ή σας κόβω τη βοήθεια΄΄ Και τότε αναγκάστηκε να φύγει, ο Καρούσος ….»

Παίρνουμε τη συνέντευξη του Καρούσου ως έχει. Υπήρξε σε τρεις πολεμικές συγκρούσεις παρών (κατοχή, εμφύλιος, Κύπρος). Δεν έκανε πίσω, ούτε εξαγόρασε την παρουσία του στις συγκρούσεις με την παράταξη των ΄΄εθνικοφρόνων΄΄. Ο ίδιος είναι εθνικόφρων χωρίς εισαγωγικά. Πολέμησε τον κομμουνισμό και σεβάστηκε τους πολεμιστές αντιπάλους του. Εξακολουθούσε μέχρι το τέλος να έχει τις απόψεις του για το ΕΑΜ, το ΚΚΕ, τον κομμουνισμό γενικότερα. Έπρεπε να τον σεβαστούν οι τότε σύντροφοί του και δεν το έκαναν, ούτε στην επταετία (όσοι από εκείνους είχαν στηρίξει τη χούντα), ούτε στην ΕΟΚΑ Β΄ ειδικά μετά το θάνατο του Γρίβα, ούτε η οικονομική/ κοινωνική τάξη που στηρίχθηκε στους δικούς του πολέμους για να ασκήσει και εκμεταλλευτεί την εξουσία στη χώρα. Ο Καρούσος επομένως είναι στέλεχος των ΕΔ εν ενεργεία στις 20-4-1967, αντιχουντικός, πατριώτης, ενάντιος του Κομμουνισμού και ερμηνεύονται οι πράξεις του εύκολα. Ο Γρίβας γιατί τα έκανε αυτά;

Πόσο δίκιο έχει ο Καρούσος όταν λέει πως η καταστροφή στην Κύπρο συνειδητά αφέθηκε να εξελιχθεί, αν όχι προκλήθηκε, για να ξαναβρούν τους πολιτικούς τους θώκους οι παλαιοκομματικοί; Γιατί αυτό ακριβώς υπονοεί. Η άποψη αυτή προωθείται έντονα και από τους οπαδούς του καθεστώτος της 21ης Απριλίου και όχι μόνον απ’ αυτούς. Προβλήθηκε σε τηλεοπτική συνέντευξη του συνταγματάρχη ε.α. Δ.Παπαποστόλου. Καταγράφονται και από τον τ. Βουλευτή Ψαρουδάκη στοιχεία από τις καταθέσεις στην επιτροπή της Βουλής για το Κυπριακό, αλλά και η άποψη του για τις ευθύνες ιδιαίτερα του Καραμανλή και της υπόλοιπης πολιτικής ηγεσίας της μεταπολίτευσης. Γνωρίζουμε πως την ίδια ημέρα που ο Μακάριος στέλνει την επιστολή του (2/7/74 και παραλαμβάνεται από τον Γκιζίκη την επομένη) γίνεται η σύσκεψη όπου καθορίστηκαν οι λεπτομέρειες του πραξικοπήματος. Επομένως, συμπεραίνει ο Κάππος, «…δεν είναι σωστό ότι αιτία για το πραξικόπημα ήταν η επιστολή του Μακαρίου …».

Ο Μακάριος ήταν προσωπικότητα διεθνούς κύρους, πολιτικός μεγάλου βεληνεκούς (και μεγάλα τα λάθη του) και αναμφισβήτητα όσο ζούσε δεν υπήρχαν Έλληνες πολιτικοί, που θα μπορούσαν να τον καθοδηγούν. Αυτό όμως δεν αποκλείει τη σύμπραξη με κύκλους Ελλήνων πολιτικών στο εξωτερικό για καταπολέμηση της χούντας (να θυμηθούμε πως στο εξωτερικό στην επταετία ζούσαν οι Καραμανλής, Παπανδρέου, Μητσοτάκης, Κωνσταντίνος Γκλύξμπουργκ (ή Β΄, ή Χριστιανός, ή Δελαγκρέτσια ή τ. βασιλιάς) και πολλοί άλλοι.

Ο Αβέρωφ κινιόταν ελεύθερα με διπλωματικό διαβατήριο και όταν δημοσιογράφος τον ρώτησε μεταπολιτευτικά, πως συμβιβάζεται να είναι και ΄΄αντιχουντικός΄΄ και να κινείται με τέτοιο διαβατήριο αντέδρασε πολύ ψυχρά απαντώντας πως ΄΄χειριζόμαστε, κύριε, εθνικά θέματα΄΄. Τότε έγινε και η περίφημη συνάντηση/ ημερίδα/ συνέδριο /συνωμοσία/ σχεδίαση ή όπως ονομάσθηκε ΄΄Σεμινάριο΄΄ της Ρώμης για το Κυπριακό. Ήταν και ο Αβέρωφ εκεί και υπέβαλλε συγκεκριμένη πρόταση μάλιστα. Και αυτό τρεις μήνες μετά την αποφυλάκισή του για το ΄΄Κίνημα του Ναυτικού΄΄ τις ημέρες ακριβώς των γεγονότων του Πολυτεχνείου. Οι κινήσεις του οπωσδήποτε ελέγχονταν. Γράφει ο Ιγνατίου σε βιβλίο του. «… Ανάμεσα στα πρώτα δέκα National Security Study Memoranda (N.S.S.M.) ήταν και η Κύπρος. Το 1969-70 πραγματοποιήθηκε από την αμερικανική πρεσβεία της Λευκωσίας η δεύτερη μελέτη που είχε μια άλλη μορφή και καταγράφηκε ως National Security Decision Memoranda (N.S.D.M)…”  Όσο για το πώς μίλησε ο Αβέρωφ και για συμφέροντα ποιών, αναφέρει: «…ήταν φανερό ότι στόχος του Αβέρωφ ήταν να αντιμετωπιστεί το Κυπριακό ως ΝΑΤΟϊκό πρόβλημα και να λυθεί μέσα στα πλαίσια της συμμαχίας, με τρόπο που να διασφαλίζονται τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο….ο καθηγητής…λέει ότι η πρόταση του Αβέρωφ εξυπηρετούσε ξεκάθαρα τα συμφέροντα της Δυτικής Συμμαχίας…». Και σε όλα αυτά εμπόδιο ήταν ο Μακάριος.

Μοχλός για την υλοποίηση του N.S.D.M. για την Κύπρο, ήταν η ομάδα Ιωαννίδη, που αφού έκανε το ΄΄καθήκον΄΄ της, παραμερίσθηκε την ίδια στιγμή. Κάποτε πρέπει να αποκαλυφθεί ο ρόλος του Αβέρωφ. Δεν φτάνει η προβολή της πλευράς ΄΄του ευπατρίδη με τα τσαρούχια και το υπέρκομψο κοστούμι στη Βουλή΄΄. Θα τον δούμε κάπως και στο ΄΄κίνημα΄΄ του ναυτικού για το οποίο ο Πετρόπουλος ευθέως τον κατηγορεί πως το είχε από το 1972 (;) προδώσει. Αλλά για το Κυπριακό ο Αβέρωφ υπήρξε πρόσωπο με σημαντικούς ρόλους πάντα.

Επανερχόμενοι στους αξιωματικούς, με τους οποίους ο Γρίβας επεδίωξε επαφή για αντιστασιακή οργάνωση στην Ελλάδα, συναντάμε τον Βαρδάνη ο οποίος στη συνέντευξή του (29-11-02) διευκρινίζει, πως συναντήθηκε με τους Κύπριους αλλά δεν προέκυψε συνεργασία. Πώς εξηγείται η συνεργασία του Γρίβα αργότερα, και από πότε άρχισε με τον Ιωαννίδη;

Σε ένθετο της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ παρουσιάζονται συνοπτικά, αλλά αρκετά στοιχεία για τα διαδραματισθέντα προ της εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο. Η άποψη όμως πως το πραξικόπημα σχεδιάστηκε, για επιβίωση του ελεγχόμενου από τον Ιωαννίδη απομονωμένου καθεστώτος των Αθηνών, δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Μια από τις αιτίες του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου και στόχος των πραξικοπηματιών ήταν το Κυπριακό. Επομένως τις συνθήκες για επέμβαση στην Κύπρο θα τις δημιουργούσαν, όπως και έγινε. Εξ άλλου το πραξικόπημα εξυπηρετούσε και τους Αμερικανούς. Και αφού προσφέρονταν από χρόνια να κάνουν την επιχείρηση (Τούρκοι με τον Ετσεβίτ και Έλληνες πρώτα με τον Παπαδόπουλο και στη συνέχεια με τον Ιωαννίδη) γιατί να μη βοηθήσουν; Με πολλαπλές επιτυχίες. Οι Τούρκοι ευχαριστημένοι, ο Μακάριος εκτός ενεργείας, οι Έλληνες δυσαρεστημένοι αλλά υπό τον έλεγχο των Αμερικανών διπλωματών και με δεσμεύσεις στο ΝΑΤΟ, οι Άγγλοι οι μόνοι κυρίαρχοι (άρα και οι ίδιοι οι Αμερικανοί) σε μεγάλα τμήματα του εδάφους του νησιού, όπου και οι βάσεις. Οι Σοβιετικοί εκτός επιρροής στο αβύθιστο αεροπλανοφόρο, που ελέγχεται πλέον απόλυτα.

Ανεξάρτητα επομένως από την θέληση για επιβίωση του καθεστώτος Ιωαννίδη με την ανατροπή Μακαρίου, το καθεστώς τον έχει βάλει στόχο, διότι ΄΄εμποδίζει την ένωση΄΄. Και δεν είναι μύθος, όπως λέει ο Ευρυβιάδης, η άποψη «…ότι όλα έγιναν για την ένωση…». Είναι άλλο τι συνέβαινε με βάση τις συμφωνίες και τις ρεαλιστικές δυνατότητες για ένωση (μάλλον για διχοτόμηση και διπλή ένωση), και άλλο τι πίστευαν και με βάση αυτό ενεργούσαν και οι συνωμότες περί τον αρχηγό τους Ιωαννίδη και όλοι οι στρατιωτικοί, που ήθελαν την Κύπρο ενωμένη με την Ελλάδα.

Τα στελέχη των ΕΔ που ήταν η ηγεσία του Απριλιανού καθεστώτος, αποδείχθηκαν μικρών προδιαγραφών. Η ομάδα αυτή ήταν αδύναμη σε όλους τους τομείς, για να ασκήσει πολιτική διεθνούς επιπέδου, όπως είναι το Κυπριακό. Δεν ήταν έμπειροι, διπλωμάτες, χαρισματικοί, δυνατοί, οραματιστές, ήταν ΄΄λίγοι΄΄, ΄΄μικροί΄΄, ΄΄αδύναμοι΄΄. Εκείνο που ήξεραν καλά, γιατί ολόκληρη τη στρατιωτική τους ζωή αυτό έκαναν, ήταν να συνωμοτούν. Όχι όμως όπως ο Κίσινγκερ, και αγνόησαν ότι, δεν ήταν ηλίθιοι οι Τούρκοι. Δεν μπορεί κανείς να πει για τους εδώ πως ΄΄απαλλάσσονται λόγω βλακείας΄΄. Παρότι εύκολα έριξαν το ανάθεμα και τις ευθύνες, για ό,τι ακολούθησε του πραξικοπήματος, στη διάδοχη κατάσταση στην Ελλάδα με τον Καραμανλή. Εν τούτοις πρέπει να καθοριστεί δικαστικά και πολιτικά εάν ήταν προδότες συγγνωστοί (δηλαδή εκ δόλου), όπως πολλοί τους αποκαλούν. Προδοσία με τη λογική αυτή ήταν σίγουρα οι πράξεις τους. Δεν ήθελαν να καταλήξουν τα πράγματα εκεί που κατέληξαν, και ενδιαφέρει αυτό μόνο για να ερμηνεύσει κανείς, το γιατί χρησιμοποιήθηκαν.

Α.Κακαράς

Υ/Γ. Τα στοιχεία του κειμένου από την έκδοση Οι Έλληνες Στρατιωτικοί, Παπαζήση, Αθήνα 2006

Πολυτεχνείο

 

17 ΝΟΕΜΒΡΗ 1973 – ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

……………………….

Από το μεσημέρι της Παρασκευής θεάθηκαν στην Πλατεία Συντάγματος άντρες με πολιτικά, που κουβαλούσαν δύσκολα καλυπτόμενα μακρύκανα όπλα, τυλιγμένα με εφημερίδες και νάιλον.  Πήγαιναν να πάρουν θέσεις σε ταράτσες, απ’ όπου σε λίγο θα πυροβολούσαν διαδηλωτές ή ανύποπτους διερχόμενους, παρ’ ότι… ναι υπήρχαν ακόμα ανύποπτοι.

Αργότερα και μόλις άρχισε να σκοτεινιάζει, στο σιντριβάνι της πλατείας Βικτωρίας μερικοί έριχναν νερό στα μάτια τους προσπαθώντας, χωρίς αποτέλεσμα, να τα ανακουφίσουν από τα πρώτα δακρυγόνα, που είχαν αρχίσει να πέφτουν. Στο ύψος της πλατείας την ίδια ώρα, μεγάλη ομάδα διαδηλωτών διασχίζοντας την Αριστοτέλους, ξήλωνε από τα πεζοδρόμια τα σήματα της τροχαίας και ένα στέγαστρο από τη στάση των λεωφορείων. Στην Πατησίων, λίγο πιο κάτω από τον ΟΤΕ, είχε ακινητοποιηθεί διαγώνια ένα τρόλεϊ φορτωμένο με συνθήματα κλείνοντας έτσι το δρόμο, ενώ δίπλα στεκόταν μια μεγάλη ομάδα αστυφυλάκων. Έξω από το Πολυτεχνείο, στο οδόστρωμα, είναι αναμμένες  φωτιές που τροφοδοτούνται με εφημερίδες για τα δακρυγόνα που έχουν πνίξει την περιοχή. Ένα ειδικό όχημα της αστυνομίας περνάει με μεγάλη ταχύτητα σκορπίζοντας και άλλα, ενώ τα μεγάφωνα μέσα στο χώρο του πανηγυριού που θα ξετυλιγόταν σε δράμα, διακόπτουν κατά διαστήματα τα συνθήματα και δίνουν οδηγίες προστασίας απ’ τα αέρια.

Οι πύλες και απ’ τις τρεις πλευρές είναι αμπαρωμένες και δεν επιτρέπεται από τους έγκλειστους η είσοδος πλέον σε κανέναν.  Μέσα από τα κάγκελα και σκαρφαλωμένοι σ’ αυτά στέκουν οι νέοι, κουνώντας σημαίες και κραυγάζοντας ότι μέχρι τότε τους απαγόρευαν. Η κεντρική πύλη είναι υποστυλωμένη με δοκάρια.  Μια ομάδα μετακινεί τραμπαλίζοντας ένα αυτοκίνητο «Μερσεντές» και το στήνει πίσω της.  Σε λίγο, με τον ίδιο τρόπο, θα μεταφερθεί και ένα μικρότερο δίπλα στο προηγούμενο.

Μέσα στο χώρο του Πολυτεχνείου, παρά το σκοτάδι που κυριαρχεί έξω από0 τα κτήρια, ο τόπος σφύζει από ζωή. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, γυρίζει ρωτώντας αν είδε κανείς μια πιτσιρίκα, για να της δώσει τη ζακέτα της μην τυχόν και κρυώσει….Είναι μόνο δώδεκα, καταλάβατε, θα μου κρυώσει η εγγονούλα….!

Κατά διαστήματα φτάνουν νεαροί με μηχανάκια που φέρνουν μηνύματα από τις συγκρούσεις που έχουν αρχίσει στην Αθήνα, από πολιορκίες κτιρίων και τέτοια, σκληρά, αιματηρά. Ακούγονται πυροβολισμοί και κυκλοφορούν οι πρώτες φήμες για νεκρούς, ενώ μεταφέρονται τραυματίες στο πρόχειρο ιατρείο, σε κάποιο από τα κτίρια του Πολυτεχνείου. Ο σταθμός ζητάει  ιατρικό υλικό.  Μια ομάδα μεταφέρει φορείο και εύκολα διακρίνεται ότι ο μεταφερόμενος είναι νεκρός. Ακούγεται ότι στην ταράτσα του απέναντι ξενοδοχείου υπάρχουν ελεύθεροι σκοπευτές, δεν διαπιστώθηκε τελικά αν μέσα στο Πολυτεχνείο πυροβολήθηκε κανείς.

Τα τανκς που πλησιάζουν, πρώτα ακούγονται και μετά φαίνονται με τους αναμμένους προβολείς, ενώ συγχρόνως σβήνουν τα φώτα σε όλη την περιοχή καθώς διακόπηκε το ρεύμα. Σαν με σύνθημα ξαφνικά όλα σώπασαν, η παγωμάρα διακόπτεται μόνο από ψιθυρίσματα. Ο σταθμός όμως εξακολουθεί να λειτουργεί και μια ομάδα νέων, φωνάζοντας συνθήματα, διασχίζει το πλήθος που συγκεντρώθηκε στον κεντρικό μπροστινό περίβολο.  Ήταν εμφανής η προσπάθεια να δοθεί κουράγιο στους έγκλειστους, που πάγωσαν με την εμφάνιση των αρμάτων. Καταφτάνουν τρία και στέκονται κατά μήκος της Πατησίων, με το πρώτο στο ύψος ακριβώς της κεντρικής πύλης.  Περιφέρουν τους προβολείς στις προσόψεις των γύρω κτιρίων, απ’ όπου ακούγονται να χτυπάνε τα πορτοπαράθυρα που κλείνουν οι ένοικοι.  Μια ριπή πέφτει στο μπαλκόνι ό,που διακρίνεται ανοικτή κάποια πόρτα.

Πίσω από τα τανκς βρίσκεται μια στοιχισμένη σειρά αντρών με πολιτικά, που ακουμπάνε σε μεγάλα φρεσκοκομμένα στειλιάρια ενώ μερικοί απ’ αυτούς τα κραδαίνουν απειλητικά.  Πολλοί στρατιώτες παίρνουν θέση κυκλώνοντας από αριστερά το Πολυτεχνείο και μια μεγάλη ομάδα βρίσκεται κοντά στο πρώτο άρμα.  Όλοι κρατούν όπλα. Μετά το πρώτο πάγωμα οι συγκεντρωμένοι πίσω από τα κάγκελα, απευθυνόμενοι στους στρατιώτες, αρχίζουν να φωνάζουν το σύνθημα «είμαστε αδέλφια σας», ενώ άλλοι αποδοκιμάζουν κάποιον που εκσφενδόνισε ένα μπουκάλι προς την Πατησίων, και έναν άλλον που έριξε μερικά νεράντζια.  Αυτές ήταν και οι μόνες πράξεις αντίδρασης στην όλη επιχείρηση.

Έχουν αρχίσει διαπραγματεύσεις για την έξοδο των περικυκλωμένων και κάποιος έχει ανέβει όρθιος στον μεσαίο πέτρινο στύλο της πύλης, κουνώντας συνεχώς τα χέρια του σαν να θέλει να καθησυχάσει το πλήθος, που είναι πλέον σιωπηλό από κάτω. Τα λίγα λεπτά που δόθηκαν από τον αξιωματικό που διαπραγματευόταν με κάποιους της συντονιστικής επιτροπής για την έξοδο, κοντεύουν ήδη να τελειώσουν.  Ο ανεβασμένος στο στύλο εξακολουθεί να κινεί τα χέρια του καθησυχαστικά, χωρίς να σταματά.  Δεν παίρνει είδηση το άρμα, που στρέφοντας προς τα πίσω το πυροβόλο του, έχει ξεκινήσει εναντίον της πύλης.  Ακούει όμως το μούγκρισμα της μηχανής μόλις αυτή ανεβαίνει το διάζωμα που χωρίζει την Πατησίων, γυρίζει έντρομος και γκρεμίζεται δίπλα στις ερπύστριες τη στιγμή που η πύλη και η υποστύλωση διαλύονται.

Η «Μερσεντές» και το μικρότερο αυτοκίνητο λιώνουν κάτω από το άρμα που προχωρώντας συνεχώς πατάει πύλη, δοκάρια και αυτοκίνητα και σταματάει πιο πέρα, έχοντας εκπληρώσει την αποστολή του. Ο κόσμος που ήταν στα κάγκελα, πάνω στα δοκάρια και στα αυτοκίνητα μέσα από τη πύλη, έχει σκορπίσει φωνάζοντας έντρομος. Οι στρατιώτες μπαίνουν τρέχοντας σε δύο γραμμές δεξιά και αριστερά από το άρμα και δημιουργούν ένα διάδρομο μέσα απ’ τον οποίο αρχίζει η έξοδος.  Οι φαντάροι καθοδηγούν τους εξερχόμενους, μερικοί μάλιστα παίρνουν απ’ το χέρι γυναίκες και τους συνιστούν να προσέχουν που πατάνε, για να μη χτυπήσουν από τις σκόρπιες λαμαρίνες και πέτρες. Κάποιος φωνάζει να μην καπνίσει κανείς φαντάρος, γιατί κάτω υπάρχει βενζίνη από τα διαλυμένα αυτοκίνητα.

Ο συνεχής οξύς ήχος που ακούγεται, όταν προβάλλεται η ταινία της εισβολής στο Πολυτεχνείο, είναι απ΄ την κολλημένη κόρνα της «Μερσεντές», που ισοπεδώθηκε και χτυπούσε συνεχώς όλη την ώρα της εξόδου, εκφράζοντας τη δική διαμαρτυρία. Όσοι περνούν πίσω από το άρμα, δέχονται τα καυσαέρια και τις φλόγες από την τεράστια εξάτμιση της μηχανής που δουλεύει συνεχώς. Μια κοπέλα έχει αγκαλιάσει έναν αξιωματικό και σε κατάσταση υστερίας του φωνάζει να τη σώσει.  Αυτός προσπαθεί να την καθησυχάσει, λέγοντάς της πως γι’ αυτό ήρθε ο στρατός στο Πολυτεχνείο.

Παράλληλα, στον τοίχο έξω απ’ την πύλη στην Πατησίων, έχουν στηθεί οι ροπαλοφόροι και χτυπάνε με τα ξύλα όποιον προλάβουν.  Κάποιος στρατιώτης ορμάει σε έναν απ’ αυτούς και τον γκρεμίζει χτυπώντας τον με τον υποκόπανο του όπλου του στην κοιλιά, βρίζοντάς τον συγχρόνως: «Γιατί χτυπάς, ρε μαλάκα»…!!  Ολόκληρο το τετράγωνο του Πολυτεχνείου είναι κυκλωμένο και τρέχοντας όλοι προσπαθούν να βρουν άνοιγμα να περάσουν.

Αριστερά στη Στουρνάρα βρίσκεται παραταγμένο ένα τμήμα λοκατζήδων με επικεφαλής αξιωματικό που διακρίνεται πολύ καλά.  Τέσσερα χρόνια μετά, τον Αύγουστο του 1978 στο πολεμικό ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ ο ίδιος αξιωματικός θα εκμυστηρεύεται στο συντάκτη του παρόντος με κάθε ειλικρίνεια τα συναισθήματα από την παρουσία του εκείνο το βράδυ στο Πολυτεχνείο.  Στη Μπουμπουλίνας, ξεπροβάλλει πίσω από ένα αυτοκίνητο κάποιος με πιστόλι στο χέρι και το προτείνει φωνάζοντας «πίσω τσογλάνι και σ’ έφαγα».

Στην άλλη γωνία, μια ομάδα από νέους είναι γύρω από έναν στρατιώτη και μια κοπέλα του λέει πως έχει και αυτή αδελφό στα ΛΟΚ και τον εκλιπαρεί να τους βοηθήσει.  Ο στρατιώτης ξεκινάει τρέχοντας προς την πλατεία Εξαρχείων, καταπάνω σε μια πυκνή σειρά από αστυνομικούς που κλείνουν το δρόμο.  Συγχρόνως πυροβολεί στον αέρα ενώ πίσω του τρέχει η ομάδα των φυγάδων, που πέφτει πάνω στο φράγμα των αστυνομικών.  Οι τελευταίοι τους περιμένουν με τα ρόπαλα και τους χτυπούν.  Κάποιοι έπεσαν κάτω… κάποιοι πέρασαν και γλίτωσαν.  Ο στρατιώτης έκανε μεταβολή και γύρισε πίσω. Από τα μπαλκόνια πετούν προς τους αστυνομικούς γλάστρες και στις πολυκατοικίες ανοίγουν οι πόρτες δίνοντας άσυλο. Στην κορυφή ενός δρόμου ένας γέρος στέκεται με τα χέρια στη μέση και φωνάζει στους αστυνομικούς ν’ αφήσουν τα παιδιά να φύγουν.

Στην Αλεξάνδρας μια άλλη ομάδα από άρματα κατεβαίνει με μεγάλη ταχύτητα, ενώ ένα αυτοκίνητο προβάλλει έτοιμο να βγει στη λεωφόρο και με πανικόβλητο τον οδηγό στρίβει επιτόπου και τρυπώνει στο δρόμο από τον οποίο ήρθε, γλιτώνοντας την τελευταία στιγμή τη σύγκρουση.  Ένα άλλο σταματάει και παίρνει τρεις που παρακαλούν τον οδηγό να τους μεταφέρει όπου πάει ο ίδιος.  Το ότι αυτός άκουγε από το ράδιο δυνατά έναν σταθμό που εξέπεμπε για το Πολυτεχνείο, το ότι δεν έδειχνε να φοβάται καθόλου και το ότι ήταν έξω με αυτοκίνητο εκείνη την ώρα, έβαλε σε υποψία τους επιβάτες, που κατέβηκαν λίγο πιο κάτω, στη Φωκίωνος Νέγρη. Στους δρόμους δεν υπάρχει ψυχή, είναι ακόμα νύχτα, αλλά κοντεύει να ξημερώσει, και στην πλατεία Κυψέλης, στη στάση των τρόλεϊ, ένας εισπράκτορας με στολή περιμένει να πάει, καθώς φαίνεται, στη δουλειά του.  Κάτω από μια συστάδα δέντρων πιο κει μόλις και διακρίνεται μια μεγάλη ομάδα από αστυνομικούς, που στέκουν όρθιοι και αμίλητοι.

Αργά το πρωί του Σαββάτου ακούγονται οι πυροβολισμοί από τανκς που κατεβαίνουν την Αχαρνών, ενώ στην Πατησίων σταματάει ένα καμιόνι με αστυνομικούς που ορμάνε και ξυλοκοπούν όσους κάθονταν αμέριμνοι στο ζαχαροπλαστείο Φούτζι. Στο τέρμα της Αχαρνών, έξω από μια πολυκατοικία, σταματάει ένα απ’ τ’ άρματα και ένα καμιόνι με άντρες της ΕΣΑ.  Προπηλακίζουν ένα παιδί και το πεζοδρόμιο γεμίζει γάλατα και γιαούρτι που ο μικρός μετέφερε από το απέναντι καφενείο …..  Η τηλεόραση δείχνει εικόνες από το ρημαγμένο Πολυτεχνείο.  Οι βανδαλισμοί και τα προβοκατόρικα συνθήματα, που είχαν γραφτεί εκ των υστέρων, αποδίδονται στους φοιτητές.

Την άλλη μέρα, Κυριακή μεσημέρι, ο αξιωματικός της Αστυνομίας που είχε βάρδια στο κέντρο Άμεσης Δράσης της Τροχαίας μαθαίνει τις λεπτομέρειες μιας εκτέλεσης ενός νέου έξω από το Πολυτεχνείο, γωνία Στουρνάρα και Πατησίων.  Τις μετέδιδε με το ραδιοτηλέφωνο ο οδηγός ενός περιπολικού, όπως ακριβώς τις έβλεπε μπροστά στα μάτια του.  Αυτός ο αξιωματικός τις διηγούταν δεκάξι χρόνια μετά με σιγανή φωνή και ανατριχιάζοντας.  Ο νέος έδειχνε να μην ξέρει πως είχε απαγορευτεί η κυκλοφορία, όταν ο συνοδηγός του περιπολικού του φώναξε έντονα να εξαφανιστεί.  Μόλις έστριβε για να φύγει, ένας αξιωματικός του Στρατού που κατέβηκε με στολή εκστρατείας από ένα τζιπ, τον πυροβόλησε.  Ο χτυπημένος γονάτισε και γύρισε να κοιτάξει αυτόν που τον χτύπησε.  Ο τελευταίος πλησίασε και τον ξαναπυροβόλησε, από κοντά αυτή τη φορά.  Ο νέος ξάπλωσε στην άσφαλτο και ο εκτελεστής του τον πυροβόλησε τρίτη φορά, έχοντας φτάσει ακριβώς από πάνω του.  Και οι δύο είναι γνωστοί πια.

Αυτό ήταν το Πολυτεχνείο.  Ο εισπράκτορας του τρόλεϊ στη στάση, ο φαντάρος με το υποκόπανο, ο άλλος που ξόδευε τα πυρά στον αέρα να δώσει θάρρος στους φυγάδες, ο οδηγός του περιπολικού, ο αξιωματικός των ΛΟΚ με τις τύψεις, κάποιος άλλος με την ίδια στολή μα αλλιώτικος….  Και εκείνη η γυναίκα που έψαχνε την εγγόνα της μέσα στο χαμό και το πανηγύρι, να της δώσει τη ζακέτα να μην κρυώσει το παιδί…….

Δέκα επτά του Νοέμβρη του 2011, αυξήθηκαν οι κατάρες και τα συσσίτια…. λιγόστεψαν τα σκουπίδια που όλο και περισσότεροι τα σκαλίζουν ψάχνοντας…. στέρεψαν οι ευχές…ελπίδες φαίνονται μονάχα με την οργή μαζί…

Η Γενιά του Πολυτεχνείου και οι Ευθύνες της στην Κρίση της Χώρας μας

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Πολλοί είναι που αποδίδουν τις καταστρεπτικές εξελίξεις στη χώρα μας σε κρίση Αξιών και έλλειψη Οραμάτων. Προβάλλουν ωσαύτως τη γενιά του Πολυτεχνείου ως  φορέα κάθε κακοδαιμονίας της περιόδου που συνηθίζεται να αποκαλούμε «μεταπολίτευση». Εννοώντας με σαφήνεια όσους κατά τη δικτατορία, και ιδιαίτερα τις μέρες του Πολυτεχνείου, αντιστάθηκαν στη χούντα.

Παραλείπεται από τους φορείς της παραπάνω άποψης, ως μη συμφέρουσα τους ίδιους, κάθε ανάλυση άλλων λόγων. Παραλείπεται και η βασικότερη, αν όχι η μόνη ερμηνεία, πως βιώνουμε και εμείς μία ακόμα, ίσως τη χειρότερη μεταπολεμικά, από τις ενδογενείς επαναλαμβανόμενες κρίσεις του Καπιταλιστικού Συστήματος.

Γεγονός είναι πως πολλοί από τους αντιστασιακούς συνέχισαν να εμπλέκονται και μετά τη δικτατορία στην πολιτική ζωή. Αρκετοί του Κεντρώου κυρίως χώρου, απορροφήθηκαν ή εναγκαλίστηκαν τα Κόμματα εξουσίας και πιο πολύ το ΠΑΣΟΚ, συμμετέχοντας στην καθημερινή πολιτική πρακτική αλλά και στις κυβερνήσεις. Δεν εξετάζεται εδώ το τί και πόσο συνέβαλλε το Κόμμα αυτό στη σημερινή κατάσταση. Το ίδιο και για το άλλο συνυπεύθυνο Κόμμα, η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, που ενήργησε με τις ίδιες πρακτικές. Δεν προσεγγίζουμε τους λόγους που το ένα Κόμμα ρίχνει ανερυθρίαστα, αυτάρεσκα και αυτιστικά τις βολές του στο άλλο!!

Μέσα σ’ αυτούς που συμμετείχαν στις κυβερνήσεις, κυρίως του ΠΑΣΟΚ, υπήρξαν, ακόμα υπάρχουν δηλαδή, κάποιοι που αντιστάθηκαν κατά της χούντας, μερικοί αποτελούν και τμήμα της γενιάς του Πολυτεχνείου. Είναι σε όλους γνωστοί και ουδόλως εξαιρετέοι. Μεταξύ τους κάμποσοι προέρχονται από το χώρο της καλούμενης ευρύτερης Αριστεράς! (Έχει απογαλακτιστεί βεβαίως το ΠΑΣΟΚ από την Αριστερά. Άλλο πώς αυτοπροσδιορίζεται ο καθένας και άλλο τι είναι και πράττει. Επίσης αλλιώτικη η έννοια της λέξης «σύντροφοι» με την παραδοσιακή ερμηνεία. Είναι βαριά η έκφραση και παίζει σημαντικό ρόλο ποιος τη χρησιμοποιεί, κάποιοι την κατάντησαν άλλο πράμα…τη στραμπούλησαν..!!)

Όφειλαν, ειδικά οι αντιστασιακοί οι συμμετέχοντες στις κυβερνήσεις, να μη συμβάλλουν στην κακοδιοίκηση που έφερε τόσο καταστρεπτικά αποτελέσματα. Δεν τους έθιξε πως πουθενά δεν τιμωρήθηκαν ένοχοι; Δεν προσβλήθηκαν, όπως όλοι μας, με την κάλυψη των πάντων; Δεν εξανέστησαν οσάκις, ακόμα και οι ίδιοι οι ένοχοι,  διατυμπάνιζαν πως, ναι, υπάρχουν υπεύθυνοι και καταχρήσεων; Είναι κρίμα που δεν το ‘καναν …. αλλά…μ’ άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε…!!!

Και αυτοί οι συμμέτοχοι στις κυβερνήσεις, τέως αντιστασιακοί κατά της χούντας, μάλιστα και αυτοί, είναι συνυπεύθυνοι για την κατάντια της χώρας μας. Όχι συλλήβδην η γενιά του Πολυτεχνείου, εδώ δεν στέκει το ισοπέδωμα. Ήταν και είναι όχι μόνον αποδεκτό, αλλά και επιβεβλημένο να συνεχίζει ο αντιστασιακός τον αγώνα για το καλό της πατρίδας και μετά τη λήξη, φερ’ ειπείν, της δικτατορίας. Όχι όμως αφότου από νωρίς φάνηκε, πως τα κυβερνώντα Κόμματα αντί των στόχων της αντίστασης και του καλού του τόπου, οδεύουν στους συγκεκριμένους δρόμους και με τους τρόπους που ήδη όλοι γνωρίζουμε και υφιστάμεθα τις συνέπειές τους.

Αυτοί από τη γενιά του Πολυτεχνείου, μάλιστα, είναι υπεύθυνοι. Και πιο πολύ απ’ όλους εκείνοι που ξεκινώντας με τα νάματα, τα οράματα, την ιδεολογία της πραγματικής Αριστεράς, αφού απέκτησαν φήμη, αφού εκλέχτηκαν και ως εκπρόσωποί της στη Βουλή, ξεκίνησαν το πλάγιο βουτυρωμένο οδοιπορικό, με στόχο τους κυβερνητικούς θώκους.

Στο ερώτημα, αν είχαν δικαίωμα για μια τέτοια αλλαγή και στροφή στις επιλογές τους, ο υπογράφων απαντάει χωρίς δισταγμό πως, όχι, δεν είχαν τέτοιο δικαίωμα, ειδικά αυτοί. Είχαν δικαίωμα, εφόσον διαφωνούσαν ή βαρέθηκαν, να απομακρυνθούν από τα Κόμματα που τους ανέδειξαν (αφού μάλιστα ακόμα και η αντιστασιακή ιδιότητά τους -της συντριπτικής πλειοψηφίας- αποκτήθηκε μέσα από τις οργανώσεις της Αριστεράς). Είχαν δικαίωμα και υποχρέωση να συνεχίσουν να αγωνίζονται για τα κοινά. Με τις ίδιες όμως ιδέες και στόχους που τους είχαν ανεβάσει στην εκτίμηση και τις προτιμήσεις του κόσμου και όχι με άλλες. Όχι μ’ εκείνες που φτάνουν στα όρια ακριβώς των αντίθετων από τις αρχικές, που επηρέασαν τους εκλογείς τους. Διαφορετικά, να πήγαιναν σπίτια τους και να κρίνουν αφ’ υψηλού και μακρόθεν.

Αυτοί με τον πλάγιο βηματισμό είναι συνυπεύθυνοι για το θρήνο και την οργή του λαού μας, είναι δυο φορές υπεύθυνοι για την όποια απαξίωση της  αντίστασης επιχειρείται, αυτούς έχουν κατά νου και όσοι μιλάνε για τη γενιά του Πολυτεχνείου και τις ευθύνες της για την κατάντια.

Οι άλλοι, οι πολλοί που αγωνίστηκαν, αντιστάθηκαν, φυλακίστηκαν και δεν εξαγόρασαν τίποτα απ’ αυτά, συνεχίζουν να αγωνίζονται σεμνά και χωρίς φανφαρονισμούς και ανταλλαγές. Έχουν και αυτοί τις δικές τους ευθύνες, όπως όλοι μας και ίσως μεγαλύτερες από τους λοιπούς της ίδιας γενιάς. Άλλες όμως, αλλιώτικες ευθύνες, όχι της εξουσίας και της ευνοιοκρατίας, όχι τέτοιες.

Α.Κακαράς, ένας από την ίδια γενιά, μέλος σήμερα της ΚΕΘΑ.

Οι Φρουροί της Συκαμινιάς

Διαβάζοντας….

 

Διαβάσαμε το βιβλίο του Αντώνη Κακαρά «Οι Φρουροί της Συκαμινιάς» των εκδόσεων Παπαζήση! Πρόκειται για ένα βιβλίο απολαυστικό, έξυπνο, συγκινητικό, ανθρώπινο και, κατά τη γνώμη μας, θαυμάσιο! Ένα από τα πολλά χαρίσματα ετούτης της συλλογής πεζογραφημάτων είναι η ποικιλία των θεμάτων! Όπερ εστί μεθερμηνευόμενον, ο αναγνώστης αιχμαλωτίζεται από την πρώτη σελίδα και αδυνατεί –δεν υπερβάλλουμε!- να αφήσει αυτό το έργο από τα χέρια του! Η ζωντάνια της αφήγησης, η αστραφτερή  γλώσσα, το γνήσιο χιούμορ, οι χαρακτήρες των ηρώων, η καλοδουλεμένη πλοκή χαρίζουν μια ιδιαίτερα πετυχημένη αναγνωστική περιπέτεια! Η νοσταλγική διάθεση, η περιήγηση στη μαγεία των τόπων, των καιρών, των στιγμών και των ανθρώπινων χαρακτήρων μας δένουν με κάθε αφήγημα του τόμου και μας πλουτίζουν, όχι μόνο φιλολογικά!

Ο συγγραφέας δε μας αφήνει ούτε στιγμή να «βγούμε» από τη ροή των γεγονότων, μας κρατάει δεμένους στην εξέλιξη κάθε υπόθεσης και αποδεικνύεται κύριος των συναισθημάτων των αναγνωστών και των συχνά καταπληκτικών συμβάντων! Κάποιες στιγμές, με παραγράφους πλήρεις απαράμιλλου χιούμορ και αστειότητας που σφύζει από ζωή, η αφήγηση μάς χαρίζει κάτι από τη γνησιότητα της αρχαίας ελληνικής κωμωδίας! Σε άλλα σημεία εικόνες ολοζώντανες, ασημωμένες από άχνα παιδικών αναμνήσεων και χρυσωμένες από τη δύναμη της μνήμης, αποκαλύπτουν ποιοι ήταν ποιοι σε διάφορους περιόδους της ιστορίας του τόπου μας! ….ένας κοντοπίθηκος αιμοβόρος…. κτήνος…. οργίασε μαζί με τους ναζήδες…!!

Στο έξοχο αφήγημα Η ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ εκφράζεται απαράμιλλα όχι μόνο η βάρβαρη καταστροφή παλαιών σπιτιών της Θεσσαλονίκης, αλλά και η προσβολή του φιλότιμου και των ανθρώπινων ελπίδων!

Πολύ ωραίο κείμενο είναι επίσης Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ, όπου τα άψυχα ζωντανεύουν, μπαίνουν στη δούλεψη των ανθρώπων… Και ο συγγραφέας, ώριμος και αισθαντικός, ζωγραφίζει γράφοντας με γλώσσα θαυμάσια, πλούσια, πολυποίκιλη!

Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος…., ψιθυρίζει στην καρδιά μας ο μέγας Διονύσιος Σολωμός! Στις επόμενες σελίδες τριγυρίζουμε και σε άλλους κόσμους θαυμάσιους! Π.χ. στη χώρα των ανέμων όπου κατοικούν άνθρωποι καθόλου κομφορμίστες, ένας σκύλος ήρωας που πίνει ούζο, περιφρονεί την κόκα κόλα και γυρνάει τα οπίσθιά του στους αχυροκέφαλους εκδικητές της τηλεόρασης….

ΟΙ ΒΕΛΑΝΙΔΙΕΣ, μια διονυσιακή αφήγηση και ύμνος των γυναικών!

Στο επόμενο κομμάτι, Η ΦΤΕΡΩΤΗ, μας καθηλώνει η γλώσσα που κοχλάζοντας ζωγραφίζει εικόνες ολοζώντανες, πλάθει ολοκληρωμένους ήρωες, χτίζει μύθο κρουστό, συναρπαστικό, τραγικό στο βάθος, ενώ η φυσικότητα και η γνησιότητα της αφήγησης μας κερδίζουν απόλυτα!

Ακολουθούν άλλα διηγήματα, όπου απολαμβάνουμε άπειρες περιπέτειες! Π.χ. τριγυρίζουμε στην εθνοσωτήρια εποχή, η χρυσή χιλιετία από τη μια, η επανάσταση από την άλλη, η καθημερινότητα στο Κα Ψι Μι και άλλες ιστορίες…

Ακολουθούν οδηγίες ΠΡΟΣ ΕΓΓΟΝΟΥΣ, ό,τι πρέπει για πολίτες της εποχής μας και όλων των εποχών,…

Το κείμενο ΑΝΤΙΚΟΜΟΥΝΙΣΜΟΣ, ΤΟ ΚΕΡΑΣΑΚΙ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ…., -ξεκάθαρου ή φκιασιδωμένου- όπου ανακαλύπτουμε καταπληκτικούς ορισμούς τής ως άνω έννοιας και πολλά άλλα ενδιαφέροντα!

Τα ΑΠΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΕΝΑ ΚΟΥΦΕΤΑ  μας θυμίζουν σχετικά πρόσφατες περιπέτειες στη γειτονιά μας, τη βαλκανική δηλαδή! Ο συγγραφέας ερμηνεύει τα γεγονότα, τις ενέργειες πασών των πλευρών και, χωρίς να φοβάται τις λέξεις, κατακεραυνώνει τους δράστες! Μας θυμίζει και κείνον τον αλησμόνητο που ανακοίνωνε αριθμούς νεκρών πολιτών χαμογελώντας και βαφτίζοντας τούς αδικοσκοτωμένους «παράπλευρες απώλειες»! Έστι δίκης οφθαλμός, ος τα πάνθ’ ορά…, θα ‘λεγε κανείς στον λαμπρότατον αυτόν στρατιώτη!

Ακολουθούν και άλλα εξαίρετα κομμάτια με ενδιαφέροντα θέματα, μερικά εντελώς απρόσμενα και πάντα πολύ ενδιαφέροντα! Σε κάθε σελίδα ανακαλύπτουμε προβληματισμούς, συγκρούσεις εννοιών και καταστάσεων….

Η παιδεία…., η κουλτούρα…., το χρέος…, η Πατρίδα…, αγώνας βεβαίως…. Και παντού παραμονεύει η θεοποίηση της οικονομίας και της αγοράς!

Συνοψίζοντας σημειώνουμε ότι «Οι Φρουροί της Συκαμινιάς» είναι ένα συναρπαστικό βιβλίο, που με ακρίβεια, σθένος, χιούμορ, ελεύθερη διεισδυτική ματιά, πλουμιστή και ακριβέστατη γλώσσα, ζωντανεύει στα μάτια και την ψυχή μας τα παντός είδους προβλήματα της χώρας, της πρωτεύουσας, της κοινωνίας! Επίσης ένα έργο που, σε πολλά σημεία του, αποδεικνύεται προφητικό και θαυμάσια επίκαιρο!

Ολίγον υπέρβαροι… ρήτορες, μοναδικοί… ηγέτες πανέξυπνοι με εξίσου πανέξυπνες συνταγές… φυτολογίας για τα μπαλκόνια…

Διαβάστε «τους Φρουρούς της Συκαμινιάς»! Είναι ένα βιβλίο που φωτίζει, ξαφνιάζει, οργίζει, προβληματίζει, διασκεδάζει, ξεστραβώνει!

Και χαρίζει στους αναγνώστες και τις αναγνώστριες ακόμα πιο πολλά!

 

Winnenden 30-10-2011

Λίζα Κοντομιχάλου

 

 

Α. Κακαρά, Οι Φρουροί της Συκαμινιάς,  Αθήνα 2011

Εκδότης ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, κεντρική διάθεση: Νικηταρά 2, τηλ. 210-3822496, 210-3838020

Η “κυρία” Κλίντον μειδιώσα επί πτώματος Καντάφι

 

 

 

Άντε στην οργή του όποιου Θεού

Ήρθαμε, είδαμε κι αυτός πέθανε (we came, we saw, he died) γάργαρο, πλούσιο χαρούμενο, τρανταχτό, πλην γέλιο κομπασμού και άκρατης υπερηφάνειας και θριάμβου ακολούθησε. Γέλιο και όχι καγχασμός που θα πήγαινε καλύτερα με την περίπτωση αν δεν ήταν αναμενόμενη η αντίδρασή της, ενώ με το Σαντάμ Χουσεΐν δε μπορεί να πει κανείς τίποτε, τον δίκασαν τον άνθρωπο κανονικά και «δίκαια» και τον κρέμασαν με την υφήλιο να θωρεί άναυδη.

Της αξίζει της κυρίας κάποια χυδαιότητα σ’ αυτό το κείμενο, καθόσον έλαμπε το πρόσωπό της καλοντυμένης και φανταχτερής ούσης, όπως και τότε στο μακελειό με τον γνωστό της  άγνωστο Μπιν Λάντεν, όπως στις κιμαδοποιήσεις του λαού του Αφγανιστάν, όπως παντού στην υφήλιο στο μαζικό έγκλημά τους. Ποσώς την ενδιαφέρει ότι δισεκατομμύρια  άνθρωποι δεν ξεχνούν, την «φτιάχνει» η οργή και η απόγνωση που ξεσηκώνει.

Όλοι θυμούνται τον τρόπο που δεν αντιδρούσε ως αξιοπρεπής απατημένη (ιδού η χυδαιότητα που λέγαμε) τότε που ο σύζυγός της ο πλανητάρχης παραδεχόταν τα φαλλοκρατικά του παιχνιδίσματα. Με ιστορικής σημασίας άνεση (ή έτσι μου φάνηκε εμένα;) Δεν κόμπαζε ο τύπος, απλά υποστήριζε πως δεν παρανόμησε, αφού δεν είχε υπάρξει διείσδυση στη φυσιολογική συνήθη οδό της συνευρεθείσης, αλλά στο απύλωτο στόμα της. Και όχι στο αντίστοιχο της γυναίκας του, καθόσον κάτι τέτοιο ούτε sic θα ήταν ούτε in, άσε πια πώς θ’ ακουγόταν.  Καλέ αυτή του  κάνει πίπες, εννοώντας μετά φρίκης τη μάννα των παιδιών του, Άκου κατάντια, ενώ στην υπάλληλό του μάλιστα, αφού φόρα γαμεί μια υφήλιο γιατί δεν μπορεί να διαθέτει κατ’ ιδίαν το πλανηταρχικό του μαραφέτι!!.

Ας είναι όμως, φαντάστηκα και δεν υπερβάλλω, οι ύαινες κάπως πιο κόσμια θα καγχάζουν πάνω από τα πτώματα που καταβροχθίζουν, προσφέροντας όμως έργο θετικό όχι παγκόσμιας αποστροφής, όχι κι έτσι μαντάμ, όχι κι έτσι!

Συγχωρήστε με που βγαίνω από τα ρούχα μου. Το μόνο που με ανακουφίζει είναι η  βεβαιότητα πως, μ’ όλο το θριαμβευτικό γέλιο της ανθρωπόμορφης για το θέαμα ενός ανθρώπου -του όποιου ανθρώπου, ακόμα και ενός ζώου- να λυντσάρεται μέχρι θανάτου, το συγκεκριμένο στόμα που λέγαμε, δεν βρωμάει σπέρμα αλλά αίμα και πετρέλαιο, μάλιστα ζέχνει η αναπνοή της αίμα και…πετρέλαιο, και καπάκι φυσικό αέριο, εκλεκτό, φτηνό, σωτήριο, βρωμάει όμως που να τους κάψει.

Άντε στην οργή του όποιου Θεού, άντε να χαθείτε και σεις και η Νέα σας Τάξη.

 

Φτού σου γαμημένο σύστημα

ΠΕΠΟΝΙΑ, ΩΡΑΙΑ ΠΕΠΟΝΙΑ

 

Έκτακτα καιρικά φαινόμενα, καταρρακτώδεις βροχές και το ένα και το άλλο, προσοχή στο Ανατολικό Αιγαίο να πούμε… περπάταγε με την ομπρέλα για μπαστούνι, αφηρημένος άρχισε να μετράει τα πεπόνια στο καρότσι, δώδεκα φαινόντουσαν άντε και πέντε σκεπασμένα απ’ τα υπόλοιπα, δέκα επτά σύνολο, ποιος θα φάει δέκα επτά πεπόνια, προχώρησε το συλλογισμό, μία οικογένεια δυο οι γονείς, τρία τα παιδιά… δε βγαίνει, δεν προφταίνουν, να ‘ναι πέντε τα παιδιά, εν τάξει τότε φτάνουν για μια βδομάδα τρία πεπόνια τη μέρα, αν κρατήσουν γιατί… στάζουν σ’ όλη τη διαδρομή σχηματίζοντας στο πεζοδρόμιο μια γραμμή πίσω απ’ τη γυναίκα που το σέρνει με το ‘να χέρι με τ’ άλλο κρατάει την πιτσιρίκα με τις σαγιονάρες.

Μα δεν κρυώνει το τσαμένο, αναρωτήθηκε, αυτή πάλι να προσπαθεί να της φύγει, τα κατάφερε έτρεξε στο περίπτερο, σηκώθηκε στα δάχτυλα ακουμπώντας  με τα δυο χέρια την άκρη που συγκρατούσε τις λιχουδιές, τ’ άρπαξε η άλλη με το τσεμπέρι που ακολουθούσε, το ‘συρε ενώ αυτό κλαυθμήριζε, Γιαγιά μια σοκολάτα….

Κόλλησε το καροτσάκι στο πεζοδρόμιο δυσκολεύτηκε η μικρότερη να το σηκώσει, το ‘πιασε η γιαγιά σβέλτα, ξεκόλλησε… τι γιαγιά δηλαδή ούτε πενήντα δε φαινότανε, τεντωμένο το δέρμα στο πρόσωπο, βαμμένα τα μάτια, γόβα με χαμηλό τακούνι, Νύφη της να ‘ναι η άλλη, αναρωτήθηκε.

Περπάταγε κι αυτός  με τον ίδιο ρυθμό, για ώρα προχωρούσαν σχεδόν μαζί, έπιασε τον εαυτό του να κάνει υποθέσεις, Πέντε παιδιά δε μπορεί, πού να προλάβει, αυτή είναι κάτω από τριάντα, αλλά πάλι τόσα πεπόνια για πού τα θέλει, εν τω μεταξύ σταμάτησε απότομα η γιαγιά την πορεία της παρέας, έσκυψε, ανακάτεψε τα μυρωδάτα φρούτα, βρήκε αυτό που ‘ θελε το ‘βγαλε στάζοντας, φαινόταν καθαρά πως ήταν το μεγαλύτερο μέρος του σάπιο, το πέταξε στον κάδο, κάτι είπε ξεκίνησαν πάλι ενώ κατέφτανε το τρίτο καροτσάκι με το νεαρό.

Ψύχρα κι ανατριχίλα τούτος παρά το πανωφόρι, αυτές δεν είχαν ανάγκη από πάνω μέχρι κάτω το σκούρο ελαφρύ παλτό, τις έβλεπε τα τελευταία χρόνια να περπατάνε γρήγορα στην Πατησίων τόσες πολλές με τα σκούρα σέρνοντας ένα σωρό κουτσούβελα, ποτέ ο δρόμος αυτός δεν ήταν τόσο ζωντανός, Μα και τόσο μελαγχολικός, σκέφτηκε, ένα στα τρία μαγαζιά κλειστό, σκέτη θλίψη, κατάμαυρα απ’ τη γλίτσα τα μάρμαρα στις ποδιές και τα σκαλοπάτια, κολλημένα μισοσκισμένα χαρτιά στα τζάμια,  σκουπίδια στ’ άδεια πατώματα, καλώδια να κρέμονται απ’ τους τοίχους.

Έσταζε μιζέρια ο πάλαι ποτέ εμπορικός των πέντε χιλιομέτρων από τα Χαυτεία στην Αγία Βαρβάρα, Το μόνο όμορφο που έχει, θυμήθηκε, είναι οι μικρές πόρνες από τ’ απόγιομα και μετά, Για πόσο όμως θα κρατήσουν, πόσο θα κρατήσουν και θα χορεύουν μερικές απ’ αυτές περιμένοντας τον πελάτη, όλες αζύμωτες, σφιχτοδεμένα κορμιά, τσαχπίνικο ύφος, καλοντυμένες στα ξέκωλα και τα  ξώβυζα, ράστα το μαλλί, προσωπάκια αρυτίδωτα ακόμα, και κάτι μάτια λαμπερά…μέχρι και μπάλα κλώτσαγαν κάποιες στην πλατεία των Λαών πριν αρχίσει η αγορά της σάρκας να δουλεύει, συχνά πυκνά αντηχούσε τη νύχτα καλώντας σε βοήθεια κάποιος απ’ τους πελάτες, που εξυπηρετούνταν στα όρθια στο αδιέξοδο πίσω απ’ την πολύβουη τη μέρα πλατεία και… ύστερα απ’ το ξεθέωμα με τα γόνατά του να τρέμουν, ακολουθούσε η ληστεία, το τρεχαλητό, οι κραυγές….

Προχωρούσε η κουστωδία με το καροτσάκι και το γλυκό καρπό, μπροστά βάδιζε μια ίδια κομπανία, μεγαλύτερη αυτή η κουβαλήτρα απ’ την άλλη, δε χρειαζόταν τούτη συνοδό, δε φαινόταν τι περιλάμβανε το φίσκα καροτσάκι της καθόσον εξοπλισμένο με την κατάμαυρη πλαστική επένδυση, πάντως αντάμα φαίνονταν οι βιαστικές των δύο τροχοφόρων, τρεις γυναίκες τρία παιδιά, πεπόνια πρέπει να ‘τανε και τα σκεπασμένα, όσο πήγαινε δίπλα τους μοσχομύριζαν και κάπως μετρίαζαν τη μπόχα του δρόμου που αύξαινε απότομα σε κάθε συναπάντημα με τους κάδους των σκουπιδιών ξέχειλους, απεργία οι υπάλληλοι του δήμου, άλλη απελπισία κι αυτοί…

Να βρίσει δυνατά του ‘ρθε τ’ αφεντικά που ξεζούμιζαν τούτη την πόλη- καταβόθρα, που κάθε τρεις και λίγο πενήντα χρόνια τώρα άκουγε να την τραγουδάνε κι αυτήν και τα μάρμαρά της, είκοσι χρόνια τη βλέπει να σκληραίνει, να χοντραίνει μέχρι σκασμού από σκουπίδι και σκοτεινιασμένα πρόσωπα, από πεινασμένα τσεμπέρια και παλτά, από κατατρυπημένα άτονα χέρια και χαμένα βλέμματα… φτού σας κάπηλοι του πολέμου, ρουφήχτρες των ειρηνευτικών αποστολών.

Δέκα επτά πεπόνια μισοσάπια στο καροτσάκι μια Δευτέρα απόγευμα στην Πατησίων… λίγο πριν σκούπιζαν τον παράδρομο με τη λήξη της Λαϊκής, νάτο και το τρίτο καρότσι δίπλα στον κάδο, κρεμασμένος ο νεαρός μ’ ένα τσιγκέλι να τραβάει το πεπόνι, μισογεμάτο το δικό του όχημα μ’ ότι φαγώσιμο ξεχώριζε, θυμήθηκε τον άλλον τον επιχειρηματία στην Αργεντινή, που αφού συγκέντρωνε κατ’ αποκλειστικότητα και υπό προστασία απ’ τις χωματερές τα κατάλληλα για τα γουρούνια του και μετά τα τάιζε, επέτρεπε στο τέλος για πέντε ακριβώς λεπτά την εισβολή των πεινασμένων της κόλασης για τα υπόλοιπα….

Έκοψε εκείνος στη μέση το μισοσάπιο πεπόνι, πέτυχε και μια μισοφαγωμένη τυρόπιττα του είκοσι τρία τοις εκατό ΦΠΑ, μπόχα του κάδου και της απόγνωσης… φτού σου γαμημένο σύστημα με τους χορτασμένους, τους «σωτήρες»,  τις τρόικες, τρισάγιο που σας χρειάζεται, φτού σας αγύρτες, μέχρι πού θα πάει όμως;

Η κρίση

Η ΚΡΙΣΗ

 

Όχι, δε θέλω τη συμπόνια σου για το άδικο που μου επιβάλεις αγύρτη,

δεν ήθελα εγώ να μισώ τόσο,

την αγάπη είχα διαλέξει για σύντροφο,

το δίκιο είχα στο νου μου,

και τα ΄πνιξες φονιά δόλια,

γιατί ξέρεις εσύ ή μάλλον έτσι νομίζεις,

πως με το μίσος τυφλώνομαι και δε ξεχωρίζω το φταίχτη,

μα…έχω γω συντρόφους καλούς,

δίπλα μου είναι η ελπίδα,

μέσα μου το πάθος,

πολύ πίσω μα διακρίνεται κι η γνώση.

 

Να, σιγά σιγά που ξυπνάνε κι ανακλαδίζονται,

να φοβάσαι τώρα πρέπει σου, να τρέμεις τώρα,

γιατί η οργή που συνοδεύει η ελπίδα,

γίνεται στρόβιλος που σαρώνει,

άμποτε από κοντά κι οι καλές ιδέες,

κι ο λόγος ο βαρύς ο ίσιος,

τότε θα δεις εσύ κι οι όμοιοί σου,

θα δεις αγύρτη και συ κι οι  ομοτράπεζοί σου,

να ‘ρχεται καταπάνω σας η ρομφαία!